Μια φορά θυμάμαι....

Μόλις έπεσα πάνω σε αυτό το υπέροχα νοσταλγικό κείμενο από ένα σχετικά φρέσκο μπλογκ που όμως αγάπησα αμέσως. 

Και με έκανε να αναπολήσω... 

Όλες αυτές τις μοναδικά οικογενειακές στιγμές- αυτές τις οποίες ως επί τω πλείστων γνωρίζουν μόνο τα μέλη μιας οικογενείας. Αυτές τις οποίες μόνο οι ίδιοι καταλαβαίνουν. Αυτές που στην ουσία μας διαμόρφωσαν και μας έκαναν τα άτομα που είμαστε σήμερα. 

Πιστεύω ακράδαντα πως τα παιδικά μας χρόνια είναι αυτά που παλεύουμε όλη μας τη ζωή να ξεπεράσουμε- και δεν το εννοώ απαραίτητα με την κακή την έννοια. Όλη αυτή τη αγάπη που βιώνουμε ως μωρά και νήπια, όλη αυτή η "αναγκαστική" συνύπαρξη για τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής μας, αυτά τα τόσο σημαντικά χρόνια που μας προετοιμάζουν στην ουσία για τα επόμενα 20, όλη αυτή η οικειότητα και η διαπαιδαγώγηση είναι πάνω μας σαν μόνιμο και ανεξίτηλο τατουάζ. 

Ο Κάρολος Ντίκενς στις Μεγάλες Προσδοκίες είχε γράψει: "Δεν θα διηγηθώ τα γεγονότα όπως έγιναν. Θα τα διηγηθώ όπως τα θυμάμαι" 

Πόσο μεγάλη αλήθεια κρύβουν τα λόγια του... 

Θυμάμαι την μαμά μου να ανησυχεί πάντα... πολύ. Πολύ, πολύ όμως. Θυμάμαι όταν πέφταμε και χτυπούσαμε η πρώτη μας έννοια ήταν να φωνάξουμε στην μαμά "Είμαι καλά, είμαι καλά" μόνο και μόνο για να μην τρέξει πανικόβλητη και σε κατάσταση ημιλυποθυμίας, βέβαιη πως πάθαμε τα χειρότερα. 

Θυμάμαι να ξυπνάει με το παραμικρό θόρυβο την νύχτα και να έρχεται να ρωτήσει αν όλα είναι καλά. 

Θυμάμαι να τακτοποιεί πάντα τα κοσμήματα της και τις τσάντες της με τελετουργική ευλάβεια στις υφασμάτινες θήκες τους και να τα αποθηκεύει με περίσσια προσοχή. 

Θυμάμαι πάντα να αναρωτιέμαι πως θυμάται τι κοσμήματα και τσάντες έχει αφού δεν τα βλέπει. (για αυτό και εγώ τα έχω όλα κρεμασμένα σε κοινή θέα- αλλιώς πράγματι τα ξεχνάω!!) 

Θυμάμαι να βάζει πάντα κρέμα χεριών μόλις έμπαινε στο αυτοκίνητο. 

Θυμάμαι τον πατέρα μου στα ταξίδια να μου λέει  ακριβώς την ώρα που θα φτάναμε στον προορισμό μας και όταν τελικά έπεφτε σχεδόν πάντα μέσα- να κοκορεύεται πόσο δίκιο είχε και να συμπληρώνει: "Είδες που δεν σου λέω ποτέ ψέμματα;" 

Θυμάμαι πως τον θεωρούσα ήρωα έστω και μόνο για αυτό. Θυμάμαι να μην μας λέει όντως ποτέ ψέμματα ακόμα και αν αυτό μας κόστισε κάποιες φορές. 

Θυμάμαι να απαιτεί να μην του πούμε ούτε εμείς ποτέ ψέμματα, πως ότι και αν είχαμε να συζητήσουμε αυτός ήταν εκεί να μας ακούσει. Θυμάμαι πως πράγματι το έκανε. 

Θυμάμαι να μου δίνει την ίδια πάντα συμβουλή πριν φύγω από το σπίτι. "Take care, have fun and don't do anything I wouldn't do" .

Θυμάμαι να καπνίζει χωρίς σταματημό. 

Θυμάμαι και τους δυο μου γονείς να έρχονται πάντα στο δωμάτιο μου για να μου δώσουν ένα φιλί για καληνύχτα ακόμα και όταν- νόμιζαν πως- κοιμόμουν. 

Θυμάμαι την αδελφή μου να ξυπνάει μέσα στην μαύρη νύχτα χωρίς παράπονο όσες φορές και αν το έκανα, για να με πάει στην τουαλέτα επειδή φοβόμουν το σκοτάδι. 

Θυμάμαι να τρώει πάντα τα παγάκια από το αναψυκτικό της στο τέλος και να με νευριάζει αφάνταστα. 

Θυμάμαι να με φωνάζει Κλεοπάτρα μόνο και μόνο επειδή έκανα με τις ώρες μπάνιο. Θυμάμαι να την φωνάζω γουρούνα μόνο και μόνο επειδή με φώναζε Κλεοπάτρα! (σε ένα αγοροκόριτσο είναι μεγάλη προσβολή αυτό!) 

Θυμάμαι τις υπέροχες διακοπές μας με το τροχόσπιτο, που σταματούσαμε σε όποια παραλία μας άρεσε και για ένα μήνα σχεδόν κάθε καλοκαίρι τρώγαμε ψητά στα κάρβουνα, τηγανητές πατάτες και αυγά, σαλάτα και φρέσκα φρούτα. 

Θυμάμαι να κάθομαι στην θάλασσα μέχρι να μπλαβιάσω και την μαμά μου να μου φωνάζει συνέχεια να βγω. Θυμάμαι να μην κοιμάμαι ΠΟΤΕ μεσημέρι και να κάνω ατελείωτες βόλτες με το ποδήλατο μου γύρω από το τροχόσπιτο. (ήμουν και φοβιτσιάρα, δεν ξεμάκραινα, τρομάρα μου!) 

Θυμάμαι να είμαι με το μαγιό ΟΛΗ μέρα και τον πατέρα μου να παίζει διαρκώς μαζί μας, να μας πειράζει και να μας κανακεύει. 

Θυμάμαι τον πατέρα μου να σηκώνει την μάνα μου σαν σακί με πατάτες, να την πετάει στην ξαπλώστρα και να την γαργαλάει μέχρι να παρακαλάει για έλεος. Θυμάμαι να κάνει το ίδιο και σε μας. 

Θυμάμαι τους γονείς μου να παίζουν κάθε βράδυ τάβλι και εμείς με την αδελφή μου να τσακωνόμαστε ατελείωτα, να τα ξαναβρίσκουμε και να ξανατσακωνόμαστε! 

Θυμάμαι τόσα και άλλα τόσα που δεν θα τελείωνα ποτέ. Συνήθειες μικρές και μεγάλες, ακούσιες και εκούσιες, σημαντικές και ασήμαντες, που είναι όμως οι δικές μας συνήθειες- αυτής της τρελοτετράδας που είναι η δική μου οικογένεια. 

Υπάρχουν συνήθειες που αγαπώ. Όπως και συνήθειες που μισώ. Συνήθειες που επαναλαμβάνω και εγώ στην οικογένεια που δημιούργησα και άλλες που προσπαθώ σκληρά να αποφύγω. Στην τελική όμως διαπιστώνω πως όλες αυτές οι συνήθειες με έκαναν την Γιάννα που είμαι σήμερα. Και για αυτό το λόγω, εν τέλει τις λατρεύω όλες. 

Όταν ένα δώρο σε αφοπλίζει και γεμίζει την καρδιά σου με... ουσία....

Είναι κάποια δώρα που είναι πολύ ξεχωριστά... 

Θες επειδή δεν τα περίμενες... Θες επειδή είναι από ένα άτομο που ξαναμπήκε στην ζωή σου μετά από χρόνια... Θες επειδή είναι τόσο μα τόσο προσωποποιημένα... 

Δεν ξέρω. Ανημέρα πάντως στα γενέθλια του μαιμουδιού, λάβαμε και εγώ και η αδελφή μου ακριβώς ένα τέτοιο δώρο... Ένα για την καθεμία ξεχωριστά... Η ίδια σκέψη για δυο διαφορετικά άτομα, τόσο καθένα τόσο μα τόσο προσωπικό... 

Μια ώρα πριν αρχίσει το πάρτι χτύπησε το κουδούνι και ήταν ο κούριερ με ένα δέμα. Σοκαρίστηκα μιας και δεν περίμενα τίποτα. Όταν δε είδα την σακούλα με την επωνυμία της Art Matina σοκαρίστηκα ακόμα περισσότερο αφού είχαμε ήδη λάβει τα υπέροχα παπουτσάκια μας για τα γενέθλια του μαιμουδιού αρκετό καιρό πριν... 

Άνοιξα το πακέτο σαν μικρό παιδί που ανοίγει το πρώτο του δώρο για τα Χριστούγεννα... Με το που είδα τα δυο υπέροχα ζωγραφισμένα κουτιά κατάλαβα αμέσως... 

Είχα δει την ξαδέλφη μου την Φωτεινή να φωτογραφίζει στην βάφτιση της μικρής το παραμύθι που είχε επιλέξει να βάλει η αδελφή μου στο τραπέζι των ευχών για το κουκουτσάκι μας... Είναι επίσης από τις πιο φανατικές αναγνώστριες στο μπλογκ μου, διαβάζοντας κάθε μικρή ή μεγάλη σκέψη μου από την πρώτη στιγμή... Θυμήθηκα επίσης που μου είχε πει πως τα δωράκια μας, τόσο για την βάφτιση όσο και για τα γενέθλια του μαιμουδιού θα έρθουν εν καιρώ αφού είναι ειδική παραγγελία... 

Και συγκινήθηκα... Πραγματικά. Πολύ. Με αγγίζει βαθιά όταν κάποιος έχει σκεφτεί πολύ τι δώρο θα σου πάρει ανάλογα με τα γούστα σου και τις προσωπικές σου προτιμήσεις... Για ένα τέτοιο δώρο μπορεί να μην χρειάζεται να ξοδέψεις καν χρήματα. Προσπαθώ και εγώ να το κάνω και νομίζω πως τα καταφέρνω... Όταν όμως αυτό στο καταφέρνει ένα άτομο που έχεις χάσει από μικρό παιδί, και που ποτέ στην ουσία δεν έχετε γνωριστεί παρά μόνο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τότε καταλαβαίνεις πως αυτό το άτομο βλέπει όντως με την καρδιά και όχι με τα μάτια για αυτό και δεν χάνει και την ουσία... Τότε καταλαβαίνεις πως το αίμα νερό δεν γίνεται και κάποιος άγγελος μας κοιτά από εκεί ψηλά, λοξά λοξά όπως έκανε όταν σε κοιτούσε ενώ έπλεκε με το βελονάκι, και χαμογελά... 

Γιατί ένα είναι το μυστικό... 

Και εσύ Φωτεινή μου νομίζω το ξέρεις καλά... Και αυτό είναι το δικό σου μυστικό...  Σε ευχαριστώ πολύ πολύ για αυτό το μοναδικό δώρο... Είναι υπέροχο κάποιος να διαβάζει όχι μόνο τις λέξεις μα και πίσω από αυτές..  Ανυπομονώ να τα φορέσουμε. Όσο για σένα Ματίνα,  ξέρεις να μεταφέρεις στην δημιουργία σου όλα αυτά τα συναισθήματα και την χημεία που σου εμπνέει ο πελάτης. Και αυτό είναι που σε κάνει ξεχωριστή. ( Η υπέροχη ζωγραφιά στο κουτί θα γίνει κορνίζα στο δωμάτιο μου, να πάρει κάτι και η μανούλα, ναι;) 

Και μην ξεχνάτε.... Την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν. Μόνο με την καρδιά βλέπεις καθαρά... 

Ο (ξ)αδελφός μου ο Κωστής....

Ο Κωστής είναι (ξ)αδελφός μου. Πρώτος. Από το σόι του τρελού Κρητίκαρου πατέρα μου. Γιος της πληθωρικής θείας μου της Μαρίας και άντρας της τρελής και αγαπησιάρας Νατάσσας. Πατέρας τριών κοριτσιών θαυμάτων. Της μοναδικής Μαίρης, της παλαβής και ευαίσθητης Κωνσταντίνας και φυσικά της μικρής μα με ικανότητες σούπερ ηρωίδας, Γεωργίας. 

Είναι και δικός μου (ξ)αδελφός. 

Ευτυχώς, γιατί τι θα έκανα αν δεν είχα αυτόν να με "μπινελικώνει" και να μου δείχνει τον σωστό τον δρόμο;; (που μόνο αυτός και ο πατέρας μου ξέρουν, μην ξεχνιόμαστε ε;;) Τι θα έκανα αν δεν τον είχα να μου κάνει εκπλήξεις που προκαλούν καρδιακά επεισόδια και αν δεν τον είχα να μου φέρνει "φρέσκες" και μυρωδάτες τσικουδιές και να γίνομαι κουρούμπελο μπροστά στις κουνιάδες μου... (για να τις έχω και μετά να μου λένε πως είμαι πολύ πιο γλυκιά και ευχάριστη μεθυσμένη!!) Τι θα έκανα αν δεν τον είχα να μου λέει "pronto" στο τηλέφωνο, να απαντάει "πράμα" στην ερώτηση "τι νέα" και να μου κάνει παρατήρηση πως δεν ποτίζω τα μπαλκόνια, μα τις γλάστρες...

Τι θα έκανα αν δεν είχα τον Κωστή να με ακούει ώρες ατελείωτες στα δύσκολα μου χρόνια; Να ξεσηκώνει ολόκληρη οικογένεια με μικρά παιδιά μόνο και μόνο για να είναι στο πλευρό μου όταν νοσηλευόμουν κλινήρης δυόμιση μήνες παλεύοντας να γεννήσω το παιδάκι μου... Τι θα έκανα αν δεν τον είχα να μου λέει μικρές σοφίες κρυμμένες μέσα στις κουβέντες μας και να μου στέλνει κιβώτια με καλούδια από την Κρήτη για να παίρνω μυρωδιά από την άλλη μου πατρίδα; Τι θα έκανα αν δεν είχα τον Κωστή να με διαβάζει ανελλιπώς;! (όλα εκτός από τις συνταγές!) 

Τον (ξ)αδελφό μου τον Κωστή τον θυμάμαι από όταν ήμουν μωρό παιδί, ένα κατάξανθο αδύνατο αγόρι που πάντα καθόταν σε μια γωνία και παρακολουθούσε με προσοχή κάθε συζήτηση ενηλίκων... Τον θυμάμαι να έρχεται φαντάρος στην Πάτρα βόλτα και να μας κάνει έκπληξη όπως πάντα... Να μας βάζει με την αδελφή μου να δούμε τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη και να μην  μπορώ να κοιμηθώ από την τρομάρα μου... Τον θυμάμαι να έρχεται καρναβάλι για να μας γνωρίσει την "καλοπαντρεμένη" όπως λέει... Τον θυμάμαι να μπαίνουμε μαζί στο μαύρο τούνελ στο Aqua Splash στην Κρήτη και να ουρλιάζουμε μέχρι να δούμε φως... Τον θυμάμαι να μην με αφήνει να πληρώσω ποτέ και για τίποτα... (απειλώντας μέχρι και μαγαζάτορες με την γνωστή κίνηση "θα σου κόψω το λαρύγγι"!) 

Τον Κωστή τον συμπάθησα εκείνη την στιγμή στα 17 μου, που όταν του είπα μια ψευτοιστορία για το πως είχα κάνει ένα κάψιμο από εξάτμιση στο πόδι, αυτός με κοίταξε καλά, καλά και ψαρωτικά όπως μόνο αυτός ξέρει και μου είπε: "Αυτά να τα λες σε αυτούς που τα χάβουν, εμένα δεν με πείθεις". Τον Κωστή τον αγάπησα εκείνη την ημέρα που με πήρε τηλέφωνο την ώρα μιας κρίσης για να με ρωτήσει,  "Ίντά παθές;" χωρίς να ξέρει τίποτα πάρα μόνο από ένστικτο. Τον λάτρεψα όταν μαζί με μένα στάθηκε εξίσου (ξ)αδελφός και στον Παναγιώτη, τόσο που ήταν ο πρώτος στον οποίον έστειλε μήνυμα ο άντρας μου όταν αποκτήσαμε το μαιμουδάκι μας...

Και έκτοτε είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Της ζωής μας. 

Ο (ξ)αδελφός μου ο Κωστής είναι στην ουσία αδελφός μου.  Και αυτή είναι η ουσία. 

(Χρόνια Πολλά Κώστο μου, να σε χαιρόμαστε...!) 

Οι σουρεαλιστικές στιγμές μου... (είμαστε οικογένεια..)

Είναι αυτές οι μικρές στιγμές της καθημερινότητας μου, που ακόμα και τώρα 16 μήνες μετά, μου φαίνονται σουρεαλιστικές... 

Είναι τα τρία τοστ που φτιάχνω το πρωί πλέον αντί για δυο... Είναι τα μικροσκοπικά ρουχαλάκια που σιδερώνω... Είναι που σκοντάφτω πάνω σε παιχνίδια... Είναι που, όσες φορές και να τα μαζέψω,  τα σουβέρ μου και οι πυτζάμες του Παναγιώτη, είναι πάντα πεταμένα στο πάτωμα... Είναι αυτά τα παπουτσάκια δίπλα στα δικά μας στη παπουτσοθήκη... Είναι που όλη μέρα σιγοτραγουδώ παιδικά τραγούδια... Είναι αυτή η γλυκιά φωνούλα που φωνάζει μαμά...

 Εμένα... 

Είναι αυτά τα χεράκια γύρω από το λαιμό μου, τα γλυκά φιλάκια που μου δίνει απλόχερα... Είναι να βλέπω τον άντρα μου και το παιδί μου να κοιμούνται αγκαλιασμένοι... Είναι η φατσούλα που βλέπω από τον καθρέφτη όταν οδηγώ... Είναι που πλέον είμαστε τρεις. 

Αυτό...

Είμαστε τρεις... Είμαστε οικογένεια... 

Κάποιες φορές λοιπόν αδυνατώ να το πιστέψω... Ακόμα θα νυχοπατήσω όταν κοιμάται για να ελέγξω πως όλα είναι καλά. Ακόμα σταματάει η καρδιά μου κάθε φορά που κουρνιάζει στην αγκαλιά μου...Όταν βγάζω αυτό το τρίτο τοστ από το πακέτο, θα γελάσω λοξά... Γιατί νιώθω πως... "όνειρο ζω μην με ξυπνάτε"... Βουλιάζω στην ευλογία... Ευχαριστώ την Παναγία κάθε μέρα...

Ίσως φταίει που αυτό το όνειρο το λαχτάρισα τόσο πολύ... Ίσως που λαχτάρισα τόσο πολύ για να το πραγματοποιήσω... Ίσως απλά αυτό είναι η οικογένεια...

Ίσως... 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Για όλα φταίει η Ασπασία!

Είχα μπει η γυναίκα όμορφα και ωραία σε απόλυτο πνεύμα Χριστουγέννων και ήρθε η, κατά τα άλλα γλυκύτατη, Ασπασία από το My lovable baby...girls με την ανάρτηση της Happy moments: 288.000 λέξεις να με αποτρελάνει και να με κάνει να αναπολώ τις δικές μας διακοπές, καλοκαιρινές και μη, με παρέα ή όχι... 

Τι να πρωτοθυμηθώ;... Το λατρεμένο μας ταξίδι του μέλιτος, δώρο από την αδελφούλα μου το οποίο ακόμα πληρώνει η δόλια; Για το επεισοδιακό αυτό ταξίδι, στις υπέροχες και εξωτικές Σευχέλλες; Με τη πεντάστερη ξενοδοχειάρα μας που μας κατέστρεψε οποιαδήποτε επιλογή μας έκτοτε- αφού δεν ξεπερνιέται με τίποτα; Τα περίεργα γκουρμέ και άκρως καυτερά φαγητά που έπρεπε να φας 5-6 για να χορτάσεις, (είμαστε και καλοφαγάδες!), το φέριμποτ στο οποίο σε έλουζε κυριολεκτικά ο ωκεανός, και τις σακούλες εμετών να συσσωρεύονται; Το αεροπλάνο που πήγε να πέσει και που ακόμα είμαι πεπεισμένη πως εγώ έσωσα με το "Πάτερ ημών.." που έλεγα ασταμάτητα καθ' όλη τη διάρκεια της κρίσης; Τις τεράστιες και αιωνόβιες χελώνες, τα 5λεπτα μπουρίνια κάθε μισή ώρα; Τι να πρωτοπώ; Οι Σευχέλλες απαιτούν μια ανάρτηση όλη δική τους...

Να θυμηθώ τις δικές μας διακοπές;  Αυτές που ήμασταν τα δυο μας; Γιάννενα, Σαντορίνη,  Αθήνα, Σούνιο, Γιάννενα, Θεσσαλονίκη, Κοζάνη, Γιάννενα, Κεφαλλονιά, Κύπρο, Νότιο Πελοπόννησο, Σπέτσες, Καλάβρυτα, Αράχοβα, τα Γιάννενα αλήθεια τα είπα;; Γέλια, ατέλειωτες βόλτες, φαγητό, καφεδάκι χωρίς το άγχος να πρέπει να επιστρέψεις κάπου, άφθονο ύπνο, αγκαλιές, και κουβέντα- πολύ κουβέντα, αναμνήσεις και στιγμές να έχουμε να μας δένουν. 

Ή αυτές με το αγαπημένο μας παρεάκι; Τα ξαδέλφια από την Κύπρο; Λευκάδα, Ζάκυνθο, Σκόπελο, Σκιάθο, Κύπρο, Κέρκυρα. Κουβέντες, γέλια, διαφωνίες, γέλια, δέσιμο, μπάνια, χιόνια, βροχές, φαγητό, παγωτά, άφθονες μπύρες, γέλια, γάμοι, βαφτίσεις, εγκυμοσύνες, χαρές, στενοχώριες, σε όλα μαζί. Στιγμές μοναδικές και αξέχαστες. Πόσο δύσκολο είναι να βρεις 4 ακόμη άτομα, 2 ζευγάρια, που να ταιριάζετε απόλυτα στο στυλ διακοπών, στις ιδιοσυγκρασίες, στα θέλω;Κοντά στις ηλικίες, (καλά, καλά- εμείς είμαστε τα γεροντάκια σε αυτή τη περίπτωση!), να είναι πάντα κοντά σου, να σε αγαπούν και να σε σκέφτονται και ας σε χωρίζουν χιλιόμετρα; Και αυτό το παρεάκι να είναι και οικογένεια; Πόσο ιερό και ευλογημένο να το έχεις; 

Ή το κρητικό μουρλοκομείο- το σόι μου- και το γεγονός πως έχουμε κάνει το Κρήτη- Πάτρα και Πάτρα- Κρήτη, σαλόνι- τραπεζαρία, τραπεζαρία- σαλόνι; (καλά, καλά ρε Κώστο εντάξει- σε άκουσα, μόνο το Κρήτη - Πάτρα, εγώ "μ*ν*ρ*" όπως λες και εσύ!) Γέλια, φαγητό, ξανά γέλια, γάμοι, βαφτίσεις, εγκυμοσύνες, χάρες, στενοχώριες, Χριστούγεννα, Πάσχα, σε όλα μαζί, μπινελίκια ατελείωτα και η τσικουδιά να ρέει άφθονη. Και ένας πρωτοξάδελφος, περισσότερο και από αδελφός, να μπαίνει στο πλοίο χωρίς δεύτερη σκέψη όταν τον χρειαζόμαστε- να σε παίρνει τηλέφωνο από καθαρό ένστικτο στη κρίση σου και να σε ρωτάει "Ιντά' παθες;" Να έχεις μια γυναίκα του ξαδέλφου σου, σκέτο μάλαμα. πλέον αίμα και η ίδια, που να ανέχεται όλες τις τρέλες και τα απανωτά σούρτα φέρτα του Κωστάκου μου. Που να σε καταλαβαίνει, να σε ακούει, να γελάει με την χαρά σου και να κλαίει με την λύπη σου. Πόση ευλογία είναι και αυτό; 

Μπορεί η γλυκιά Ασπασία και το υπέροχο κείμενο της να ήταν η αφορμή, αλλού όμως είναι η αιτία. Μας έχουν λείψει τα παρεάκια μας, η οικογένεια μας. Αυτή είναι η αιτία για αυτή τη παραφροσύνη απόψε! Μπορεί να βλεπόμαστε κλεφτά σε οικογενειακές  "έκτακτες" περιστάσεις, μα δεν είναι αρκετό. Και ναι- μπορεί οι στιγμές που περιγράφω να ακούγονται ίδιες, μα δεν είναι. Γιατί τα πρόσωπα, οι χημείες και οι καταστάσεις αλλάζουν. Και κάθε φορά είναι και μοναδική. Και τώρα που έχουμε όλοι τις οικογένειες μας και τα παιδάκια μας, (καλά ο Κωστής και η Νατάσα έκαναν τόσο μικροί οικογένεια που κοντεύουν να αποκτήσουν εγγόνι, χιχι! Τ' ακούς Κώστο, μισό κρητικό, μισό θεσσαλονικιώτικο, χεχε!), τώρα που οι δουλειές τρέχουν και οι οικονομικές καταστάσεις δυσχεραίνουν, πόσο εύκολο είναι να εκμηδενίσεις τις αποστάσεις; Δεν είναι. Υπάρχει όμως θέληση και αυτό είναι αρκετό. 

Κρήτη, Κύπρος, Πάτρα λοιπόν και οι διαδρομές συνεχίζονται και θα συνεχίζονται. 

Παρεάκι τ' ακούς; 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς