Λιώνω η δόλια η μάνα....

Μαιμουδάκι μου...

Πονηρέ μπαμπουίνο μου.. 

Βρωμογοριλάκι μου.... (όλο το ζωικό βασίλειο τίμησα δεν έχεις παράπονο!) 

βγάζεις το πάνω σου αριστερό δοντάκι και τα έχεις δει όλα... Πρώτη φορά εδώ και 10 μήνες που έχεις τόσο παράπονο και τόσο κλάμα "άνευ λόγου και αιτίας"... 

Έχει σκιστεί το ούλο μα δεν έχει φανεί ακόμα το δοντάκι που τόσο σε ταλαιπωρεί.  Μόλις ξεμυτίσει θα το μαλώσω για τη ταλαιπωρία που σου προκάλεσε στο υπόσχομαι!

Εντάξει; (Εντάξει!) 

Έχεις αρχίσει πάλι να αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά μου με τον ίδιο τρόπο που το έκανες όταν ήσουν νεογέννητος ... Δεν ξέρω αν φταίει πάλι το δοντάκι- μα αυτό, πολύ το απολαμβάνω το ομολογώ. Παίρνεις στάση εμβρυακή μπρούμυτα πάνω στο στήθος μου, τουρλώνεις πωπουδάκι, βάζεις κεφαλάκι στα πλάγια και αναστενάζεις με ανακούφιση.... 

Και εγώ, η δόλια η μάνα,... πονάει η καρδιά μου από την ευτυχία...

Έρχομαι από μακρυά, σφυρίζοντας ύπουλα και σατανικά τον ρυθμό από τον Ροζ Πάνθηρα των παιδικών μου χρόνων, (ή μήπως του Αστυνόμου Σαΐνι; Δεν θυμάμαι πάνε και τόσα- πόσααααα;;;- χρόνια...), περπατώντας όσο πιο καραγκιοζιστικά μπορώ, σιγά σιγά και σταθερά με απώτερο σκοπό να σε γαργαλήσω φυσικά και εσύ το ξέρεις και ξεσπάς σε γέλια και τραντάζεσαι από χαρά αλλά και από τόσο ενθουσιασμό που στο ορκίζομαι μου δίνεις την αίσθηση πως θες να σηκωθείς να τρέξεις για να γλυτώσεις... 

Το λατρεύω αυτό το νέο μας παιχνίδι.... 

Σήμερα όμως μαιμουδάκι... σήμερα έκανες κάτι συγκλονιστικό. Σήμερα λούφαξες στην αγκαλιά μου έτσι χωρίς λόγο. Δεν ήθελες ούτε να φας, ούτε να περιεργαστείς το πρόσωπο μου, ούτε να σε παρηγορήσω από κλάματα, ούτε να μου τραβήξεις τα μαλλιά, ούτε να παίξουμε. Ήθελες απλά να λουφάξεις, να ηρεμήσεις, να μου προκαλέσεις άλλο ένα καρδιακό επεισόδιο απόλυτης ευτυχίας. 

Ενώ έπαιζες, άπλωσες τα χεράκια σου, σε πήρα αγκαλιά και λούφαξες.... 

Άντε με τούμπαρες πάλι... Ξύπνα πάλι από τις 5 αύριο, χαλάλι σου! 

Η στιγμή περνά και χάνεται....

Το ξέρω πως θα μεγαλώσει πολύ γρηγορότερα απ' ότι φαντάζομαι. 

Το ξέρω πως πιθανότατα θα υπάρξουν στιγμές που θα μου πει τη τελευταία πρώτη. 

Που δεν θα θέλει να με δει μπροστά του. 

Τώρα όμως, σε αυτό το στάδιο μου προσφέρει τόσο απλόχερα τόση πολύ αγάπη, με κοιτάει με τόση λατρεία που νομίζω πως φορτίζει full τις μπαταρίες μου για τις δύσκολες μελλοντικές στιγμές. Είναι ήδη μισό χρόνο στη ζωή μου αλλά ακόμα κουρνιάζει στην αγκαλιά μου σαν νεογέννητο όποτε θέλει να κοιμηθεί, ή όποτε τον πιάνει το παράπονο και κλαίει. Όποτε με κοιτάει το βλέμμα του φωτίζεται. Σε αυτή τη φάση ο πατέρας του και εγώ είμαστε ολόκληρος του ο κόσμος. Για αυτό λοιπόν, ρουφάω το κάθε λεπτό, το βιώνω έντονα, διότι στην ουσία πρόκειται για στιγμές που φεύγουν και δεν ξαναγυρίζουν. 

Το ξέρω καλά. 

Ευχαριστούμε αλλά δεν θα πάρουμε...

Ευχαριστούμε αλλά δεν θα πάρουμε.... Το κακό αρχίζει με το που γίνεται φανερή η εγκυμοσύνη. Οι συμβουλές, γνώμες και συγκρίσεις ξεκινούν από τότε και συνεχίζουν απτόητα και μόλις γεννήσεις και με τρόμο υποθέτω πως αυτό θα συνεχιστεί και όταν το μωράκι γίνει πλέον νηπιάκι, παιδάκι, φαντάρος και ούτω καθεξής! ΟΛΟΙ έχουν γνώμη για τα ΠΑΝΤΑ! Και δεν εννοώ μόνο τους δικούς μας ανθρώπους που στη τελική έχουν και ένα λόγο παραπάνω. Μιλάω για την κυρία στην ουρά του Super Market, τη γειτόνισσα, τη φίλη της φίλης, τον περιπτερά! Μέχρι και διερχόμενος κύριος με δίκυκλο μου φώναξε μια μέρα ενώ περίμενα να περάσω το δρόμο να πάω στη δουλειά μου και έχοντας αγκαλιά το παιδί, "Που το κουβαλάς μωρήηη θα σου κρυώσειειειειειιιι"... Όχι κύριε μου δεν θα μου κρυώσει έχω φροντίσει να το ντύσω καλά. Εσείς πάλι ευγενέστατος και με όμορφους τρόπους, τα θερμά μου συγχαρητήρια στη δική σας μητέρα.  Όχι κυρία μου δεν πιάνεται μέσα στο sling και ούτε θα πάθουν ανεπανόρθωτη ζημιά τα ποδαράκια του, έχω τη απόλυτη έγκριση του παιδιάτρου. Όχι γλυκιά μου δεν έχει κάτι το μωρό και είναι τόσο ήσυχο, απόλυτα γαληνεμένο είναι και ευτυχισμένο στην αγκαλιά της μανούλας του. Ας κακομάθει κυρία μου, αν δεν ξεκολλάει από τη φούστα μου θα τον πάω εγώ αγκαλιά φαντάρο. Μάλλον δεν έχετε ιδέα για τις καινούργιες μελέτες που αποδεικνύουν πως όση περισσότερη αγάπη νιώσει ένα παιδί, τόσο πιο ανεξάρτητος και γεμάτος αυτοπεποίθηση ενήλικας γίνεται. Όχι κυρία μου αγόρι είναι αλλιώς δεν θα του φορούσα κοτζαμά τράκτορα στη μπλούζα του, θα του φορούσα φούξια κορδέλα. Και στην τελική από που και ως που  επειδή κυκλοφορείς με ένα μωρό αγκαλιά ή στο καρότσι αποκτά κάποιος το δικαίωμα να σε σταματήσει, (ενώ περπατάς και δεν τον γνωρίζεις ΚΑΘΟΛΟΥ) μόνο και μόνο για να σε ρωτήσει πόσο είναι και να σε ενημερώσει με στόμφο ότι φαίνεται μικρότερος/ μεγαλύτερος, "αααα ο δικός μου σε αυτή την ηλικία είχε ήδη πάρει το δίπλωμα οδήγησης" , (ειρωνεύομαι, φαντάζομαι το διαπιστώσατε) , και να στο φιλήσει κιόλας στο χεράκι του έτσι για να βεβαιωθεί ότι θα αποκτήσει και τα δικά του αντισώματα. Επίσης, χαιρόμαστε πάρα πολύ που τα  μωρά που προηγήθηκαν  τα πήγαιναν τόσο καλά στην ανάπτυξη τους και τα έκαναν  όλα πριν την ώρα τους, αλλά εμείς δεν θα μπούμε ποτέ στη διαδικασία συγκρίσεων, το κάθε παιδί είναι μοναδικό και έτσι ακριβώς θα αντιμετωπίζουμε το δικό μας. Πρέπει δηλαδή να σκάσουμε που δεν κάνει "κουπεπέ" - όσο ο παιδίατρος μας δεν ανησυχεί και όσο το ένστικτο μας λέει ότι όλα πάνε καλά - σπουδαία παράλειψη στην αναπτυξιακή του καμπύλη. Κάλως ή κακώς δεν γίναμε γονείς στα 20 μας, (αν και ξέρω γονείς στα 20 πολύ πιο ώριμους και συνειδητοποιημένους από γονείς στα 40), είμαστε αρκετά ενημερωμένοι και υπεύθυνοι και στη τελική αν χρειαστούμε τη συμβουλή σας, θα σας τη ζητήσουμε. Οπότε μην ανησυχείτε, το παιδί είναι στα καλά χέρια, εκεί που όρισε η φύση να είναι. Στων γονιών του. 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Τι θέλει πραγματικά ένα παιδί;

Υπάρχει μια τεράστια βιομηχανία που θα πουλήσει οτιδήποτε προκειμένου να έχουμε το μωρό μας όσο το δυνατόν λιγότερο αγκαλιά και να ασχολούμαστε όσο το δυνατόν λιγότερο μαζί του. 

Relax, περπατούρες (οι οποίες παρεμπιπτόντως έχουν καταργηθεί από το '95), ηλεκτρονικές κούνιες, baby jumpers,  μουσικά περιστρεφόμενα, μέχρι και relax με i-pad έβγαλε πρόσφατα η fisher price! (το λιγότερο που μπορώ να το χαρακτηρίσω είναι εγκληματικό!) 

Δεν λέω κάποια είναι απαραίτητα ακόμα και για μια μαμά πλήρους απασχόλησης προκειμένου να βρίσκει χρόνο για τις απαραίτητες δουλειές του σπιτιού. Όταν όμως βλέπω πως, όσο ήσυχος και αν παίζει με τα παιχνίδια του, μόλις εμφανιστώ -είτε εγώ είτε ο πατέρας του- λάμπει το πρόσωπο του όλο, τότε τι να τα κάνω όλα αυτά; Αμέσως γονατίζω και αρχίζω να παίζω μαζί του και εν τέλει του φτάνω εγώ για να διασκεδάσει. Αρκεί να ψηλαφίσει το πρόσωπο μου, να τραβήξει τα μαλλιά μου και τα ρούχα μου, να κοιτάει εκστασιασμένος τις γκριμάτσες μου και να ακούει με απόλυτη προσήλωση τα τραγουδάκια και τα παραμύθια που του λέω. 

Μια βόλτα στη γειτονιά, ακόμα και για ένα μωρό μόλις 6 μηνών είναι απλά μαγική. Θα παρατηρήσει τα ΠΑΝΤΑ γύρω του και αν ταυτόχρονα του λέμε τι βλέπουμε τότε είναι απόλυτα ευτυχισμένο. Και αν κλάψει μέσα στη νύχτα γιατί να βάλω το μουσικό περιστρεφόμενο ή τον προτζέκτορα τοίχου και να τον αφήσω να προσπαθήσει να αποκοιμηθεί μόνος του, όταν αν τον σηκώσω έστω για λίγα λεπτά στην αγκαλιά μου θα κοιμηθεί αμέσως γαληνεμένος, νιώθοντας απόλυτη ασφάλεια; Γιατί απαιτούμε από ένα ανθρωπάκι που για εννιά ολόκληρους μήνες ήταν αναπόσπαστο κομμάτι μας, να μπορεί να ανεξαρτητοποιηθεί τόσο άμεσα; Γιατί να μην κοιμηθώ αγκαλιά με το παιδί μου αν αυτό του προσφέρει 2 ώρες μεσημεριανού ύπνου, αντί να το αφήσω να ξυπνάει κάθε δέκα λεπτά με κλάματα στη κούνια του; 

Φοβόμαστε τόσο πολύ μην "κακομάθει" το παιδί μας, μας τρομάζουν τόσο πολύ τα σχόλια των μεγαλύτερων μας ότι δεν θα ξεκολλάει από πάνω μας, που μάλλον δεν συνειδητοποιούμε πως τα χρόνια "εξάρτησης" και "προσκόλλησης" του παιδιού με τους γονείς είναι λίγα, πως οι στιγμές που θα θέλει να παίξει μαζί μας δεν είναι τόσες όσες νομίζουμε, πως τα χρόνια περνάνε γρήγορα και τουλάχιστον εγώ προτιμώ να μετανιώσω για κάτι που έκανα, παρά για κάτι που δεν έκανα... Γιατί δεν νομίζω πως θα τον πάω δα και φαντάρο κρατώντας τον στην αγκαλιά μου.... (για όσους ανησυχούν τόσο πολύ που τον κρατάω τόσο πολύ αγκαλιά ή που τον φοράω στο sling αντί να τον βάζω στο καρότσι...) 

Το μωρό μου μεγαλώνει κάθε λεπτό που περνάει και δεν πέρασα τόσα πολλά για να χάνω το οτιδήποτε....

Το ημερολόγιο μιας μαμάς