Όχι στις πάνες... Ναι στα εσώρουχα!!

Είναι πολύ ιδιαίτερη στιγμή αυτή που το παιδί σου- το μωρό σου- σταματάει να φορά πάνα και "περνάει" στα εσώρουχα. Για μένα είναι μια εξίσου σημαντική στιγμή με αυτή που είπε για πρώτη φορά "μαμά"  ή την πρώτη φορά που περπάτησε. Διότι σηματοδοτεί το πέρασμα του στην άλλη φάση της ζωής του- αυτή που παύει επισήμως να είναι μωρό και μεταμορφώνεται αργά και σταθερά σε ένα μικρό- σχεδόν- αυτόνομο ανθρωπάκι. 

Το μαιμουδάκι κλείνει σήμερα ένα μήνα χωρίς πάνα. Μα εμένα μου φαίνεται λες και ποτέ δεν φόρεσε... Και για να είμαι ειλικρινής  δεν περίμενα να γράψω αυτή την ανάρτηση φέτος... 

Από το Πάσχα και μετά είχα αρχίσει την "προετοιμασία" για το κόψιμο της πάνας. Πολλές μανούλες με είχαν θεωρήσει υπερβολική να το επιχειρήσω στα 2 του χρόνια, ήξερα όμως από τον παιδίατρο μου πως σωματικά η ηλικία είναι κατάλληλη για να ξεκινήσουμε- και εφόσον ερχόταν καλοκαίρι θα ήταν ανόητο τουλάχιστον να μην το προσπαθήσω. Είχα πάρει λοιπόν ένα βιβλίο με συμβουλές προς τους γονείς και ένα παραμύθι για το μαιμούδι σχετικά με την όλη εμπειρία. Το παραμύθι το διαβάζαμε διαρκώς, ενώ κάθε πρωί και κάθε βράδυ τον έβαζα να κάτσει στο ειδικό κάλυμμα της λεκάνης, (τότε δεν ήθελε το γιογιό), ακόμα και αν δεν έκανε τίποτα- το κάναμε καθημερινά. 

Μόλις ξεστρώσαμε τα χαλιά για καλοκαίρι, αρχές Μαΐου δηλαδή- ο Δημήτρης ήταν 22 μηνών, κάποιο βράδυ που κάναμε την συνήθη διαδικασία είχαμε και την πρώτη μας επιτυχία! Δεν μπορώ να περιγράψω πόσες καραγκιοζιές έκανα για να του δώσω να καταλάβει πόσο σημαντικό ήταν αυτό που έκανε- αυτός όμως με κοιτούσε με απόλυτη απάθεια και αδιαφορία...

Το επόμενο κιόλας πρωί αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε. Είχα φροντίσει να μην έχω πουθενά να πάω για πέντε περίπου μέρες , είχα την σφουγγαρίστρα stand by και εξοπλίστηκα με υπομονή γαϊδάρου. Το γιογιό στο σαλόνι και το κάλυμμα στην λεκάνη για τα πρωινά και τα βράδια. Για 2 βδομάδες σερί είχαμε μόνο ατυχήματα- αν εξαιρέσεις τα βράδια που συνήθως είχαμε την μόνη επιτυχία της ημέρας. Ωστόσο δεν το έβαζα κάτω. Ακόμα και έξω που βγαίναμε, έπαιρνα αγκαλιά γιογιό, 5- 6 αλλαξιές και την συνήθη μου υπομονή! Τότε όμως αρρώστησε ο μικρός και σταμάτησα την εκπαίδευση. Το κρύωμα του κράτησε 2 βδομάδες. Μόλις του πέρασε και πήγα να του βάλω και πάλι εσώρουχο, ξέσπασε κόλαση! 

Δεν ήθελε ούτε να το δει. Εννοείται πως το σεβάστηκα και δεν τον πίεσα καθόλου. Συνέχισα να τον ρωτάω μέρα παρά μέρα αν ήθελε να βγάλουμε την πάνα, έπαιρνα το βαρύγδουπο όχι μου και συνεχίζαμε την μέρα μας κανονικά. 

Στο μεταξύ αγόρασα ένα πολύ καλύτερο παραμύθι για την μετάβαση στο γιογιό, ξεκινήσαμε να αλλάζουμε τα ρούχα μας  όρθιοι, (μέχρι τότε τον άλλαζα στην αλλαξιέρα και φυσικά είχα ήδη καταλάβει πόσο λάθος ήταν αυτό για την εκπαίδευση τουαλέτας), τον παρότρυνα συνέχεια να βγάζει μόνος του το παντελόνι του, και τον αφήσαμε να έρχεται μαζί μας στην τουαλέτα- κάτι που μέχρι πρότινος το αποφεύγαμε. Έβαλα το γιογιό και το κάλυμμα σε μια άκρη όπου να μπορεί όμως να τα βλέπει. Έτσι πέρασαν 2 μήνες. 

Και ξαφνικά ένα πρωί, τις 2 Αυγούστου, που τον ρώτησε- ο Παναγιώτης μάλιστα- αν θέλει να φορέσει την πάνα είπε όχι. Γιογιό και κάλυμμα επιστρατεύτηκαν ξανά και περιμέναμε με αγωνία. Και από το πουθενά, φώναξε τσια, έτρεξε στο γιογιό και όντως έκανε τσια... Δεν μπορώ να σας περιγράψω την χαρά μας. Για την πρώτη εβδομάδα ήταν το αποκλειστικό θέμα συζήτησης στο σπίτι μας. Οι επιτυχίες διαδέχονταν η μια την άλλη και τα πινακάκια επιβράβευσης γέμιζαν αυτοκόλλητα με ταχύτατους ρυθμούς. Το να ενεργηθεί στο γιογιό ήταν κάτι που τον δυσκόλεψε λίγο περισσότερο, μα και πάλι, τα έχει καταφέρει περίφημα και παρά τα περιστασιακά ατυχήματα είμαι πολύ περήφανη για αυτόν. 

Γιατί η επιτυχία είναι κυρίως δική του. Δεν ξέρω αν θα τα είχε καταφέρει έτσι εύκολα- σε αυτή την ηλικία-  αν δεν είχαμε κάνει και εμείς με την σειρά μας όλη αυτή την ψυχολογική προετοιμασία, το σίγουρο όμως είναι πως όταν ένα παιδί είναι έτοιμο συναισθηματικά να κόψει την πάνα- η διαδικασία θα είναι απλή και σύντομη. Το πιστεύω αυτό. 

Τα βράδια δεν τρελαίνεται που φοράει πάνα- μα ποτέ δεν ξυπνάει με στεγνή- οπότε δεν θεωρώ ότι είναι έτοιμος ακόμη. Τα μεσημέρια είναι υπό διαπραγμάτευση μιας και αρκετές φορές ξυπνάει στεγνός- μα φοβάμαι να τον πιέσω ακόμη μήπως έχω τα αντίθετα αποτελέσματα. 

Αυτοκόλλητα δεν μου ζητάει πια. Κατάλαβε φαίνεται καλά πως η πρόοδος του είναι η επιβράβευση του. Διαμορφώσαμε και το wc των επισκεπτών ειδικά για εκείνον και είναι ενθουσιασμένος. Έχει τώρα μερικές μέρες που ζητάει να κάνει τσια του όρθιος όπως ο μπαμπάς... Με λίγη βοήθεια τα καταφέρνει... 

Και μένει μια μαμά πίσω να σιδερώνει κάτι μικρά τοσοδούλικα μποξεράκια και να αναρωτιέται πότε έκλεισε τα μάτια της και από ένα τόσο δα μωρό που δεν μπορούσε ούτε το κεφάλι να σηκώσει, έφτασε να στέκεται όρθιος μπροστά από μια λεκάνη... (πάντα πάνω σε σκαλοπατάκι...) 

Αχ βρε μαιμουδάκι νομίζω πως σύντομα θα προαχθείς σε... γοριλάκι...

Ένας καταληψίας στο κρεβάτι μας...

Από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε, μέχρι και σήμερα 26 μήνες μετά, το μαιμουδάκι ακόμα αποκοιμιέται μόνο στην αγκαλιά μου. 

Δεν είναι κάνα κοσμοϊστορικό φαινόμενο, και έχω αναφερθεί σε αυτό δεκάδες φορές, μα η αλήθεια είναι πως είναι από τις αγαπημένες μου στιγμές της ημέρας, η ώρα που πιθανότατα θα κάτσω και εγώ επιτέλους να χαλαρώσω, η ώρα που κάνουμε με το μαιμουδάκι τα πιο τρυφερά ναζάκια και πειράγματα όλης της ημέρας. 

Όσο μεγαλώνει τόσο πιο χαριτωμένος και ευφάνταστος γίνεται στα παιχνίδια "αγκαλιάς" ενώ πάντα θα με αφοπλίσει με ένα απρόσμενο "απώ" ή με ένα απρόσμενο σβουριχτό φιλί την ίδια στιγμή που έχει πιάσει και με το χεράκι του το μάγουλο σου για να σε φέρει ακόμα πιο κοντά... 

Όταν ήταν μωράκι και σχεδόν μέχρι 12 μηνών, τις φορές που είχε ανησυχία και τον έπαιρνα μαζί μας στο κρεβάτι, κοιμόταν σχεδόν ακίνητος και κουλουριασμένος στην αγκαλιά μου για ώρες. Σίγουρη πως το παιδί μοιάζει σε μένα, είχα χαλαρώσει και παρότι τα χέρια μου δεν τα ένιωθα στο τέλος, τουλάχιστον ο Παναγιώτης είχε όλο το υπόλοιπο κρεβάτι δικό του. 

Ωστόσο ήρθε η αλλαγή και παράπονο δεν έχω, ήρθε σταδιακά και σταθερά. Αφού πλέον δεν βολευόταν κουλουριασμένος στην αγκαλιά μου άρχισε να κοιμάται ο μισός πάνω μου. Είτε στο ώμο μου, είτε στην κοιλιά μου. Και πάλι όμως χωρίς ιδιαίτερες μανούβρες. Σιγά- σιγά άρχισε τα σπρωξίματα με τα πόδια του προς τον Παναγιώτη ο οποίος τον πρώτο καιρό ήταν φανερά σοκαρισμένος από αυτή την απρόσμενη "εισβολή" στον χώρο του. (δηλαδή όλο το κρεβάτι- διότι μπορεί να είμαι βουτηγμένη στα ελαττώματα, μα στον ύπνο κοιμάμαι σαν πουλάκι, εκεί που θα με βάλεις- εκεί θα με βρεις, που είναι συνήθως και η άκρη, άκρη του κρεβατιού- όχι να τα λέμε αυτά!) 

Και ενώ είχαμε κουτσοβολευτεί και λέμε μια χαρά να κάνουμε και τον σταυρό μας, ήρθε το βράδυ που εντελώς ξαφνικά σε ένα τόσο δα μαιμουδάκι δεν έφτανε ένα διπλό άνετο κρεβάτι... 

Κάποια φορά που ξύπνησε με κλάματα πριν κοιμηθώ και τον πήρα μαζί μου στο κρεβάτι, έκατσα και μέτρησα πόσες φορές άλλαξε στάση και πλευρό μέσα σε μισή ώρα. 35 φορές. Άλλαξε στάση 35 φορές, πράγμα που σημαίνει- και δεν είμαι καλή στα μαθηματικά- πως σχεδόν κάθε λεπτό το καμάρι μου έψαχνε μια ακόμα πιο βολική θέση. (και εκείνη την ώρα έλειπε και ο πατέρας του- έχοντας δηλαδή και τον δικό του χώρο στην διάθεση του!) 

Και αυτό που ενώ τον βάζεις κάθετα, πρώτη του δουλειά είναι να γυρίσει οριζόντια δεν το καταλαβαίνω... Δηλαδή τι; Γιατί; (τι έχω κάνει τέλος πάντων να μην μπορώ να κοιμηθώ στο ίδιο μου το κρεβάτι;;;) 

Εννοείται πως τα σπρωξίματα στον μπαμπά με τα πόδια, έγιναν πια κανονικές κλωτσιές, ενώ όταν πάει λίγο προς το μέρος του ο Παναγιώτης φωνάζει μέσα στον ύπνο του- "'άκη, άκη" (άκρη, ντε, άκρη!) Με μένα οφείλω να ομολογήσω είναι λίγο πιο γλυκός μα η αλήθεια είναι πως δεν τον ενοχλώ και ιδιαίτερα. Κάθομαι ως συνήθως στην ακρούλα μου, μην κουνώντας ρούπι... (η φουκαριάρα...!)

Τώρα αν πω ότι δεν ψιλοευχαριστιέμαι την "αναρχία" προς τον Παναγιώτη θα πω ψέμματα, αφού για χρόνια έχω υπάρξει εγώ θύμα της "αναρχίας" του Παναγιώτη που εκτός του ότι αυτός είναι και άλλος κανένας στο κρεβάτι- δεν ξυπνάει κιόλας- ο κόσμος όμως να χαλάσει! (αλήθεια σας λέω, μια φορά έπεσε το κουρτινόξυλο στο δωμάτιο μας ένα εκατοστό δίπλα από το κεφάλι του, εγώ δεν το συζητώ κόντεψα να πάθω καρδιά, ενώ με πήραν τηλέφωνο και από τους δυο κάτω ορόφους να ρωτήσουν τι έγινε- αυτός εκεί... κοιμόταν του καλού καιρού!) 

Όπως και να έχει- δεν σκοπεύουμε να του κόψουμε τα κάποια έκτακτα σκασιαρχεία προς το κρεβάτι μας. Μπορεί η ποιότητα του ύπνου μας να έχει πιάσει πάτο, μα όταν ξυπνάς σε ένα τέτοιο θέαμα, την ίδια στιγμή που θα σου δώσει και ένα γλυκό φιλί για καλημέρα, ε- τότε μόλις έχουμε φτιάξει την ποιότητα της μέρας μας... Άλλωστε πόσα χρόνια ακόμα θα αποζητά να μοιράζεται μαζί μας τις νύχτες του; 

Η μαγεία ενός μαιμουδιού 25 μηνών...

Μαιμουδάκι μου... 

δεν ξέρω αν αυτή θα είναι μια συνηθισμένη ανάρτηση... Ναι, έφτασες κιόλας 25 μηνών. Ναι, έχεις πάρει 2 πόντους και μερικά γραμμάρια. Ναι, έχεις εμφανίσει 4 ακόμα δοντάκια, ενώ έχουν ξεφυτρώσει από το πουθενά και οι πρώτες σου 3 ελίτσες..  

Ναι, μεγαλώνεις. Μα στην ουσία αυτό το μήνα μεγάλωσες... αλλιώς. Με ένα τρόπο που δεν αφορά μέτρα, ζυγαριές και αριθμούς. 

Έγινες νομίζω... ένα μικρό τοσοδούλικο παιδάκι. Η γλώσσα σου πήρε φωτιά και δεν σταματάς να λες καινούργιες λέξεις. Τρέχεις, χοροπηδάς και σκαρφαλώνεις χωρίς σταματημό. Ανοίγεις όλες τις ασφάλειες στα ντουλάπια μόνος σου και απαιτείς να διαλέξεις εσύ το πιάτο, το πιρούνι και το ποτήρι που θα χρησιμοποιήσεις στο γεύμα σου. Επιλέγεις το γεύμα σου. (και δεν θα πτοηθείς όσες ώρες και αν δεν σου κάνω το χατήρι) Βάζεις μόνος σου τα άπλυτα πιάτα σου στον νεροχύτη, (μην σου πω και μερικά καθαρά από το συρτάρι!) ενώ βγάζεις μόνος σου τα σορτσάκια σου και το εσώρουχό σου και το βάζεις κατευθείαν στο πλυντήριο. (πάντα επιχειρώντας να πατήσεις ανελέητα τα κουμπάκια και πάντα κλείνοντας με δύναμη την πόρτα). Ανεβαίνεις στο μικρό σου σκαλοπατάκι στο μπάνιο και πλένεις μόνος σου τα δόντια σου. Πλένεις μόνος σου τα χέρια σου, τα ξεπλένεις με τις ώρες και μετά τα σκουπίζεις μόνος σου στην πετσέτα!  (ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις! ) 

Μου το λες όταν κάτι σε πονάει. Ζητάς να σε πάρω αγκαλιά και μου λες όλο λατρεία "απώ". Συμπληρώνεις εσύ τις φράσεις μου. Όταν ακούς το ασανσέρ και καταλαβαίνεις πως γυρίζει ο μπαμπάς σπίτι τρέχεις σαν σίφουνας και κρέμεσαι πίσω από την πόρτα και μετά από πάνω του. Κάνεις ποδήλατο... Δεν φοράς πλέον πάνες αλλά εσώρουχα!  Μου φαίνεται τόσο μα τόσο παράξενο.... 

Η αγαπημένη σου λέξη αυτό το διάστημα είναι το "όχι"... Η αγαπημένη σου συνήθεια να ανοίγεις το ψυγείο και να κοιτάς μέχρι να πάθεις κρυοπάγημα. Το αγαπημένο σου παιχνίδι να ρίχνουμε τα μαξιλάρια στο σαλόνι κάτω και να κυνηγιόμαστε χωρίς σταματημό και να σε γαργαλάω μέχρι να φωνάξεις "τάνειιιιιιι"... (αν είναι ποτέ δυνατόν...) Το αγαπημένο σου παιδικό το Club του Mickey Mouse, (και η δική μου αγαπημένη ώρα αφού πίνω επιτέλους το καφέ μου με ηρεμία για μια ώρα!). H αγαπημένη σου διαφήμιση για την οποία θα τρέξεις από την άλλη άκρη του σπιτιού για να την δεις, (που την ακούς ήθελα να ήξερα), αυτή με τον θείο... (τι να πω...) Το αγαπημένο σου τραγούδι το Πήρα κόκκινα γυαλιά ενώ το αγαπημένο σου παραμύθι Το μωρό που του κλέψανε το μπιμπερό. (ότι να'ναι δηλαδή!) 

Μα πιο πολύ από όλα έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις το κόσμο... Λες και ξαφνικά δεν μπορεί να σου ξεφύγει καμία λεπτομέρεια... Ή απλώς τώρα μπορείς να εκφράσεις με λόγια όλα όσα ήξερες ήδη... Δεν ξέρω... Ο ήλιος βγαίνει το πρωί και φεύγει το βράδυ. Η γη είναι σαν μπάλα και εμείς είμαστε "εκείιιι". (ποτέ εδώ!) Τα ζουζούνια είναι συγκλονιστικά και τα αεροπλάνα πετούν ψηλά στον ουρανό. Τόοοοοοσο ψηλά. Η μπουμπού είναι η Νίνα και η νονά είναι η Φωφώ και μαμά-να της και ο "Ίκός" ο μπαμπά-κας της. Ζητάς από τον παππού τον "¨΄Ηστο" λεφτά για τον κουμπαρά σου, (ντροπήηη), ενώ επιλέγεις μόνος σου τι θα κάνουμε κάθε μέρα. Στο αυτοκίνητο βάζουμε βενζίνη που κάνει "φσσσσ" και η μηχανή είναι στο "πακό" (καπό). Στην τηλεόραση μιλάνε κάποιες φορές άλλη γλώσσα, και μας δείχνεις την γλώσσα σου. (ε, ναι- έχουν άλλη γλώσσα! Για την φυσιολογία  μιλάμε φυσικά!) Όταν πέφτει ο ήλιος κάνει "μπουμ"... (τι εσείς δεν τον ακούτε;;; Αφού πέφτει λέμε...) Όταν μιλάω με τον μπαμπά σου ακούς με απίστευτη προσοχή και τις περισσότερες φορές συμμετέχεις φυσικά. Έβαλες σχεδόν τα κλάματα όταν άκουσες πως η μπουμπού πήγε στον γιατρό και έκανε το εμβόλιο... Σοκαριστήκαμε όταν κλαψούριζες δείχνοντας μας όντως που κάνεις εσύ το εμβόλιο. (χωρίς να στο πούμε... ) Πολλές φορές όταν κάτι μου λες και δεν σε ακούω, απορροφημένη από κάτι άλλο, (πρόσφατο κολπάκι αυτό), φωνάζεις όλο ένταση "Μαμά, ΤΣΙΑ!". Εγώ πετάγομαι αλαφιασμένη, "Τι; Θες τσια; Τρέχω!" "Όχι" λες και γελάς πονηρά πονηρά... (απατεώνα!) "Έλα, έλα" συνεχίζεις! (εντάξει, τράβηξες την προσοχή μου μικρό παμπόνηρο μαιμούδι;;;) 

Στην ουσία είναι πολύ απλό. Μεγαλώνεις. Ταυτόχρονα όμως είναι και τόσο περίπλοκα υπέροχο... Είναι απλή καθάρια μαγεία να σε βλέπω να ανακαλύπτεις όλα όσα θεωρούμε δεδομένα... Να σε παρακολουθώ να τα θεωρείς μαγεία... 

Και μέσα σε όλα αυτά, να μυρίζεις ακόμα σαν εκείνο το μωράκι που κράτησα στην αγκαλιά μου... Να μυρίζεις σαν φρεσκοζυμωμένο προζυμάκι... Πως γίνεται αυτό, μου εξηγείς; (μαμ, θα μου έλεγες τώρα...) 

Να πιστεύεις στην μαγεία- αυτό έχει σημασία.

Έχει τρεις μέρες τώρα το μαιμουδάκι που δεν κοιμάται μεσημέρι. Δεν ξέρω αν φταίει που έμαθε έτσι ξαφνικά να χρησιμοποιεί το γιογιό και έχει ενθουσιαστεί- πάντως δεν νυστάζει. Καθόλου. 

Όντας μέσα στο τρελό το κέφι και την ασταμάτητη ενέργεια, πέφτει ξερός νωρίς νωρίς το απόγευμα για όλο το βράδυ μέχρι το επόμενο πρωί. (αξημέρωτα!) 

Αυτό το έχει ξανακάνει, δεν είναι κάτι καινούργιο, πάντα έτσι νωρίς κοιμάται όταν για κάποιο λόγο έχει παραλείψει την μεσημεριανή τη σιέστα! Ωστόσο αυτές τρεις μέρες πέφτει τόσο εξαντλημένος στην αγκαλιά μου που ούτε το γάλα του δεν πίνει. 

Μαθημένη από όταν θήλαζα να κοιμάται ενώ "γευματίζει", του το δίνω εγώ μετά από λίγο. Και τις τρεις αυτές μέρες, έτσι όπως τον κρατούσα σαν μωρό, κοιμισμένο ελαφρά, μόλις ένιωθε την θηλή του μπιμπερό στο στόμα γύριζε αυτόματα προς το στήθος μου και σχεδόν κολλούσε το πρόσωπο του μέσα σε αυτό.... Μόλις χόρταινε, άφηνε τη θηλή και κοιμόταν γαλήνιος- χωρίς την ανάγκη της πιπίλας του. Όπως τότε. 

17 μήνες μετά τον τελευταίο μας θηλασμό, μέσα στην ζάλη του ύπνου όπου το ένστικτο κυριαρχεί της συνήθειας, το μωρό μου μου έδειξε ακόμα μια φορά πως η απόλυτα φυσική και καλύτερη επιλογή  ήταν ακριβώς αυτή. Να τον θηλάσω. Αυτό μου επιβεβαιώνει πως πολύ κακώς σταμάτησα να τον θηλάζω στους 7 μήνες και δεν συνέχισα για όσο αυτός επιθυμούσε. 

Σήμερα μάλιστα, την στιγμή που του έβγαλα την πιπίλα για να του δώσω το γάλα του, έτσι κοιμισμένος, γύρισε πάλι το κεφαλάκι του προς το στήθος μου, ψέλλισε "μαμ", και είμαι σίγουρη πως μέσα στον ύπνο του νόμιζε πως θήλαζε. Είμαι σίγουρη πως εκτός του πρωτόγονου ενστίκτου υπάρχουν και οι μνήμες- απλώς δεν μπορεί να τις εκφράσει. 

Μακάρι να είχα πάρει μια πιο ορθή απόφαση τότε. Μακάρι να μην είχα κουραστεί από την παντελή έλλειψη των γαλακτοκομικών στην διατροφή μου -αφού ο Δημήτρης εμφάνισε εξαρχής αλλεργία. Μακάρι να είχα φυλάξει ακόμα περισσότερο μητρικό γάλα στην κατάψυξη ώστε να τον φτάσει και για μετά τους 10 μήνες. 

Όχι τίποτε άλλο μα δεν θήλασα με ευκολία. Τα έχω ξαναγράψει. Όμως η αλήθεια είναι πως κάτι τέτοιες στιγμές σε διδάσκουν και σε προετοιμάζουν ακόμα καλύτερα για το επόμενο παιδί. Όπου και πάλι βέβαια θα κάνεις λάθη. Άλλα ίσως. Μα θα κάνεις. Σημασία έχει να προσπαθείς. Και να εξακολουθείς να μαθαίνεις. 

Σημασία έχει σε κάτι τέτοιες μαγικές στιγμές- τόσο μικρές, σχεδόν αόρατες, να αφουγκράζεσαι την μαγεία. Να την αισθάνεσαι.  Να πιστεύεις σε αυτήν. 

Αυτό έχει σημασία. 

Όταν γονάτισα και είδα τον κόσμο από το ύψος του....

Σαν παιδί η φαντασία μου οργίαζε... Σαν ενήλικας, αυτό το προσόν, (γιατί προσόν είναι για μένα), το έχασα. 

Η αλήθεια είναι πως μέχρι τώρα δυσκολευόμουν να παίξω pretend play με το μαιμούδι... Διότι λόγω των μυικών προβλημάτων που έχω, σε συνδυασμό με τα επιπλέον κιλά μετά από τρεις απανωτές και δύσκολες εγκυμοσύνες, (ναι με δικαιολογώ!),  είναι σχεδόν αδύνατον να κάτσω κάτω στο πάτωμα μαζί του. Πραγματικά υποφέρω από πόνους και φυσικά τραβάω τα πάνδεινα για να σηκωθώ. Κάθομαι λοιπόν συνήθως σε ένα μικρό σκαμνάκι που μετά από λίγο με κουράζει και αυτό αφού με πιάνει η μέση μου- άσε που νιώθω πως ο Δημήτρης δεν νιώθει πως πραγματικά συμμετέχω. 

Χθες όμως τον είχε πιάσει τέτοια γκρίνια από τα δοντάκια που βγάζει και τόση ατονία από την ζέστη που τον λυπήθηκα. Τον ρώτησα με τι θέλει να παίξουμε όλο ενθουσιασμό για να τον ιντριγκάρω και απάντησε φυσικά με την άμμο! Βγήκαμε λοιπόν στο μπαλκόνι και για πρώτη φορά αποφάσισα να κάτσω κάτω μαζί του... με όποιο κόστος...

Στην αρχή παραξενεύτηκε μιας και δεν με έχει συνηθίσει να το κάνω. Μετά κυριολεκτικά ενθουσιάστηκε. Ενθουσιάστηκε διότι έπαιξα εντελώς διαφορετικά μαζί του... 

Όντας πλέον στο ύψος του και βλέποντας τον "κόσμο" μέσα από τα δικά του μάτια. σαν η από χρόνια χαμένη παιδική μου φαντασία να επέστρεψε... 

Ξαφνικά δεν τον παρότρυνα να φτιάχνει μόνο πύργους στην άμμο, να σκάβει ή να την "αφρατεύει". Ξαφνικά φτιάξαμε κάστρα και πολιτείες ολόκληρες, φτιάξαμε πίστες για τα αυτοκίνητα μας που περνούν κάτω από γέφυρες, φτιάξαμε parking αυτοκινήτων, βουνά και χαράδρες... Δεν είναι ότι κάναμε κάτι τοοοόσο διαφορετικό από ότι συνήθως...

Η διαφορά είναι στον τρόπο που δημιουργούσα ιστορίες. Έβλεπα πλέον και εγώ αυτά που αυτός φανταζόταν και δεν μπορεί ακόμα να υλοποιήσει μόνος, και τα "έντυνα"  με λέξεις μαγικές... Η διαφορά είναι που αποφάσισα να μην τινάζω κάθε φορά που έφτιαχνα κάτι τα χέρια μου, αλλά να αφεθώ και να λερωθώ και εγώ όπως και αυτός. Η διαφορά είναι πως αποφάσισα να γονατίσω και να δω τα πάντα από το δικό του ύψος... 

Και ήταν αποκαλυπτικό... Γιατί γονατίζοντας είδα μαγεία, ανεμελιά και πολύ φαντασία. Άντεξα σχεδόν μια ώρα. Και λέω άντεξα γιατί τα σωματικά μου προβλήματα είναι απολύτως υπαρκτά. Άντεξα μια ώρα πριν παγώσουν και κλειδώσουν σχεδόν εντελώς οι αρθρώσεις μου. Όμως άντεξα. Και πέρασα υπέροχα. Και στην τελική...ξανασηκώθηκα. 

Γιατί δεν γονάτιζα τόσο καιρό;;; 

Μαιμουδάκι, ετών ΑΚΡΙΒΩΣ δυο!!!

Το πάρτι μας τελείωσε.... 

Κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή τόσο μα τόσο κουρασμένη που δεν έχω κουράγιο να φτιάξω ούτε καν καφέ. Όμως στο πρόσωπο μου είναι ζωγραφισμένο εδώ και τρεις ώρες ένα χαμόγελο. Τόσο που έχουν μουδιάσει τα μάγουλα μου. Αλήθεια λέω. 

Χαμογελάω γιατί όπως και πέρσι έτσι και φέτος το μαιμουδάκι μου το διασκέδασε πολύ. Πάρα πολύ. Χαμογελάω γιατί έχουμε γύρω μας έναν άρρηκτο κύκλο από οικογένεια και φίλους. Χαμογελάω γιατί ένιωσα πως όλοι πέρασαν όμορφα. Χαμογελάω γιατί εμείς περάσαμε υπέροχα. Χαμογελάω γιατί πάντα μα πάντα, όλη η κούραση μου αποζημιώνεται και με το παραπάνω. 

Χαμογελάω γιατί μόλις αυτό το ξεχωριστό, συνεσταλμένο και ντροπαλό μαιμουδάκι ένιωσε άνετα να είναι ο εαυτός του, ήταν μονίμως γελαστός και κατακόκκινος από ευτυχία. Ξέρετε, αυτή την απόλυτη ευτυχία που μόνο τα μικρά παιδιά μπορούν να βιώσουν. Χαμογελάω γιατί αυτό το μαιμουδάκι έχει πάρει τόση μα τόση αγάπη από ανθρώπους που δεν τον έχουν γνωρίσει κατ' ιδίαν ποτέ. Χαμογελώ γιατί την ίδια αγάπη έχω λάβει και εγώ. 

Χαμογελάω γιατί θυμάμαι το φοινικόδεντρο που είχα φτιάξει από ζαχαρόπαστα να διαλύεται πριν καταφέρω καν να το βάλω στην τούρτα. Χαμογελώ γιατί γελάσαμε πολύ με αυτή μου την παταγώδη αποτυχία. Χαμογελάω γιατί ο Αντρέας φωτογράφιζε πάλι ασταμάτητα και ανυπομονώ όσο τίποτα να δω τις φωτογραφίες μας. Χαμογελάω γιατί θυμάμαι την γλυκιά μου κουμπαρούλα να προσπαθεί να "ανεβάσει" στα μάτια μου το πρακτικό της δώρο μετά από την υπέροχα μοναδική έκπληξη της Φωτεινής... Χαμογελάω γιατί ενάντια σε όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες στην χώρα μας, εμείς σήμερα φτιάξαμε ένα δικό μας προστατευμένο περιβάλλον όπου τα πάντα ήταν πιθανά. (αν και ήμασταν περικυκλωμένοι από λιοντάρια που βρυχόνταν....) 

Χαμογελάω γιατί το μαιμουδάκι μου έγινε δύο. Έγινε επισήμως δύο χρονών και στέκομαι εδώ και αναρωτιέμαι πως μπορούν δυο χρόνια να περάσουν μέσα σε ένα βλεφάρισμα...

Μαιμουδάκι μου, σε γέννησα- έκλεισα για μια στιγμή τα βλέφαρα μου- και να'σαι. Ένα κουκλάκι ζωγραφιστό που μου λέει όλο νάζι "Μαμά, απώωωωωωω", σκαρφαλώνει κοντά στον λαιμό μου, με σφίγγει τσιρίζοντας ενώ μου χαϊδεύει τα μαλλιά και εγώ βρίσκομαι στην πιο ζεστή αγκαλιά του κόσμου όλου... Όσο για τον μπαμπά σου... Τι να πω... Νομίζω πως η αγάπη του για σένα είναι πιο βαθιά και από το πιο βαθύ σημείο του ωκεανού... αυτό που δεν έχει φτάσει ποτέ ανθρώπινο μάτι... 

Να τα εκατοστήσεις ζωή μας... Μας εύχονται να σε δούμε όπως ποθούμε. Εμείς ποθούμε να σε δούμε όπως ποθείς εσύ... 

Ένα μαιμουδάκι... παρ' ολίγον... ετών... 2!!

Μαιμουδάκι μου...

Έφτασε η μέρα... 

Αύριο έχουμε γενέθλια. Τα δεύτερα μας. 

Τόσο καιρό σου μιλάμε για τα γενέθλια σου, διαβάζεις και ξαναδιαβάζεις το "Ένα κεράκι για το Ρινοκεράκι", κάνεις πρόβες πως θα σβήσεις το κεράκι και αυτές τις μέρες που κατάλαβες από τις προετοιμασίες πως η μέρα πρέπει να κοντεύει, (στην ουσία εδώ και 3 μέρες ξυπνάς και νομίζεις πως έχεις γενέθλια!), είσαι απλά εκστασιασμένος. Είναι η μόνη σου σκέψη από το πρωί που ξυπνάς μέχρι την ώρα που θα κοιμηθείς... 

Βλέπεις και ξαναβλέπεις το βίντεο της ξαδέλφης σου της Μαρίσας που σβήνει τα κεράκια της, χαμογελάς μέχρι τα αυτιά και προσπαθείς και εσύ να πεις το τραγουδάκι όπως αυτή... 

Έχω την αίσθηση πως όταν σβήσεις τελικά το κεράκι σου, ή θα είσαι εξαιρετικά εκδηλωτικός τσιρίζοντας από χαρά, είτε θα παγώσεις που τελικά ήρθε αυτή η ώρα και θα μείνεις να μας κοιτάς έκπληκτος... Ανυπομονώ να δω τι θα γίνει...

Την ώρα που σε έκανα σήμερα μπάνιο, μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα από τη πρώτη φορά που σε έκανα μπάνιο, τότε που ήσουν απλά ένα τοσοδούλικο μωράκι 3 κιλά και 100 γραμμάρια, και σε κρατούσα κάτω από τη βρύση και παρότι είχες γίνει κατακόκκινος από την ένταση, περίμενες στωικά να τελειώσω... 

Και συνειδητοποίησα πως στην ουσία τίποτα δεν έχει αλλάξει... (μα και τίποτα δεν είναι όπως παλιά..) Από την κοιλιά μέσα κιόλας είχες δείξει τον χαρακτήρα σου, τον επιβεβαίωσες ως μωράκι και 2 χρόνια μετά, παραμένεις το ίδιο υπέροχο πλάσμα...

Στωικός, υπομονετικός, εξαιρετικά ωστόσο δραστήριος, συνεργάσιμος, αγαπησιάρης, με το ίδιο πάντα παραπονιάρικο κλάμα και φυσικά πολύ μα πολύ όμορφος.. (κουκουβά..) 

Βέβαια σε γέννησα με καστανά, σχεδόν μαύρα μαλλιά, και μου προέκυψες ξανθόψειρας, μα αυτό είναι μια άλλη ιστορία.. 

Όπως λοιπόν, από την πρώτη στιγμή που σε ακούμπησαν στην αγκαλιά μου, κοιμόσουν κουλουριασμένος μέσα σε αυτή με το ένα σου χεράκι πάντα στο στήθος μου, έτσι και τώρα, 24 μήνες μετά, κοιμάσαι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και το χεράκι σου στην ίδια πάντα μεριά... Λίγο πιο δίπλα από την καρδιά μου... (που κοντεύει να σπάσει από ευτυχία...) 

Έχεις πλέον πολλά αγαπημένα τραγούδια που θα μπορούσα να σου αφιερώσω για αύριο, θα επιλέξω όμως το δικό μου αγαπημένο- που περικλείει το νόημα όλης της ζωής- σου το τραγούδησα από την πρώτη στιγμή που σε νανούρισα και ακόμα είναι ένα και από τα δικά σου αγαπημένα.... "Γέλα, πουλί μου γέλα... είναι η ζωή μια τρέλα..." 

Με το καλό να ξημερώσει η αυριανή μέρα, μαιμούδι μου, με το καλό... 

Λίγος καφές, λίγη θάλασσα, (πολύ πίστη), και τ'αγόρια μου....

Σήμερα το μαιμουδάκι ξύπνησε αξημέρωτα... Μέχρι τις 7 είχαμε ήδη φάει, παίξει, ζωγραφίσει, τρέξει στο μπαλκόνι... τι άλλο να κάνω... Εμένα το σπίτι να μην με χωρά, οι τοίχοι να με βαραίνουν, να θέλω να βγω έξω να μυρίσω λίγη θάλασσα, να νιώσω την αλμύρα στο πρόσωπο μου, να μην ακούω πια εκπομπές και καταστροφικά σενάρια...

Ξύπνησα τον Παναγιώτη, έφτιαξα καφέ και μετά από λίγη διαπραγμάτευση για το που, (εννοείται εδώ δίπλα), ξεκινήσαμε.... Το μικράκι μου να έχει ντελιριάσει και να φωνάζει "άμμοοο, άμμοοοο, άμμοοοο"...

Και πολύ καλά κάναμε. Ήταν μια υπέροχα απλή μέρα στην θάλασσα, που μας γέμισε δύναμη και αισιοδοξία, ενώ ο Δημήτρης μου λάτρεψε κάθε στιγμή ξεγνοιασιάς και εμπειριών.... Παρότι ξεκινήσαμε με γαλότσα και ντυμένοι αφού πήγαμε αρκετά πρωί και έκανε ψύχρα, καταλήξαμε φυσικά με μαγιουδάκι να μας χτυπά το κύμα... 

Φτιάξαμε το πρώτο μας ολοκληρωμένο κάστρο- χωρίς να το διαλύσει το μαιμούδι- πετάξαμε πέτρες στην θάλασσα με τον μπαμπά, γενικώς λερωθήκαμε, βραχήκαμε, το ευχαριστηθήκαμε... (και μην νομίζετε πως απλά τραβάω φωτογραφίες- εγώ έφτιαξα την γέφυρα στο οχυρό μας παρακαλώ πολύ!) 

Το θέμα είναι πως αν δεν υπήρχε αυτό το μικρό πλασματάκι, μα τεράστιο θαύμα στην ζωή μας, δεν νομίζω να περνούσαμε αυτή την τόσο ξεχωριστή ημέρα κάτω από τις συνθήκες που επικρατούν αυτή τη στιγμή στην χώρα μας. 

Τα παιδιά μας είναι εδώ, γεμάτα αθωότητα, πάθος και ενθουσιασμό για όλα αυτά που εμείς προσπερνάμε... Είναι εδώ να μας θυμίζουν πως θα παλέψουμε για αυτά με νύχια και με δόντια... Είναι εδώ για να μας διδάξουν πως οι μικρές μας στιγμές είναι τελικά μεγάλες και πως δεν υπάρχει καλύτερο στήριγμα στις δύσκολες στιγμές από την πίστη... 

Τουλάχιστον εμένα, αυτό μου θυμίζει καθημερινά... Λίγος καφές λοιπόν, λίγη θάλασσα, πολύ πίστη και τα αγόρια μου, είναι όλα όσα χρειάζομαι σε αυτή τη ζωή... 

(Ο Δημήτρης, όπως πάντα αφοπλιστικός, πήγε στην λέξη που έγραψα στην άμμο και άρχισε να λέει και να δείχνει ένα- ένα τα γράμματα. Μόλις τα είπε όλα, του είπα: "Πίστη, γράφει αγάπη μου" Με κοιτά με ένα τεράστιο χαμόγελο και επαναλαμβάνει... "Πίιτη" (ναι, ζωούλα μου, πίτη..) 

Γιατί πάντα, μα πάντα, μετά την καταιγίδα ακολουθεί το ουράνιο τόξο...

Μπήκε και ο Ιούλιος και μόλις 8 μέρες μας χωρίζουν πλέον από τα δεύτερα γενέθλια του μαιμουδιού... Αυτή η ανάρτηση ήταν να είναι πανηγυρική, γεμάτη χρώμα και χαμόγελα. 

Δεν μπορεί όμως να είναι. Γιατί με το που μπήκε ο μήνας ξεκίνησε να γράφεται ένα πολύ κακό και δυσοίωνο κεφάλαιο στην ιστορία μας ως Έλληνες- ως πολίτες. 

Ο καιρός σύμμαχος δεν θυμίζει σε τίποτα καλοκαίρι, ταυτίζεται όμως απόλυτα με τις εξελίξεις, τα συναισθήματα μας, με όλη αυτή την "μουνταμάρα" και 'παγωμάρα" που επικρατεί... ενώ με τις βροντές,  σπάει όλη αυτή την εκκωφαντική, σχεδόν νεκρική ησυχία.  
Μπορεί λοιπόν αυτό το κείμενο να μην είναι πανηγυρικό, γεμάτο χρώμα και χαμόγελα. Αρνούμαι όμως να είναι μίζερο, απαισιόδοξο και μεμψίμοιρο. Όχι. Θα είναι γεμάτο ελπίδα, αισιοδοξία και τσαμπουκά όχι μόνο γιατί έτσι είμαι εγώ, μα γιατί το οφείλω σε αυτό το μαιμουδάκι που τρέχει όλο ανεμελιά, κακαρίζει επειδή του γαργαλώ τα μπουτάκια και με κοιτάει με μάτια όλο αγάπη και σιγουριά πως μέσα στην αγκαλιά μου δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. 

Και δεν έχει. Δεν έχει να φοβηθεί τίποτα γιατί έχει και τους δυο του γονείς γερούς και δυνατούς. Γονείς που δεν φοβούνται να παλέψουν, να "λερωθούν". Γονείς που γνωρίζουν πολύ καλά να επιβιώνουν και σε δυσκολίες γιατί έτσι έμαθαν. Έχει ένα μεγάλο κύκλο οικογένειας γύρω του, ενωμένο σαν γροθιά. Και έχει και την Παναγία να τον σκεπάζει με την αγάπη της και την φροντίδα της. Τι του λείπει; 

Μόλις χθες μια φοιτήτρια σκοτώθηκε στην γειτονιά μου για το τίποτα, απλά και μόνο επειδή ο φίλος της σταμάτησε στην άκρη του δρόμου με το μηχανάκι για να της κόψει ένα τριαντάφυλλο, και η ίδια έχασε την ισορροπία του δίκυκλου και έπεσε στην μέση του δρόμου ενώ περνούσε ΙΧ. Σκοτώθηκε. Μόλις πριν μισό μήνα μια φίλη γέννησε και έχασε το μωράκι της μετά από τρεις μέρες. Γύρισε σπίτι με άδεια αγκαλιά. Σε λίγες μόλις μέρες ένας άνθρωπος θα ξαναζήσει και πάλι από την αρχή την επέτειο του χαμού του γιου του και της γυναίκας του. Και των δυο από καρκίνο. Μια μητέρα αποφασίζει να κρατήσει το μωρό που μόλις της έγινε διάγνωση πως θα πάσχει από σύνδρομο down. 

Ποια είναι λοιπόν τα αληθινά προβλήματα; Ποιοι είναι οι πραγματικοί γενναίοι; Αρνούμαι να αρρωστήσω μόνο με εικασίες. Θα διεκδικήσω ότι πιστεύω, μα από εκεί και πέρα θα αντιμετωπίσω ότι έρθει στο δρόμο μου, όταν αυτό έρθει. Και θα το αντιμετωπίσω με αξιοπρέπεια, τσαμπουκά και δυναμισμό. 

Το πάρτι θα γίνει κανονικά. Όχι μόνο επειδή- ως η ψυχαναγκαστικά οργανωτική προσωπικότητα που είμαι- είχα αγοράσει όλα τα απαραίτητα πολύ καιρό πριν, ενώ έχω ήδη ετοιμάσει κάποια από τα εδέσματα που περιμένουν υπομονετικά στον καταψύκτη. Θα γινόταν ακόμα και αν δεν ήμουν σχεδόν έτοιμη- απλά με πολύ λιγότερα. 

Ουσιαστικά το πάρτι θα γίνει επειδή το αντράκι μου γίνεται δυο και αυτό για μας είναι σπουδαίο. Εμφανίστηκε σαν το ουράνιο τόξο μετά από μια ατελείωτη και πανίσχυρη καταιγίδα που μας άφησε για πάντα σημάδια. Δυο χρόνια τώρα όμως, λάμπει ένας εκτυφλωτικός ήλιος μέσα στο σπίτι μας ο οποίος έφερε νόημα στην ζωή μας και τον σπουδαιότερο λόγο που μπορεί να έχει κανείς για να παλέψει για το καλύτερο.  

Γιατί όπως έγραψα και χθες στην σελίδα μου στο facebook "Έγιναν τόσα μέσα σε τόσες λίγες μέρες, σε προσωπικό και φυσικά κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, που το δικό μου μικρό και ταπεινό μυαλό αδυνατεί να συλλάβει και να επεξεργαστεί. Πόσα νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και πόσα δεν θα μάθουμε ποτέ. Η ιστορία ποτέ δεν καταγράφεται όπως πραγματικά έγινε, μα όπως την βίωσε ο καθένας προσωπικά σύμφωνα με τα δικά του δεδομένα, την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Απόλυτες και ακραίες απόψεις δεν χωρούν. Εγώ λοιπόν- που ούτε σπουδαία πτυχία έχω, ούτε ιδιαίτερος γνώστης των πραγμάτων είμαι- σε έναν κόσμο που σταδιακά διαλύεται και σε μια Ελλάδα που έχει ξεχάσει πια την αξία της οικογένειας, της πατρίδας και της θρησκείας, επιμένω να πιστεύω στην δύναμη της ατομικής μας ευθύνης η οποία δεν είναι άλλη από την καλλιέργεια παιδείας στα παιδιά μας αλλά και σε μας τους ίδιους, (και η οποία δεν έχει να κάνει με πτυχία και αξιώσεις), την δυνατότητα να είναι άτομα ανεξάρτητα που να μπορούν να πορευτούν με όποιες δυσκολίες και αν βρεθούν στον δρόμο τους, και φυσικά την ακλόνητη πίστη στην θρησκεία μας που είναι πάντα ζωντανή και παρούσα... Γονατίζουμε μόνο για να βρούμε την δύναμη να ξανασηκωθούμε, πιστεύουμε στην συλλογική δύναμη, αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας τις οποίες έχουμε άφθονες όλοι και φυσικά παύουμε να επαναπαυόμαστε στις δάφνες του παρελθόντος. Αρνούμαι να με καταπιεί όλη αυτή η δύνη καταστροφολογίας και εμμένω στους πραγματικά γενναίους ανθρώπους και στις πραγματικά γενναίες αποφάσεις που για μένα είναι άλλες. Αλλά αυτή είναι η δική μου ταπεινή άποψη."

Για αυτό μαμουδάκι μου, κοιμήσου γαλήνιος. Εμείς είμαστε εδώ. Το ίδιο και η Παναγία η οποία σε έφερε άλλωστε κοντά μας. Όλα καλά θα πάνε και εσύ θα σβήσεις τα κεράκια σου ακριβώς όπως ο Ροδόλφος το ρινοκεράκι...  

"δηλαδή, χωρίς να ζοριστεί στιγμή, 
το κεράκι έσβησε αμέσως στην στιγμή..." 

Εντάξει μαιμουδάκι μου;;; (εντάτσει- εντάτσει..) 

Γιατί πάντα, μα πάντα, μετά την καταιγίδα ακολουθεί το ουράνιο τόξο... 

Ζωγραφίζοντας με τα χέρια και τα πόδια μας...

Σήμερα το μαιμουδάκι κοιμήθηκε τρεις ολόκληρες ώρες το μεσημέρι, πράγμα που δεν συνηθίζει και πράγμα που σίγουρα θα "πλήρωνα" το βράδυ αφού θα αργούσε να κοιμηθεί- όπως και έγινε! (και αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα ξυπνήσει από τις 6 όπως πάντα!!)

Εκεί λοιπόν που σκότωνα την ώρα μου και αναρωτιόμουν πως θα τον απασχολήσω και μάλιστα τις απογευματινές ώρες που είναι πάντα πιο ανήσυχος και γκρινιάρης, έπεσα πάνω σε αυτή την φωτογραφία της Άντζυ στην όμορφη σελίδα της Happymum Angie στην οποία ο γιος της ζωγράφιζε με νερομπογιές, φυσικά με τα χεράκια του αλλά και με τα ποδαράκια του, όπως έμαθα εκ των υστέρων! Η Άντζυ με παρότρυνε να το δοκιμάσω και φυσικά δεν δίστασα στιγμή! 

Μόλις ξύπνησε λοιπόν το μαιμουδάκι και αφού χουζουρέψαμε λίγο με 'γαργαλίτσες' και αγκαλίτσες, τον οδήγησα στο μπαλκόνι όπου του είπα πως του έχω μια έκπληξη! Όρμησε τρέχοντας και τσιρίζοντας ξέροντας πολύ καλά πως μετά την παραλία σε ένα κουτί σίγουρα κάτι καλό τον περιμένει!

Και έτσι ήταν! Στην αρχή ξεκίνησε διστακτικά- δεν του είχα ξαναδώσει ποτέ χρώματα σε τέτοια μορφή- κατέληξε όμως φυσικά εκστασιασμένος και πολύ πολύ βρώμικος!! (το ίδιο και εγώ- το παραδέχομαι- που δεν δίστασα καθόλου να κάνω ακριβώς τα ίδια!) 

Ναι, είναι μια δραστηριότητα που κάνει ατσαλιά όμως ειλικρινά, ποιος σκοτίζεται όταν βλέπεις αυτές τις δημιουργίες και αυτά τα χαμόγελα;; 

Αυτή τη ζωγραφιά θα την χαρίσουμε στην νονά μας αφού με το που της ζητήσαμε νερομπογιές, έκανε ότι μπορούσε για να μας τις φέρει! (συν μια ακουαρέλα μπόνους!) 

Και αυτή εννοείται πως θα διακοσμήσει το σπίτι μας... 

Απασχοληθήκαμε κοντά δυόμιση  ώρες, μαζί με το πλύσιμο του μπαλκονιού, (που πάντα είναι απόλαυση να πλατσουρίζεις στα νερά!), και μετά φυσικά ορμήσαμε στο μπάνιο όπου μουλιάσαμε κι άλλο!! 

Αν θα το ξανακάνω;; Εννοείται! Και σας προτείνω το ίδιο να κάνετε και εσείς!! 

Μαιμουδάκι μηνών...23!!

Μαιμουδάκι μου...

Και όμως έγινες κιόλας 23 μηνών! 

Σε ένα μόλις μήνα θα είσαι 2 χρονών.... 

Και πίστεψε με- το πάρτι σου θα είναι διπλά εντυπωσιακό από το περσινό! Και παρόλο που δεν ξέρω πόσα πραγματικά καταλαβαίνεις- το μόνο σίγουρο είναι πως είσαι ενθουσιασμένος, συμμετέχεις σε όσα ετοιμάζω προσπαθώντας φυσικά να τα χαλάσεις, θες να σου λέμε το τραγουδάκι και να προσποιείσαι πως σβήνεις το κεράκι, χτυπάς παλαμάκια και τσιρίζεις από χαρά! Όσο κουρασμένη και να είμαι, με κάνεις να θέλω να τα κάνω όλα όσο πιο όμορφα και παιχνιδιάρικα μπορώ! 

Στο μεταξύ, μεγαλώνεις τόσο πολύ μέρα με τη μέρα... Αλλάζεις. Στο τρόπο που περπατάς, που παίζεις, που επικοινωνείς. Στον τρόπο που εκφράζεις τα συναισθήματα σου! Είναι όλα στο... πολύ! 

Διασκεδάζεις πολύ, κλαις πολύ, φωνάζεις πολύ, σιωπάς πολύ, νευριάζεις πολύ, αγαπάς πολύ, τρως πολύ, παίζεις πολύ, βαριέσαι πολύ, κοιμάσαι πολύ, απαιτείς πολύ, ακούς πολύ, σχεδόν μιλάς και πολύ!!! (αμέ!!) Όλα στο πολύ ανάλογα με την μέρα και την διάθεση! 

Εγώ πάλι... μαζί σου στο πολύ... 

23 μήνες τώρα συνέχεια μαζί... συνέχεια και πολύ... Τα "πολύ" μας μεταδοτικά, πάνε και έρχονται από τον έναν στον άλλον... 

Ξέρεις πιο "πολύ" είναι τόσο πολύ που πονάει; 

Το πόσο πολύ σε αγαπάω!

Κουκουβά....

Και έτσι ξαφνικά... λύθηκε η γλώσσα σου...

Εκεί που είχες γίνει εξπέρ στην νοηματική και τις περισσότερες φορές έπρεπε να σε κοιτάμε για να ξέρουμε τι θέλεις... 

ξαφνικά...  όταν ο μπαμπάς σε χαιρετάει για να πάει για δουλειά λες "γεια".... 

όταν σε ρωτάει πιο είναι το αυτοκίνητο μας λες "ατό", (αυτό)...

όταν σε ρωτάω τι θες για πρωινό λες "πίτα",(πίτσα) ή "αγό" (αυγό) ή "γαάγια" (γάλα)...

όταν θες να πας στην τουαλέτα λες "τσίτσι" (τσια)...

όταν θες νερό δεν κάνεις πλέον πως ρουφάς νοερά αλλά λες βρονταχτά "ΝΕΝΟΟΟ"...

Διαλέγεις τα μαγνητικά σου γράμματα και τα λες φωναχτά...

Μετράς μόνος σου τα αυτοκινητάκια σου και όταν σε ρωτάμε πόσα κεράκια θα σβήσεις λες περήφανα "ιο" (δυο!)... 

Προσπαθείς να επαναλάβεις σχεδόν ότι σου λέω... 

Ξαφνικά... με κοιτάς καλά καλά πριν κοιμηθείς, μου σκας ένα ζουμερό φιλί, μου πιάνεις τα μάγουλα με τα χεράκια σου... και μου λες... "Μαμά, απώ".... 

Και μένω να αναρωτιέμαι τι έκανα για να αξίζω ένα τέτοιο μοναδικό πλάσμα.... 

κουκουβά.... 

Όταν ένας δεινόσαυρος προσγειώνεται στην μπασκέτα...

Μαιμουδάκι μου...

σαν παιδί και η ίδια ήμουν  ανησυχητικά φαντασιόπληκτη, οπότε το να βλέπω κάθε μέρα τον τρόπο που παίζεις  με τα παιχνίδια σου, μου είναι εξαιρετικά ευχάριστο και με έναν παράξενο τρόπο, σχεδόν οικείο. Δεν παύεις ωστόσο να με εκπλήσσεις και να με κάνεις να χαμογελώ όταν βλέπω τα τερτίπια σου....

Το έχω πει. Πιθανότατα είσαι το μόνο παιδί παγκόσμια, (καλά κόβω κάτι), που βάζει το παγούρι του πάνω στο σουβερ από 16 μηνών... Το μπουκάλι δεν ξέρω γιατί το τοποθέτησες ανάποδα, μα μια φορά πάνω στο σουβερ είναι. (αμ τι, είμαστε κύριοι εμείς!) 

Τι πιο φυσιολογικό από το να αφήσεις το ζυμαράκι σου να φουσκώσει και να ξεκουραστεί πάνω στο λεωφορείο; (να κάνει και μια  βόλτα βρε αδελφέ, μην βαρεθεί κιόλας!) 

Η εικόνα του Αγίου Δημητρίου, (την οποία φιλάς τουλάχιστον 2 φορές την ημέρα), προσγειώθηκε πάνω στην πλατφόρμα προσγείωσης του ελικοπτέρου, και φυσικά πάντα ανάποδα! (μην ξεχνιόμαστε ε;) 

Διότι αν δεν βρεθεί ένας δεινόσαυρος στην μπασκέτα σου, δεν θα "πάρεις" και το παιχνίδι! (Έπαιζε άτιμα και τον "σουτάραν" οι συμπαίκτες του; Τι έγινε θέλω να μάθωωω) 

Το μέγεθος δεν παίζει κανένα απολύτως ρόλο, τι σημασία έχει αν η νταλίκα είναι γιγαντιαία και ο οδηγός μια σταλιά, στο δικό σου μυαλό το γκάζι μια χαρά το φτάνει! (και ας είναι από την άλλη πλευρά!) 

Γιατί η αλήθεια είναι πως αν δεν μαγειρέψεις μαζί με το φαγητό σου ένα playmobil και ένα χαρτομάντιλο, δεν θα είναι και νόστιμο.. (τζάμπα βλέπουμε τον Άκη κάθε απόγευμα, τζάμπααα!)

Εδώ με έστειλες απλά αδιάβαστη και είναι από τις φορές που καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι... Έφτιαχνες το παζλ με τα γράμματα και αφού το είχες ολοκληρώσει σου έλειπε μόνο το "Μ". Μου το ζήτησες και σε παρότρυνα να κοιτάξεις στο πάτωμα. Δεν το έβρισκες ωστόσο και αφού το σκέφτηκες λιγάκι, πήγες πιο πέρα στον πίνακα με τα μαγνητικά γράμματα και επέστρεψες με το "Μ".... (εντάξει τον επόμενο Αϊνστάιν έχω κάνει- γκουχ, γκουχ!) 

Δεν βρήκες σουβερ μαιμούδι μου και λες δεν επιχειρώ να  βάλω την κούπα μέσα στο αεροπλάνο; (Λογικό.)  

Ε ναι γιατί τα τρία μάτια είναι πάντα καλύτερα από δυο. (μόνο που τώρα το τρενάκι σου έμεινε με ένα... το σκέφτηκες αυτό;;;;) 

Την πρώτη μέρα που με είδες να κάνω γυμναστική, εκστασιάστηκες. Δεν σε αδικώ, δεν είχες ιδέα τι κάνει αυτό το τεράστιο μηχάνημα στο σαλόνι μας και επιτέλους διαφωτίστηκες... Την επόμενη μέρα έψαχνα τα αθλητικά μου, τα έψαχνα... μέχρι που σε ρώτησα αν τα έχεις δει. Αμέσως με οδήγησες σε αυτή την εικόνα... (σε ευχαριστώ βρε μαιμουδάκι μουουου..... η υπόλοιπη που είμαι- καλέ αόρατη έγινα!) 

Πες ότι ξυπνάς το βράδυ και θες μια παρέα βρε αδελφέ, ένα αφτί να σε ακούσει, έναν ώμο να κλάψεις... Για αυτό και εσύ προνοείς και τα βάζεις τα αγαπημένα σου playmobil από νωρίς νωρίς μέσα.. (πρόσεχε μην σου φύγουν- κάτω από το μαξιλάρι χώσε τα!!) 

Συνέχισε εσύ μαιμουδάκι μου να ταξιδεύεις στην μαγική χώρα της φαντασίας, όπου όλα επιτρέπονται, όλα είναι πιθανά και όλα είναι απολύτως λογικά... Κάπου εκεί κοντά... λίγο πιο πίσω σου... θα είμαι και εγώ. Αποφασισμένη να μην μου ξεφύγει απολύτως τίποτα...