Εγώ και οι διαγωνισμοί στο facebook...

Πριν αποκτήσω το μπλογκ, ποτέ δεν συμμετείχα σε διαγωνισμούς στο facebook. Αρχικά είχα μια φοβία να μοιραστώ τα στοιχεία μου με ένα άτομο που τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει επώνυμα πίσω από τις σελίδες, ενώ ταυτόχρονα δεν πολυπίστευα πως οι διαγωνισμοί είναι έγκυροι και πως όντως αποστέλλονται τα δώρα. 

Μόλις όμως άνοιξα το προσωπικό μου ιστολόγιο και γνώρισα τα άτομα πίσω από τις σελίδες και τα μπλογκ, το είδα λίγο διαφορετικά. Άρχισα να το σκέφτομαι. Και πάλι όμως άργησα πολύ να πάρω μέρος σε κάποιο διαγωνισμό- πιο πολύ από συνήθεια. Όταν όμως με την πρώτη φορά που αποφάσισα να συμμετάσχω, κέρδισα κιόλας, δεν πίστευα στα μάτια μου!! Και φυσικά γλυκάθηκα... Ψέμματα να πω; 

Ακολούθησαν μερικοί ακόμα διαγωνισμοί, μια ακόμα νίκη, και άρχισα να βλέπω και την άλλη πλευρά, αυτή που μέσω των διαγωνισμών γνώριζα ανθρώπους με εξαιρετικό μεράκι, οι οποίοι έφτιαχναν υπέροχες δημιουργίες. 

Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην γλυκιά Κατερίνα και το K-art handy crafts που ήταν και το πρώτο μου "βάφτισμα", όπου προσφέρθηκε μέχρι και να  κεντήσει πάνω σε στα custom made ζωάκια της που κέρδισα - τα οποία είχα διαλέξει η ίδια-  και το όνομα του μαιμουδιού. Από αυτή την γνωριμία, προέκυψε και μια συνεργασία μας που απόλαυσα πάρα πολύ  αφού τα χεράκια της δημιούργησαν το τέλειο άλμπουμ  για τις φωτογραφίες από το πρώτο πάρτι γενεθλίων του μαιμουδιού. 

Μετά ήρθαν τα υπέροχα σπιτάκια της γλυκιάς Κικής από το Hugs & Softies, που είναι αυτό ακριβώς που λέει... Τόσο μαλακά για αγκαλίτσες! Και η Κική είναι ένα άτομο που σίγουρα θα επιλέξω για κάποιο δώρο μου, απλά δεν έχει τύχει ακόμα. 

Και τώρα ήρθε το New kid in town να με ενημερώσει πως κέρδισα μια ταμπέλα χειροποίητη για το παιδικό δωμάτιο με το όνομα του μαιμουδιού!! Τι χαρά, δεν το πιστεύω!!

Η αλήθεια είναι πως έψαχνα"γράμματα" για να "γράψω" το όνομα του μαιμουδιού έξω από την πόρτα του, από όταν βαφτίστηκε. (δηλαδή από 31/5 μηνών...) Όμως όλα όσα έβρισκα μου ήταν εξαιρετικά τετριμμένα και βαρετά και δεν τα ήθελα. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί αυτή τη λύση παρότι γνώριζα τη σελίδα και τις δημιουργίες τους! Μόλις "πήρα μάτι" το διαγωνισμό, έσπευσα- όπως σας παροτρύνω πάντα να κάνετε- και.... κέρδισα! 

Τα παιδιά ήταν εξαιρετικά συνεργάσιμα να μου φτιάξουν ακριβώς ότι ήθελα! Και το κατάφεραν και με το παραπάνω! Σήμερα που την παρέλαβα, απλά ξετρελάθηκα! Είναι τα χρώματα τόσο έντονα και όμορφα και εξαιρετικά καλοφτιαγμένα. Όσοι με "γνωρίζετε" ξέρετε πως η λεπτομέρεια είναι που μου κάνει τη διαφορά,  και η λεπτομέρεια που με κέρδισε στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν πως εκτός από το όμορφο κορδόνι είχε και αυτοκόλλητες ταινίες ώστε να επιλέξεις πως θα το κρεμάσεις, ενώ στο πίσω μέρος είχε δυο extra αστεράκια σε περίπτωση που πιθανότατα φύγει κάποιο εκ των άλλων! 

Μου άρεσε τόσο πολύ που ήδη παρήγγειλα μια για το ποντικάκι μας, την μικρή μου ανιψούλα που βαφτίζεται τέλος Ιουνίου... 

Για αυτό, όταν βλέπετε κάποιο διαγωνισμό στο facebook από τις τόσες υπέροχες σελίδες που υπάρχουν, μην τον αγνοείτε... μπορεί να είστε και ο επόμενος τυχερός!! (σωστά Ελπιδάκι;; <3 ) 

Όταν ένας δεινόσαυρος προσγειώνεται στην μπασκέτα...

Μαιμουδάκι μου...

σαν παιδί και η ίδια ήμουν  ανησυχητικά φαντασιόπληκτη, οπότε το να βλέπω κάθε μέρα τον τρόπο που παίζεις  με τα παιχνίδια σου, μου είναι εξαιρετικά ευχάριστο και με έναν παράξενο τρόπο, σχεδόν οικείο. Δεν παύεις ωστόσο να με εκπλήσσεις και να με κάνεις να χαμογελώ όταν βλέπω τα τερτίπια σου....

Το έχω πει. Πιθανότατα είσαι το μόνο παιδί παγκόσμια, (καλά κόβω κάτι), που βάζει το παγούρι του πάνω στο σουβερ από 16 μηνών... Το μπουκάλι δεν ξέρω γιατί το τοποθέτησες ανάποδα, μα μια φορά πάνω στο σουβερ είναι. (αμ τι, είμαστε κύριοι εμείς!) 

Τι πιο φυσιολογικό από το να αφήσεις το ζυμαράκι σου να φουσκώσει και να ξεκουραστεί πάνω στο λεωφορείο; (να κάνει και μια  βόλτα βρε αδελφέ, μην βαρεθεί κιόλας!) 

Η εικόνα του Αγίου Δημητρίου, (την οποία φιλάς τουλάχιστον 2 φορές την ημέρα), προσγειώθηκε πάνω στην πλατφόρμα προσγείωσης του ελικοπτέρου, και φυσικά πάντα ανάποδα! (μην ξεχνιόμαστε ε;) 

Διότι αν δεν βρεθεί ένας δεινόσαυρος στην μπασκέτα σου, δεν θα "πάρεις" και το παιχνίδι! (Έπαιζε άτιμα και τον "σουτάραν" οι συμπαίκτες του; Τι έγινε θέλω να μάθωωω) 

Το μέγεθος δεν παίζει κανένα απολύτως ρόλο, τι σημασία έχει αν η νταλίκα είναι γιγαντιαία και ο οδηγός μια σταλιά, στο δικό σου μυαλό το γκάζι μια χαρά το φτάνει! (και ας είναι από την άλλη πλευρά!) 

Γιατί η αλήθεια είναι πως αν δεν μαγειρέψεις μαζί με το φαγητό σου ένα playmobil και ένα χαρτομάντιλο, δεν θα είναι και νόστιμο.. (τζάμπα βλέπουμε τον Άκη κάθε απόγευμα, τζάμπααα!)

Εδώ με έστειλες απλά αδιάβαστη και είναι από τις φορές που καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι... Έφτιαχνες το παζλ με τα γράμματα και αφού το είχες ολοκληρώσει σου έλειπε μόνο το "Μ". Μου το ζήτησες και σε παρότρυνα να κοιτάξεις στο πάτωμα. Δεν το έβρισκες ωστόσο και αφού το σκέφτηκες λιγάκι, πήγες πιο πέρα στον πίνακα με τα μαγνητικά γράμματα και επέστρεψες με το "Μ".... (εντάξει τον επόμενο Αϊνστάιν έχω κάνει- γκουχ, γκουχ!) 

Δεν βρήκες σουβερ μαιμούδι μου και λες δεν επιχειρώ να  βάλω την κούπα μέσα στο αεροπλάνο; (Λογικό.)  

Ε ναι γιατί τα τρία μάτια είναι πάντα καλύτερα από δυο. (μόνο που τώρα το τρενάκι σου έμεινε με ένα... το σκέφτηκες αυτό;;;;) 

Την πρώτη μέρα που με είδες να κάνω γυμναστική, εκστασιάστηκες. Δεν σε αδικώ, δεν είχες ιδέα τι κάνει αυτό το τεράστιο μηχάνημα στο σαλόνι μας και επιτέλους διαφωτίστηκες... Την επόμενη μέρα έψαχνα τα αθλητικά μου, τα έψαχνα... μέχρι που σε ρώτησα αν τα έχεις δει. Αμέσως με οδήγησες σε αυτή την εικόνα... (σε ευχαριστώ βρε μαιμουδάκι μουουου..... η υπόλοιπη που είμαι- καλέ αόρατη έγινα!) 

Πες ότι ξυπνάς το βράδυ και θες μια παρέα βρε αδελφέ, ένα αφτί να σε ακούσει, έναν ώμο να κλάψεις... Για αυτό και εσύ προνοείς και τα βάζεις τα αγαπημένα σου playmobil από νωρίς νωρίς μέσα.. (πρόσεχε μην σου φύγουν- κάτω από το μαξιλάρι χώσε τα!!) 

Συνέχισε εσύ μαιμουδάκι μου να ταξιδεύεις στην μαγική χώρα της φαντασίας, όπου όλα επιτρέπονται, όλα είναι πιθανά και όλα είναι απολύτως λογικά... Κάπου εκεί κοντά... λίγο πιο πίσω σου... θα είμαι και εγώ. Αποφασισμένη να μην μου ξεφύγει απολύτως τίποτα... 

My secret project- αποστολή εξετελέσθη!

Πριν ένα μήνα ακριβώς έγραφα για τα σπάνια σύνδρομα μου και το πως κατάφερα να βγω από την μαύρη τρυπούλα που πήγε να με ρουφήξει... 

Την επόμενη κιόλας μέρα το πήρα απόφαση. Θα ξεκινούσα περπάτημα. Μισή με μια ώρα, 5 μέρες την εβδομάδα οπωσδήποτε. Δεν ήθελα όμως να το πω πουθενά για να μην νιώσω την πίεση των προσδοκιών...

Για μένα που έχω σταματήσει να γυμνάζομαι από τα 15 μου, το να καλύπτω σχεδόν καθημερινά 2.5 με 5 χιλιόμετρα, ήταν μεγάλη πρόκληση. Ήμουν όμως αποφασισμένη. Θα φόρτωνα όλα τα απαραίτητα για το μαιμουδάκι στο αυτοκίνητο, θα πηγαίναμε στον παραλιακό και η μαμά θα περπατούσε ενώ ο γιος θα απολάμβανε τη βόλτα με το ποδήλατο του. 

Επειδή την πρώτη ημέρα κάναμε 5 χιλιόμετρα, (η λύσσα της πρωτάρας!), και η αλήθεια είναι πως τα είδα όλα, στην επιστροφή κάτσαμε σε μια καφετέρια για να πιω ένα φραπεδάκι και να συνέλθουν τα πόδια μου. 

Βλέποντας πόσο διασκέδασε ο μικρός με τα χαλίκια, μας έγινε συνήθεια και έτσι κάθε μέρα, μόλις ολοκλήρωνα το περπάτημα βρήκαμε την αγαπημένη μας καφετέρια που τα είχε όλα, χαλίκια και άμμο, και ενώ το μαιμουδάκι χόρταινε παιχνίδι αλλά και κέικ αφού όλοι στο μαγαζί τον λάτρεψαν, (9 η ώρα ήμασταν ήδη εκεί οι πρώτοι πελάτες!),  η μαμά χόρταινε ουρανό και άνοιγε η ψυχή της....

Δύο μέρες μας βρήκαν να κάνουμε την γυμναστική μας στην γειτονιά μας, ενώ μια μέρα που ήταν ο μπαμπάς μας σπίτι κατάφερα να βγω και μόνη μου για περπάτημα, όμως δεν ήταν το ίδιο με το να βλέπεις και να μυρίζεις θάλασσα, ούτε το ίδιο ενδιαφέρον χωρίς το μαιμούδι να ενθουσιάζεται με τα πάντα! (ψέμματα να πω;;;)

Κάποια μέρα μας βρήκε να περπατάμε με το ηλιοβασίλεμα... Μαγεία...

Και ξανά στα αγαπημένα πρωινά μας...

Οι περισσότερες μέρες δυστυχώς από εκεί και πέρα με βρήκαν να κάνω το περπάτημα μου στο σπίτι με το ελλειπτικό, μιας και οι δουλειές με όλη την ανοιξιάτικη φασίνα δεν μου επέτρεπαν να λείπω, το ίδιο και ο καιρός που προς το τέλος του (δικού μου), μήνα ήταν αρκετά άστατος. 

Σήμερα λοιπόν που ολοκλήρωσα τις 22 μου μέρες, νιώθω πολύ περήφανη για τον εαυτό μου και παρότι κάθε φορά ξεκινάω με δυσκολία, στο τέλος η ευεξία που νιώθω είναι άκρως αναζωογονητική και ας μην με κρατάνε μετά τα πόδια μου! 

Ο σκοπός μου αυτό τον μήνα ήταν απλά να συνηθίσω να αθλούμαι. Κυρίως για να δυναμώσω το σώμα μου και τον κορμό μου και να μην αφήσω αυχενικά, σύνδρομα και συριγγομυελίες να με βάλουν κάτω. Ταυτόχρονα πρόσεχα λίγο παραπάνω την διατροφή μου. Στα κιλά δεν είχα διαφορά μέχρι τώρα, μα έχασα 2 πόντους από κάθε μηρό και νομίζω πως αυτή είναι μια καλή αρχή. (το ότι μετά από 25 λεπτά ελλειπτικού μου δείχνει ότι έχασα μόλις 75 θερμίδες- ούτε μια μπανάνα- προτιμώ να μην το σκέφτομαι!) 

Ο απώτερος σκοπός μου είναι να αθλούμαι συστηματικά, να βάλω και την φυσιοθεραπεία στη ζωή μου και φυσικά να χάσω τα τελευταία κιλά που έχουν κατοικοεδρεύσει πάνω μου τα τελευταία 2 χρόνια. 

Και έπειτα είπαμε... Ποιος με πιάνει... Όλα θα γίνουν. Και το κυριότερο; Ευελπιστώ να μου στείλει και άλλο μωράκι η Παναγίτσα... 

Ο (ξ)αδελφός μου ο Κωστής....

Ο Κωστής είναι (ξ)αδελφός μου. Πρώτος. Από το σόι του τρελού Κρητίκαρου πατέρα μου. Γιος της πληθωρικής θείας μου της Μαρίας και άντρας της τρελής και αγαπησιάρας Νατάσσας. Πατέρας τριών κοριτσιών θαυμάτων. Της μοναδικής Μαίρης, της παλαβής και ευαίσθητης Κωνσταντίνας και φυσικά της μικρής μα με ικανότητες σούπερ ηρωίδας, Γεωργίας. 

Είναι και δικός μου (ξ)αδελφός. 

Ευτυχώς, γιατί τι θα έκανα αν δεν είχα αυτόν να με "μπινελικώνει" και να μου δείχνει τον σωστό τον δρόμο;; (που μόνο αυτός και ο πατέρας μου ξέρουν, μην ξεχνιόμαστε ε;;) Τι θα έκανα αν δεν τον είχα να μου κάνει εκπλήξεις που προκαλούν καρδιακά επεισόδια και αν δεν τον είχα να μου φέρνει "φρέσκες" και μυρωδάτες τσικουδιές και να γίνομαι κουρούμπελο μπροστά στις κουνιάδες μου... (για να τις έχω και μετά να μου λένε πως είμαι πολύ πιο γλυκιά και ευχάριστη μεθυσμένη!!) Τι θα έκανα αν δεν τον είχα να μου λέει "pronto" στο τηλέφωνο, να απαντάει "πράμα" στην ερώτηση "τι νέα" και να μου κάνει παρατήρηση πως δεν ποτίζω τα μπαλκόνια, μα τις γλάστρες...

Τι θα έκανα αν δεν είχα τον Κωστή να με ακούει ώρες ατελείωτες στα δύσκολα μου χρόνια; Να ξεσηκώνει ολόκληρη οικογένεια με μικρά παιδιά μόνο και μόνο για να είναι στο πλευρό μου όταν νοσηλευόμουν κλινήρης δυόμιση μήνες παλεύοντας να γεννήσω το παιδάκι μου... Τι θα έκανα αν δεν τον είχα να μου λέει μικρές σοφίες κρυμμένες μέσα στις κουβέντες μας και να μου στέλνει κιβώτια με καλούδια από την Κρήτη για να παίρνω μυρωδιά από την άλλη μου πατρίδα; Τι θα έκανα αν δεν είχα τον Κωστή να με διαβάζει ανελλιπώς;! (όλα εκτός από τις συνταγές!) 

Τον (ξ)αδελφό μου τον Κωστή τον θυμάμαι από όταν ήμουν μωρό παιδί, ένα κατάξανθο αδύνατο αγόρι που πάντα καθόταν σε μια γωνία και παρακολουθούσε με προσοχή κάθε συζήτηση ενηλίκων... Τον θυμάμαι να έρχεται φαντάρος στην Πάτρα βόλτα και να μας κάνει έκπληξη όπως πάντα... Να μας βάζει με την αδελφή μου να δούμε τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη και να μην  μπορώ να κοιμηθώ από την τρομάρα μου... Τον θυμάμαι να έρχεται καρναβάλι για να μας γνωρίσει την "καλοπαντρεμένη" όπως λέει... Τον θυμάμαι να μπαίνουμε μαζί στο μαύρο τούνελ στο Aqua Splash στην Κρήτη και να ουρλιάζουμε μέχρι να δούμε φως... Τον θυμάμαι να μην με αφήνει να πληρώσω ποτέ και για τίποτα... (απειλώντας μέχρι και μαγαζάτορες με την γνωστή κίνηση "θα σου κόψω το λαρύγγι"!) 

Τον Κωστή τον συμπάθησα εκείνη την στιγμή στα 17 μου, που όταν του είπα μια ψευτοιστορία για το πως είχα κάνει ένα κάψιμο από εξάτμιση στο πόδι, αυτός με κοίταξε καλά, καλά και ψαρωτικά όπως μόνο αυτός ξέρει και μου είπε: "Αυτά να τα λες σε αυτούς που τα χάβουν, εμένα δεν με πείθεις". Τον Κωστή τον αγάπησα εκείνη την ημέρα που με πήρε τηλέφωνο την ώρα μιας κρίσης για να με ρωτήσει,  "Ίντά παθές;" χωρίς να ξέρει τίποτα πάρα μόνο από ένστικτο. Τον λάτρεψα όταν μαζί με μένα στάθηκε εξίσου (ξ)αδελφός και στον Παναγιώτη, τόσο που ήταν ο πρώτος στον οποίον έστειλε μήνυμα ο άντρας μου όταν αποκτήσαμε το μαιμουδάκι μας...

Και έκτοτε είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Της ζωής μας. 

Ο (ξ)αδελφός μου ο Κωστής είναι στην ουσία αδελφός μου.  Και αυτή είναι η ουσία. 

(Χρόνια Πολλά Κώστο μου, να σε χαιρόμαστε...!) 

Μια στιγμή παγωμένη για πάντα στον χρόνο...

Σήμερα το απόγευμα, ενώ έτρεχα σαν παλαβή να ετοιμάσω σπίτι, εμένα αλλά και το παιδί ώστε να πάμε για δουλειά και ενώ ήμουν ήδη πολύ κουρασμένη μετά από μια δύσκολη ημέρα αλλά μια ακόμα πιο δύσκολη νύχτα, το μαιμουδάκι επέμενε να του διαβάσω ακόμα μια φορά το αγαπημένο του παραμύθι "Ένα κεράκι για το Ρινοκεράκι" του Τριβιζά. 

Δεν είχε σημασία αν είχαμε ήδη καθυστερήσει ή αν απλά δεν άντεχα να διαβάσω για πέμπτη φορά τα ίδια, το κλαψούρισμα του και το βλέμμα λαχτάρας δεν μου άφηναν πολλά περιθώρια... 

Έκατσα στον καναπέ και ήρθε και κουλουριάστηκε δίπλα μου... 

Πρώτο κύμα ηρεμίας... 

Άρχισα να διαβάζω αυτά που πλέον σχεδόν ξέρω απέξω, παραδομένη στην επιθυμία του. Ήσυχος και γαλήνιος με άκουγε με προσοχή. Δεν είχε σημασία αν ήμουν κομμάτια, έκανα όλες τις διαφορετικές "φωνές", όλα τα ηχητικά εφέ με στρατιωτική πειθαρχία... 

Και ενώ σε κάποιο σημείο, προσπερνάει κάποιες σελίδες και με πάει στο αγαπημένο του κομμάτι του βιβλίου παρατηρώ αυτή την εικόνα.... 

Δυο μικροσκοπικά χεράκια που, δεν ξέρω πως να το πω, είναι απόλυτα αφημένα σε αυτά που ακούν, δυο μικροσκοπικά χεράκια εντελώς απροστάτευτα που περιμένουν από εμένα να τα καθοδηγήσω και να τα κρατάω σφιχτά... Και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως το αγαπημένο του κομμάτι στο βιβλίο είναι αυτό που συμπεριλαμβάνει και την μαμά του... Ξαφνικά συνειδητοποιώ πως δεν έχει σημασία πόσα ή τι καταλαβαίνει... Σημασία έχει πως το απολαμβάνει... Ξαφνικά συνειδητοποιώ πως φυσικά και θέλει να του το διαβάζω διαρκώς αφού το μυαλό του ταξιδεύει και η φαντασία του οργιάζει... Ξαφνικά θυμήθηκα πόσο συχνά ξεφύλλιζα και εγώ τα βιβλία μου παρότι μεγαλύτερη... 

Και ξαφνικά συγκινήθηκα... Και ήθελα να παγώσω αυτή τη στιγμή για πάντα στον χρόνο... 

Μικρό μου μαιμουδάκι σε κάθε δυσκολία που θα συναντήσεις στη ζωή σου, σε κάθε αναποδιά και πρόκληση να θυμάσαι πάντα αυτά τα λόγια..

Και η μαμά του το χαιδεύει στοργικά και λέει: 

"Ρινοκεράκι μου καλό, όμορφο και στρουμπουλό
δεν θα ήτανε καλύτερα αν μου τα είχες πει αυτά λίγο νωρίτερα;

                   .........
Μην σε πιάνει καμάρι μου, του λέει, η βιασύνη.
Η βιασύνη είναι μεγάλο ελάττωμα,
γεμίζει με νερά το πάτωμα
και προκαλεί πλημμύρες και υγρασία, 
ενώ η υπομονή έχει μεγάλη αξία. 
Είναι δηλαδή μεγάλο χάρισμα, 
γιατί γλυτώνεις το σφουγγάρισμα
και δεν χρειάζεται να καλείς υδραυλικούς
δυσεύρετους και βλοσυρούς. 

                     .......

Έλα, ξάπλωσε τώρα
στων ονείρων το ντιβάνι, 
ξεκουράσου!
Κάνε νάνι, νάνι!" 

Μαιμουδάκι μηνών 22... μαμά μαιμουδιού μηνών... 22!!

Μαιμουδάκι μου... 

έγινες κιόλας 22 μηνών... 

άρα έγινα και εγώ 22 μηνών, σωστά; Έγινα μιας και μαζί με σένα ξαναγεννήθηκα και εγώ. Δεν έδωσα εγώ ζωή σε σένα. Εσύ έδωσες ζωή σε μένα...

Μου έδωσες ζωή αφού με έκανες... μητέρα...

Ανοίγοντας λοιπόν τον υπολογιστή με σκοπό να γράψω για την σημερινή ημέρα...αντικρίζω το χαμόγελο μας... Μάνα και γιος με χαμόγελο κοινό... Δεν έχω καλύτερο... Και σκέφτομαι... 

...22 μήνες τώρα ζω το απόλυτο όνειρο. Από εκείνη την γραμμούλα στο τεστ εγκυμοσύνης, μέχρι και σήμερα που σε ακούω να μου λες " παπό μαμά" τα έχω ζήσει όλα "στο πολύ".... 

Πολύ αγωνία μέχρι να γεννηθείς, πολύ λαχτάρα για να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου, πολύ ανυπομονησία να σε "ακούσω" για πρώτη φορά να κλωτσάς, πολύ φόβο να μην κάνω κάτι λάθος, πολύ άγχος να τα κάνω όλα σωστά, πολύ διάβασμα, ενημέρωση, ψάξιμο, πολύ ξενύχτι μέχρι να εδραιωθεί ο θηλασμός. πολύ ξενύχτι για να ακούω αν αναπνέεις ρυθμικά, πολύ ξενύχτι απλά και μόνο για να σε χαζεύω... Πολύ κούραση να τα προλάβω όλα, πολύ αμφισβήτηση προς τον εαυτό μου, πολύ αυτοκριτική, πολύ θέληση να γίνω καλύτερη για σένα, πολύ χάος στο σπίτι, πολύ ελάχιστος χρόνος έστω για ένα μπάνιο, όλα "στο πολύ"... 

Δίπλα όμως σε αυτά τα πολύ, υπάρχουν και άλλα... πολύ... Πολύ, (μα πόσο πολύ), ευτυχία... Από αυτή την ευτυχία που νιώθεις πως θα σπάσει η καρδιά σου, από αυτή που γεμίζει όλο σου το είναι και σκέφτεσαι- "Δεν μπορεί... δεν μπορώ να νιώσω πιο ευτυχισμένη από τώρα" και κάθε μέρα που περνάει να αποδεικνύεσαι λάθος... Γιατί μπορείς να είσαι και πιο ευτυχισμένη... Τόσο πολύ που να φοβάσαι... 

Η ευτυχία που ένιωσα  όταν σε έβαλαν για πρώτη φορά στο στήθος μου...

Η ευτυχία που νιώθω όταν καταφέρνω να σε ηρεμήσω από το κλάμα μόνο με ένα μου χάδι... 

Κάθε μα κάθε φορά που μου χαμογελάς... 

Όταν σε ακούω να με λες "μαμά"..

Η ευτυχία που νιώθω με κάθε μικρό ή μεγάλο σου επίτευγμα... 

Κάθε φορά που κουλουριάζεσαι στην αγκαλιά μου και κάθε φορά που τρέχεις προς το μέρος μου, με πιάνεις από το πόδι και με ακολουθείς σαν μικρή βδέλλα παντού... 

Όταν παγώνω για λίγο το χρόνο, σε χαζεύω και σκέφτομαι πως ναι... είσαι το παιδάκι μου. Είσαι εδώ, μαζί μου, στην ζωή μας και είσαι απλά τέλειος... Γιατί είσαι δικός μας... 

Η ευτυχία που νιώθω κάθε μέρα και νύχτα, εδώ και 22 μήνες όταν αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά μου... 

Σήμερα  που σου γράφω είναι η γιορτή της μητέρας... Μαζί με σένα λοιπόν, που κλείνεις 22 μήνες, κλείνω και εγώ 22 μήνες μητρότητας... Και επειδή με πολύ πίστη και με την Παναγία στο πλευρό μου κατάφερα να σε έχω στην αγκαλιά μου για να μπορώ να ακούω καθημερινά την πιο γλυκιά προσφώνηση... θέλω να σε ευχαριστήσω... 

Να σε ευχαριστήσω που πάλεψες και εσύ μαζί με μένα για να είμαστε μαζί. Που δεν με έχεις ταλαιπωρήσει καθόλου. Που είσαι τόσο καλό και συνεργάσιμο παιδί. Που δείχνεις να είσαι υπέροχος άνθρωπος, πιθανότατα πιο υπέροχος από όσο αξίζω. Που πολύ απλά είσαι το παιδί μου. 

Διότι μαζί με σένα ξαναγεννήθηκα και εγώ και ειλικρινά, το να έχω τιμή να είμαι η μαμά σου, η μανά σου, η μητέρα σου- είναι το μεγαλύτερο, σπουδαιότερο και ομορφότερο δώρο της ζωής μου. Τόσο απλά. 

Είσαι ο γιος μου, το καμάρι μου, ο λόγος που ζω και αναπνέω. 

Να το θυμάσαι πάντα αυτό... Ακόμα και όταν δεν θα χωράς πια στην αγκαλιά μου... (εντάξει;;; Εντάξει!!) 

Pay It Forward 2015

Μέσα Γενάρη ήταν όταν πήρε το μάτι μου ένα κοινό ποστ που κυκλοφορούσε και μιλούσε για ένα κίνημα αγάπης κάτω από το hashtag #PayitForward. Η ιδέα ήταν της Αγγελικής από το Οι σκέψεις μου και ήταν η εξής: Για να δώσει μια θετική χροιά στο όλο αρνητικό κλίμα που επικρατεί δήλωνε πως οι πέντε πρώτοι που θα σχολίαζαν κάτω από το συγκεκριμένο post θα λάμβαναν κάποια στιγμή μέσα στον χρόνο μια μικρή έκπληξη από την ίδια. Μόνη προϋπόθεση, αυτά τα πέντε άτομα να το κοινοποιήσουν και να στείλουν και αυτά με την σειρά τους κάτι, (οτιδήποτε!), στα πρώτα πέντε άτομα που θα σχολίαζαν και αυτά σε άλλα πέντε και ούτω καθεξής δημιουργώντας έτσι μια αλυσίδα αγάπης. Μου άρεσε πολύ η ιδέα και όταν έπεσα πάνω στο post της Αθηνάς από το Craft Cook Love συμμετείχα αμέσως! 

Έκανα λοιπόν και εγώ με την σειρά μου την κοινοποίηση και είχα τα πρώτα μου πέντε άτομα! Ζήτησα αμέσως τις διευθύνσεις τους με σκοπό να το ξεχάσουν και να μην έχουν ιδέα πότε θα τα λάβουν- και μάλλον το πέτυχα- αφού η γλυκιά Μαρία με ρωτούσε από που και ως που η κίνηση και πως βρήκα την διεύθυνση της!! Έπειτα αποφάσισα πως τα δωράκια θα τα στείλω όλα μαζί, όπως και ότι θα είναι όλα ίδια. Και φυσικά χειροποίητα. Και τι άλλο να σκεφτώ από την φράση που με χαρακτηρίζει περισσότερο από όλες;; 

Έφτιαξα λοιπόν τα πακετάκια μου και τα έστειλα με πολύ ανυπομονησία για τις αντιδράσεις των παραληπτών. Μέχρι στιγμής έχω ενημερωθεί ότι έχουν παραλάβει το δωράκι τους τα δυο κορίτσια, ενώ έχω καθυστερήσει η ίδια να στείλω το τελευταίο! Θα γίνει όμως και αυτό από βδομάδα... (ακούς Ανθούλα;!) 

Και μην ξεχνάτε, ναι; Πάντα- μα πάντα- μετά την καταιγίδα ακολουθεί το ουράνιο τόξο!!