Ένα χεράκι... αρκεί...

Σήμερα ήταν μια από αυτές τις "μαμαδοδύσκολες" μέρες... 

Για πολλούς και διάφορους λόγους απόψε το μαιμουδάκι χρειάστηκε 4 ώρες να αποκοιμηθεί... 4 ολόκληρες ώρες... 3 στην αγκαλιά μου και 1 δίπλα μου στο κρεβάτι... 

Έφτασα στα όρια μου... Κάποιες στιγμές ήθελα να κλάψω από την κούραση... Άλλες μπήκα στον πειρασμό να τον αφήσω στην κούνια του και ας έκλαιγε γοερά... Στριφογυρνούσε σαν σβούρα. Τα ματάκια του κατακόκκινα. Να βλέπεις ότι νυστάζει τρομερά μα να μην μπορεί να κοιμηθεί. Να προσπαθεί να βολευτεί. Να προσπαθεί να σου κεντρίσει την προσοχή μήπως και αλλάξεις γνώμη και τον αφήσεις να παίξει. Να κλαίει και να ζητάει ότι μπορείς να φανταστείς απλά και μόνο επειδή είχε και ο ίδιος απελπιστεί. 

Και εγώ εκεί. Βράχος από βούτυρο, αφού εξωτερικά διατηρούσα την ψυχραιμία μου μα μέσα μου έβραζα. Είχα κουραστεί. ΄Και ήμουν ήδη πολύ μα πολύ κουρασμένη. Αντοχές κάτω από το όριο. 

Και εκεί που σκέφτομαι όλα αυτά και είμαι να σκάσω, νιώθω ένα χεράκι να ακουμπάει το δικό μου. Δεν τον κοιτάω από φόβο μην τον ξεσηκώσω. Κάθομαι εντελώς ακίνητη, σχεδόν δεν αναπνέω. Το χεράκι αυτό με έχει πιάσει ενσυνείδητα. Το νιώθω. Σαν χέρι ενήλικα που θέλει να με παρηγορήσει. Να μου δώσει δύναμη. Δακρύζω. 

Και τότε... όπως είναι μπρούμυτα τον βλέπω με την άκρη του ματιού μου να ανασηκώνει τον κορμό του, να γέρνει προς το μέρος μου, να σκύβει το κεφάλι του τόσο χαμηλά ώστε να δει τα μάτια μου- και αφού υποκύπτω φυσικά και τον κοιτάω- χαμογελάει όλο νάζι και γαλήνη και με στόμφο και  βροντερή φωνή μου λέει: "Απώωωω!!!!" 

"Και εγώ σε αγαπώ ματάκια μου" απαντώ με σπασμένη φωνή και αποφασίζω να κάτσω στωικά εκεί- ακοίμητος φρουρός- για όσο αυτός με χρειάζεται... Τόσο απλά. Από ένα και μόνο χεράκι... 

Αυτό μονάχα αρκεί... 

Να κλάψω ή να γελάσω;....

Σήμερα συναντήθηκα με μια φίλη που μόλις πριν δυο μήνες έφερε στον κόσμο το δεύτερο μωράκι της. Μου διηγήθηκε κάτι εντελώς παράλογο που έκανε μια μέρα από την τόση συσσωρευμένη κούραση, περιστατικό το οποίο μου έφερε δάκρυα στα μάτια από τα γέλια... Ήταν πραγματικά πολύ πολύ αστείο! 

 Τελειώνοντας την ιστορία της η Αρετούλα συμπλήρωσε, 

"Δεν ήξερα αν ήθελα να κλάψω ή να γελάσω..." 

Αυτή η φράση της με άγγιξε βαθιά μες την ψυχή μου... Διότι είμαι και εγώ μανούλα και καταλαβαίνω. Μπορεί να έχω μόνο ένα παιδάκι όμως γνωρίζω καλά την κούραση, την αγωνία, μέχρι και την απελπισία μιας μάνας που έχει ξεχάσει τι σημαίνει συνεχόμενος ύπνος, ζεστό φαγητό, ένας ολόκληρος καφές, ένα απολαυστικό μπάνιο, τα χτενισμένα μαλλιά, οι ενήλικες συζητήσεις με τον άντρα της. Γνωρίζω καλά την συνεχόμενη προσπάθεια μιας  γυναίκας, συζύγου, κόρης, αδελφής και φίλης να ταιριάξει όλους τους ρόλους της με επιτυχία. Γνωρίζω πολύ καλά πως νιώθεις όταν μέσα στο κεφάλι σου στριφογυρίζουν εκατομμύρια σκέψεις, αμφιβολίες, ενοχές.... "Το κάνω καλά; Είναι η σωστή επιλογή; Μήπως έπρεπε να το ψάξω καλύτερα; Τον αγκάλιασα αρκετά; Του μίλησα τρυφερά, τον παίνεψα; Τι να μαγειρέψω σήμερα; Χυμό του έστυψα; Το πλυντήριο το άπλωσα; Σήμερα του μίλησα για τα χρώματα; Πλύναμε τα δόντια μας; Μήπως πρέπει να τον πάω παιδικό σταθμό; Μήπως πρέπει να τον πάρω από τον παιδικό σταθμό;Μήπως μίλησα απότομα σήμερα του άντρα μου; Μήπως το παρακάνω;" Εκατομμύρια σκέψεις με ένα τεράστιο εύρος ανησυχιών... 

Και έρχεται η φράση αυτή που περιέχει μέσα της όλη την αλήθεια... Όλη την δική μας αλήθεια- των μαμάδων... 

"Δεν ήξερα αν ήθελα να κλάψω ή να γελάσω..."

Ξέρετε γιατί; (ξέρετε, ξέρετε...) Διότι παρ όλη την τόση κούραση και την τόση αγωνία που μπορεί να μας ωθήσει στο να κάνουμε χαζομάρες- όπως λόγου χάρη να βάλουμε το κινητό στο ψυγείο, ή να συνεχίσουμε να μιλάμε μπεμπεκίστικα ακόμα και όταν το μωρό δεν είναι μπροστά ή να κουνάμε ένα άδειο καρότσι σούπερ μάρκετ από συνήθεια και τόσα, τόσα άλλα- παρόλο που πολλές φορές ο μόνος τρόπος να εκτονώσουμε την κούραση είναι ένα λυτρωτικό κλάμα, άλλες τόσες φορές το ξέρουμε βαθιά μέσα στην ψυχή μας πως δεν θα αλλάζαμε την ζωή μας για κανέναν λόγο  και πως ο λόγος που μας προκαλεί  τόση κούραση είναι ο ίδιος ακριβώς λόγος που έδωσε νόημα στην ζωή μας και γέμισε την καρδιά μας με απόλυτη ευτυχία και  γαλήνη... 

Γιατί ειλικρινά δεν μπορώ και ούτε θέλω να θυμηθώ πως ήταν η ζωή μου πριν το μαιμουδάκι... Και εσύ γλυκιά μανούλα που διαβάζεις- με νιώθεις, σωστά; 

Μαιμουδάκι μηνών 22... μαμά μαιμουδιού μηνών... 22!!

Μαιμουδάκι μου... 

έγινες κιόλας 22 μηνών... 

άρα έγινα και εγώ 22 μηνών, σωστά; Έγινα μιας και μαζί με σένα ξαναγεννήθηκα και εγώ. Δεν έδωσα εγώ ζωή σε σένα. Εσύ έδωσες ζωή σε μένα...

Μου έδωσες ζωή αφού με έκανες... μητέρα...

Ανοίγοντας λοιπόν τον υπολογιστή με σκοπό να γράψω για την σημερινή ημέρα...αντικρίζω το χαμόγελο μας... Μάνα και γιος με χαμόγελο κοινό... Δεν έχω καλύτερο... Και σκέφτομαι... 

...22 μήνες τώρα ζω το απόλυτο όνειρο. Από εκείνη την γραμμούλα στο τεστ εγκυμοσύνης, μέχρι και σήμερα που σε ακούω να μου λες " παπό μαμά" τα έχω ζήσει όλα "στο πολύ".... 

Πολύ αγωνία μέχρι να γεννηθείς, πολύ λαχτάρα για να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου, πολύ ανυπομονησία να σε "ακούσω" για πρώτη φορά να κλωτσάς, πολύ φόβο να μην κάνω κάτι λάθος, πολύ άγχος να τα κάνω όλα σωστά, πολύ διάβασμα, ενημέρωση, ψάξιμο, πολύ ξενύχτι μέχρι να εδραιωθεί ο θηλασμός. πολύ ξενύχτι για να ακούω αν αναπνέεις ρυθμικά, πολύ ξενύχτι απλά και μόνο για να σε χαζεύω... Πολύ κούραση να τα προλάβω όλα, πολύ αμφισβήτηση προς τον εαυτό μου, πολύ αυτοκριτική, πολύ θέληση να γίνω καλύτερη για σένα, πολύ χάος στο σπίτι, πολύ ελάχιστος χρόνος έστω για ένα μπάνιο, όλα "στο πολύ"... 

Δίπλα όμως σε αυτά τα πολύ, υπάρχουν και άλλα... πολύ... Πολύ, (μα πόσο πολύ), ευτυχία... Από αυτή την ευτυχία που νιώθεις πως θα σπάσει η καρδιά σου, από αυτή που γεμίζει όλο σου το είναι και σκέφτεσαι- "Δεν μπορεί... δεν μπορώ να νιώσω πιο ευτυχισμένη από τώρα" και κάθε μέρα που περνάει να αποδεικνύεσαι λάθος... Γιατί μπορείς να είσαι και πιο ευτυχισμένη... Τόσο πολύ που να φοβάσαι... 

Η ευτυχία που ένιωσα  όταν σε έβαλαν για πρώτη φορά στο στήθος μου...

Η ευτυχία που νιώθω όταν καταφέρνω να σε ηρεμήσω από το κλάμα μόνο με ένα μου χάδι... 

Κάθε μα κάθε φορά που μου χαμογελάς... 

Όταν σε ακούω να με λες "μαμά"..

Η ευτυχία που νιώθω με κάθε μικρό ή μεγάλο σου επίτευγμα... 

Κάθε φορά που κουλουριάζεσαι στην αγκαλιά μου και κάθε φορά που τρέχεις προς το μέρος μου, με πιάνεις από το πόδι και με ακολουθείς σαν μικρή βδέλλα παντού... 

Όταν παγώνω για λίγο το χρόνο, σε χαζεύω και σκέφτομαι πως ναι... είσαι το παιδάκι μου. Είσαι εδώ, μαζί μου, στην ζωή μας και είσαι απλά τέλειος... Γιατί είσαι δικός μας... 

Η ευτυχία που νιώθω κάθε μέρα και νύχτα, εδώ και 22 μήνες όταν αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά μου... 

Σήμερα  που σου γράφω είναι η γιορτή της μητέρας... Μαζί με σένα λοιπόν, που κλείνεις 22 μήνες, κλείνω και εγώ 22 μήνες μητρότητας... Και επειδή με πολύ πίστη και με την Παναγία στο πλευρό μου κατάφερα να σε έχω στην αγκαλιά μου για να μπορώ να ακούω καθημερινά την πιο γλυκιά προσφώνηση... θέλω να σε ευχαριστήσω... 

Να σε ευχαριστήσω που πάλεψες και εσύ μαζί με μένα για να είμαστε μαζί. Που δεν με έχεις ταλαιπωρήσει καθόλου. Που είσαι τόσο καλό και συνεργάσιμο παιδί. Που δείχνεις να είσαι υπέροχος άνθρωπος, πιθανότατα πιο υπέροχος από όσο αξίζω. Που πολύ απλά είσαι το παιδί μου. 

Διότι μαζί με σένα ξαναγεννήθηκα και εγώ και ειλικρινά, το να έχω τιμή να είμαι η μαμά σου, η μανά σου, η μητέρα σου- είναι το μεγαλύτερο, σπουδαιότερο και ομορφότερο δώρο της ζωής μου. Τόσο απλά. 

Είσαι ο γιος μου, το καμάρι μου, ο λόγος που ζω και αναπνέω. 

Να το θυμάσαι πάντα αυτό... Ακόμα και όταν δεν θα χωράς πια στην αγκαλιά μου... (εντάξει;;; Εντάξει!!) 

Εσύ με έκανες μητέρα...

Με αφορμή την πέμπτη επέτειο των ουράνιων γενεθλίων του πρώτου μου παιδιού, της κόρης που με έκανε μητέρα και ας μην την γνώρισα ποτέ, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ κάτι.. 

Είμαι εξαιρετικά ευλογημένη και το γνωρίζω καλά. Έχω ένα παιδί στην ζωή μου, στην αγκαλιά μου.... Ένα εξαιρετικό παιδί- τόσο πράο, ήρεμο και γαλήνιο που δεν με έχει ταλαιπωρήσει καθόλου. Ένα παιδί τόσο χαρούμενο, αγαπησιάρικο και δοτικό που μόνο τεράστιες χαρές μου έχει δώσει και είναι μόλις 20 μηνών. Ένα παιδί σκέτο μαιμουδάκι που για χάρη του ξυπνάω κάθε πρωί με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο μου και για χάρη του κοιμάμαι κάθε βράδυ με την καρδιά γεμάτη ζεστασιά και ευγνωμοσύνη. 

Ευγνωμοσύνη που εκφράζω καθημερινά στην Παναγία που ήταν πάντα δίπλα μου ακόμα και όταν εγώ δεν το συνειδητοποιούσα. Ευγνωμοσύνη που εκφράζω και στην πράξη βλέποντας τις απλές καθημερινές χαρές και ευλογίες. Δεν μιζεριάζω, δεν μεμψιμοιρώ, δεν παραπονιέμαι. Γιατί πολύ απλά δεν χρειάζεται. Απολαμβάνω και 'ρουφάω' κάθε στιγμή της καθημερινότητας μου και νιώθω απόλυτα ευτυχισμένη. 

Ωστόσο, αν είμαι αυτός ο άνθρωπος σήμερα, το χρωστάω κυρίως στα αγγελούδια μου. Διότι μου δίδαξαν τι πάει να πει υπομονή, πείσμα και πίστη. Διότι με δίδαξαν πως η ζωή μας δεν μας ανήκει- είμαστε απλώς περαστικοί και το μόνο που έχει αξία τελικά είναι η αίσθηση που θα αφήσουμε πίσω μας στους ανθρώπους που μας γνώριζαν. Είναι τα παιδιά που θα αφήσουμε κληρονομιά στις επόμενες γενιές. Είναι ο τρόπος που θα αποφασίσουμε ξοδέψουμε αυτό το υπέροχο δώρο του Θεού, την επίγεια ζωή μας. Είναι, αυτός ο τρόπος να είναι αρκετά αξιοπρεπής και ενάρετος ώστε να μας εξασφαλίσει μια θέση δίπλα Του στην ουράνια και αιώνια ζωή. 

Ώστε να μου εξασφαλίσει μια θέση δίπλα στα αγγελούδια μου... Στην κόρη μου και στον γιο μου. 

 Έχασα δυο παιδιά και ούτε μπορώ ούτε σκοπεύω να το 'ξεχάσω'. Ούτε καν θέλω. Δεν θα πάψω να μιλώ για αυτά μόνο και μόνο επειδή η αναφορά της σύντομης ζωής τους μπορεί να προκαλεί αμηχανία σε κάποιους. Ο Δημήτρης θα γνωρίζει πολύ καλά πως έχει δυο αδέλφια, αγγέλους πρεσβευτές και προστάτες του στον ουρανό. Άλλωστε δεν μπορώ παρά να πιστέψω πως η Παναγίτσα πήρε όλα τα καλά των πρώτων μου παιδιών και τα συγχώνευσε στο μαιμουδάκι μου. Κομμάτι τους ζει μέσα του. Κομμάτι μου ζει μέσα τους. Είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι. Με ένα τρόπο μοναδικό και σπάνιο που μόνο μια μάνα που έχει ζήσει το ίδιο μπορεί να κατανοήσει. 

Θα κλείσω αυτό το κείμενο με ένα ποίημα του αγαπημένου μου Γιάννη Ρίτσου, εξαιρετικά αφιερωμένο στην κορούλα μου. Σε αγαπώ πολύ να το ξέρεις. Τόσο μα τόσο πολύ. 

Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ' τα σπίτια τους,
τριγυρίζουν εκεί, 
μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους
την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει
σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο. 
Πάντα εκεί -
Και το σπίτι παίρνει ένα άλλο στένεμα και πλάτεμα
σάμπως να πιάνει σιγαλή βροχή
καταμεσής καλοκαιριού, στα ερημικά χωράφια.
Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά.
Μένουν στο σπίτι
κι έχουν μια ξέχωρη προτίμηση να παίζουν στον κλεισμένο διάδρομο
και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας,
τόσο
που ο πόνος κάτω απ' τα πλευρά μας,
δεν είναι πια απ΄τη στέρηση
μα απ' την αύξηση.
Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια κραυγή στον ύπνο τους,
είναι που τα κοιλοπονάνε πάλι...

Γιάννης Ρίτσος

Αυτή είναι η αλήθεια- το παραδέχομαι...

Η αλήθεια είναι πως όσο περνά ο καιρός και δεν μένω έγκυος- εξ ανάγκης προς το παρόν αφού πρέπει να χάσω οπωσδήποτε τα κιλά μου πριν το επιχειρήσουμε- τόσο περισσότερο αρχίζει και φωλιάζει ο φόβος μέσα μου. 

Αυτή είναι η αλήθεια, το παραδέχομαι. 

Τα κιλά πρέπει να φύγουν όχι για λόγους αισθητικούς- για μας είναι ο τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα- μα επειδή έχοντας ήδη αρκετά και σοβαρά παθολογικά, μη αναστρέψιμα προβλήματα που δυσχεραίνουν την κατάσταση, τα κιλά δεν χρειάζεται να είναι ένα από αυτά. 

Είμαι φανατική οπαδός της αισιοδοξίας, είμαι αγωνίστρια που δεν το βάζει κάτω και πάντα επιχειρώ και προσπαθώ να δω την θετική πλευρά των πραγμάτων. Μα η αλήθεια είναι πως καμιά φορά με παίρνει και μένα η κάτω βόλτα. Καμιά φορά αντί να ακούω την Γιάννα και να παραμένω προστατευμένη μέσα στο ροζ συννεφάκι μου, βγαίνω λίγο από αυτό και ακούω αυτά που χρόνια τώρα έχω μάθει να αγνοώ...

Και εκεί που δεν καταλάβαινα τίποτα και οι γιατροί σταυροκοπιούνταν και με έλεγαν τρελή, τώρα πότε πότε ακούω τα λόγια τους... "Δεν πιστεύω να θες να κάνεις και άλλο παιδί;" ή το θεικό, "Να σου δέσω τις σάλπιγγες;' ( Εεεε... ΟΧΙ; ειρωνικά και λίγο τσαμπουκαλίδικα ομολογώ μα με έπιασε εξαπίνης ) 

Το ξέρω πως δεν θα αλλάξω γνώμη. Πως ναι. Θέλω και άλλο/α παιδί/α, (γιατί όχι;). Το ξέρω πως θα το παλέψω ξανά και ξανά πρώτα ο Θεός. Όμως να...

Η αλήθεια είναι πως όσο περνάει ο καιρός, αυτός ο φόβος εκεί που είναι όμορφα και καλά κουλουριασμένος, αρχίζει να τεντώνεται, να απλώνεται- φαίνεται αρχίζει και πιάνεται σε τόσο μικρό χώρο που τον έχω κλείσει... 

Αυτή είναι η αλήθεια. Το παραδέχομαι. 

Μα άκου τι έχω να σου πω. (στον φόβο μου μιλάω) Τεντώσου αν το έχεις ανάγκη, ίσως το έχω λίγο και εγώ, μα ετοιμάσου να κουλουριαστείς και πάλι. 

Τ'ακούς; 

Για μια ακόμη φορά, η ελπίδα πεθαίνει...

Για μια ακόμη φορά η ελπίδα πεθαίνει. Για μια ακόμη φορά μια νεανική ψυχή χάνεται. Άδικα. Για μια ακόμη φορά υπάρχουν υπόνοιες για εκφοβισμό, βασανισμό ψυχολογικό, λεκτικό και σωματικό, υπόνοιες για το λεγόμενο και περιβόητο bullying. 

Το σοκαριστικό είναι πως το bullying συνήθως προέρχεται από παιδιά συνομήλικα. Και αν όχι, σίγουρα πολύ κοντά στην ηλικία. Παιδιά που είναι και αυτά παιδιά. Που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες, τις ίδιες αγωνίες. Παιδιά που ονειρεύονται το μέλλον τους καθώς αυτό ξεχύνεται μπροστά τους, παιδιά που ελπίζουν και αυτά σε κάτι καλύτερο. Παιδιά που είναι και αυτά παιδιά. Θα το ξαναπώ. Γιατί; 

 Διότι έχουν γονείς. Γονείς που πιθανότατα δεν έκανα σωστά τη δουλειά τους. Γονείς που δεν τους δίδαξαν όχι μόνο να σέβονται το διαφορετικό μα να το θαυμάζουν. Γονείς που δεν τους τόνισαν πως από όλους, από τον οποιονδήποτε, κάτι έχεις να μάθεις μιας και οι ίδιοι τα ήξεραν πάντα όλα. Γονείς που δεν τα έμαθαν να αγαπούν τον ίδιο τους τον εαυτό πιθανότατα, γονείς που ρήμαζαν καθημερινά την αυτοπεποίθηση τους, τα όνειρα τους και τις φιλοδοξίες τους με λόγια σκληρά, γονείς που δεν καταλάβαιναν- χαμένοι και οι ίδιοι στην δική τους μιζέρια, στην δική τους ανυπαρξία- γονείς ανίδεους για το κακό που προκαλούν. Γονείς που δεν συνειδητοποιούν πως κάθε τους κίνηση, λέξη, αντίδραση, πράξη, έχει αντίκτυπο. Γονείς που δεν συνειδητοποιούν πως διαμορφώνουν τον αυριανό πολίτη, γονέα, διδάσκαλο, τον αυριανό ουσιαστικά άνθρωπο. 

Ναι, ο άνθρωπος γεννιέται. Θα συμφωνήσω. Γεννιέται να είναι από την φύση του, είτε ευαίσθητος, είτε δυναμικός. Γεννιέται να είναι είτε ήπιων τόνων, είτε πληθωρικός. Όμως δεν γεννιέται να είναι μισάνθρωπος. Δεν γεννιέται να είναι μνησίκακος και μίζερος. Δεν γεννιέται να μην σέβεται, να μην κατανοεί, να μην ακούει. Αυτά τα διδάσκεται. Και η καλύτερη διδασκαλία γίνεται μέσα από τις πράξεις και όχι μέσα από τα λόγια. 

Αν εγώ δεν αγαπώ τον εαυτό μου, δεν θα το μάθω αυτό στο παιδί μου. Αν εγώ χρησιμοποιώ βία, το ίδιο θα κάνει και το παιδί μου. Αν εγώ δεν ακούω, δεν αποδέχομαι τα λάθη μου, δεν συμμερίζομαι, το ίδιο θα κάνει και το παιδί μου. Αν εγώ φωνάζω, δεν σέβομαι, κοιτάω πρώτα από όλα να βολευτώ εγώ το ίδιο θα κάνει και το παιδί μου. Αν εγώ έχω πάντα δίκιο, το ίδιο θα κάνει και το παιδί μου. Και αυτή η λίστα δεν έχει τελειωμό. Πάρτε μόνο μια στιγμή από τον χρόνο σας να σκεφτείτε πως κάθε μικρή τόση δα ενέργεια σας- αντανακλά στην ψυχολογία του παιδιού σας. Τρομάξατε; Εγώ ναι. 

Τα παιδιά αυτά είναι "έργο" κάποιων ανεύθυνων γονιών. Κάποιων που δεν νοιάστηκαν αρκετά, δεν νοιάστηκαν σωστά. Και οι γονείς αυτοί, είναι αποτέλεσμα άλλων γονιών που δεν νοιάστηκαν αρκετά, δεν νοιάστηκαν σωστά και ούτε αυτή η λίστα έχει τελειωμό. 

Ο Βαγγέλης όμως χάθηκε. Πάει. Δεν έχει σημασία αν ήταν αυτοκτονία ή όχι. Το αποτέλεσμα και οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτό το τραγικό τέλος είναι οι ίδιοι. Και το τέλος είναι τέλος. δεν ανατρέπεται. Ο Βαγγέλης ότι και να πούμε δεν θα ξαναγυρίσει. 

Υπάρχει όμως και ένας άλλος 'Βαγγέλης' πιο κάτω, ένας 'Κώστας', μια 'Μαρία'. Ένα ακόμα παιδί που δέχεται επίθεση απλά και μόνο επειδή είναι ο εαυτός του. Απλά και μόνο επειδή ανασαίνει. Και αν εγώ, εσύ και όλοι μας φωνάξουμε δυνατά, αν ενώσουμε τις φωνές μας, αν δεν φοβόμαστε μπροστά στην άσκοπη επίθεση, αν παρατηρούμε "βαθιά" την ζωή των παιδιών μας ακόμα και αν αυτά δείχνουν να δυσανασχετούν, αν μάθουμε να διαβάζουμε πίσω από την σιωπή και τις κλειστές πόρτες, αν μιλάμε στα παιδιά μας ακόμα και αν αυτά δεν απαντούν, ακόμα και αν δείχνουν πως δεν διατίθενται για συζήτηση, αν τα μάθουμε να αγαπούν την διαφορετικότητα, να σέβονται, να ακούν,  τότε μπορεί ο Βαγγέλης και ο κάθε Βαγγέλης πριν από αυτόν να μην χάθηκε άδικα.

Τότε μπορεί ο Βαγγέλης να χάθηκε για κάποιο λόγο.... 

Μια προσευχή για δύναμη ψυχική σε αυτούς τους γονείς. Μια προσευχή για την ανάπαυση αυτής της αθώας ψυχής. Μια προσευχή να μεγαλώσει ο καθένας από εμάς έναν άνθρωπο για να παραδώσει στην αυριανή κοινωνία. 

Η Χριστίνα, οι δικές μου μαίες και εγώ...

Η Χριστίνα ήταν η πρώτη μαία που αντίκρισα την ημέρα εκείνη πριν 5 περίπου χρόνια, στην δεύτερη μου εγκυμοσύνη, όταν μπήκα εκτάκτως στην κλινική για νοσηλεία μόλις ανακαλύψαμε πως είχα υψηλή ρήξη υμένων και έχανα αργά και σταδιακά αμνιακό υγρό.

Θυμάμαι πως στεκόμουν αβέβαιη στην άκρη του κρεβατιού περιμένοντας τον Παναγιώτη να γυρίσει από το σπίτι όπου είχε πάει για να φέρει ότι θα χρειαζόμουν- πυτζάμες, οδοντόβουρτσες και όλα τα σχετικά. Σκεφτόμουν φυσικά μόνο τα χειρότερα και η καρδιά μου είχε βουλιάξει στο κενό. Το μόνο που άκουγα μέσα στο κεφάλι μου ήταν τα λόγια του γιατρού. "Αν δεν σταματήσεις να χάνεις υγρό, αύριο στο παίρνω"...

Έτσι λοιπόν σε αυτή την απέραντη μοναξιά και απογοήτευση, μπήκαν μέσα 2 μαίες για να με ενημερώσουν για τα τυπικά. Ειλικρινά δεν άκουσα τίποτα. Απλά έγνεφα. Μετά από λίγο όμως, μια εξ αυτών, ξαναμπήκε στο δωμάτιο με απόλυτη φυσικότητα και με απόλυτη ηρεμία και αισιοδοξία στην φωνή με διαβεβαίωσε πως όλα θα πάνε καλά. Πως καταλαβαίνει πως όλα τώρα μου φαίνονται αδύνατα, μα πως πρέπει να ηρεμήσω και να πιστέψω. Πως έχω τον καλύτερο γιατρό και θα κάνει ότι μπορεί. Πως στα χρόνια που δουλεύει έχει δει άπειρες κοπέλες να μπαίνουν με σοβαρότατα προβλήματα και να βγαίνουν αγκαλιά με το μωρό τους. Πως το ίδιο θα γίνει και με μένα. Και έτσι απλά, ένιωσα λίγο καλύτερα... Αυτή η κοπέλα ήταν η Χριστίνα. Και αναρωτήθηκα. Πως μπορεί μια τόσο νέα κοπέλα να αποπνέει τέτοια ωριμότητα, τόση σιγουριά και εμπιστοσύνη...

Στους δυόμιση μήνες που νοσηλεύτηκα- δεν την έβλεπα συχνά. Ήταν συνέχεια στα χειρουργεία. Οι μόνες φορές που συναντιόμασταν ήταν όταν δεν μπορούσαν οι μαίες της βάρδιας να  βρουν φλέβα στην αλλαγή της πεταλούδας από χέρι σε χέρι, (όταν έχεις μόνιμη πεταλούδα για τόσο παρατεταμένο διάστημα,  οι φλέβες εξασθενούν και είναι πολύ δύσκολο να "δώσουν" που λένε και οι ίδιες), και πριν φωνάξουν τον αναισθησιολόγο, ερχόταν είτε η Χριστίνα, είτε η Σίσσυ για να μου βρουν φλέβα. Και οι δυο κοπέλες,  παρότι πάντα βιαστικές να επιστρέψουν στα χειρουργεία, πάντα είχαν  το χρόνο να χαμογελάσουν και να πουν μια γλυκιά κουβέντα. 

Έγινε ότι έγινε και χαθήκαμε. Μέχρι που γέννησα τον Δημήτρη. Ο θηλασμός δεν ήταν εύκολος εξαρχής. Καθόλου. Είχα πάρα πολύ γάλα και ένιωθα πως το παιδί δεν τραβούσε καλά και πέτρωνα. Τότε ο παιδίατρος μου συνέστησε την Χριστίνα. Χάρηκα τόσο πολύ που θα την ξαναέβλεπα... Όμως αναρωτιόμουν αν η ίδια θα με θυμόταν- άλλωστε δεν βλεπόμασταν συχνά όπως με τα άλλα τα κορίτσια. Μόλις της είπα τηλεφωνικά το όνομα μου, πάγωσα από την αντίδραση της. Φυσικά και με θυμόταν, ενθουσιάστηκε που γέννησα ένα υγιέστατο αγοράκι, άλλωστε το είχε μάθει από το προηγούμενο γιατρό μου, και φυσικά θα ερχόταν να με βοηθήσει με όλη της την καρδιά. Με συγκίνησε... 

Όταν ξανασυναντηθήκαμε,  η αρχική μου εντύπωση για αυτήν επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά... Υπέροχη, γλυκιά και συγκροτημένη με βοήθησε/ μας βοήθησε, όχι μόνο στον θηλασμό μα στην ψυχολογία μας και σε όλες τις ανησυχίες μας για το μέλλον. Μου μίλησε με τα πιο όμορφα και γλυκά λόγια για το αγγελούδι που χάσαμε- με κέρδισε ξανά από την αρχή. Σε όλη τη διάρκεια του θηλασμού ήταν εκεί για μένα όποτε τη χρειάστηκα και με στήριξε πολύ και στον αποθηλασμό που ήταν τελικά και το πιο δύσκολο. 

Μόλις γέννησε λοιπόν και η αδελφή μου το ποντικάκι, αμέσως ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα μου να έρθει να βοηθήσει και αυτήν με το θηλασμό. Και όπως πάντα ήταν άψογη. Και την ευχαριστώ και για αυτό. 

Όταν λοιπόν έμαθα πως έχει πλέον τον δικό της χώρο όπου προετοιμάζει τις μέλλουσες μανούλες για τον επικείμενο τοκετό, πραγματικά ενθουσιάστηκα. Και αν κάποια το θελήσει και η Χριστίνα κρίνει πως πληρεί όλα τα κριτήρια- ψυχολογικά, ιατρικά και λοιπά, αναλαμβάνει και τοκετούς στο σπίτι. Και αυτό είναι υπέροχο. Διότι μπορεί να γνωρίζω πολύ καλά πως εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ να βιώσω κάτι τόσο μαγικό και απόλυτα συμβατό με τη φύση μας- μα θα ήθελα οι γυναίκες να είναι ενήμερες πως έχουν και αυτή την επιλογή. Και η Χριστίνα είναι γεννημένη για αυτό και σας το λέω με σιγουριά. Γιατί εκτός από το έμφυτο ταλέντο της, έχει και επιστημονική κατάρτιση και δεν επαναπαύεται. 

Για πιο λόγο γράφω αυτό το κείμενο; Τι έχω να κερδίσω; Τίποτα παραπάνω από ψυχική ικανοποίηση. Χάρηκα πολύ για την πορεία της Χριστίνας και  της το χρωστάω για εκείνη την πρώτη ημέρα μέσα στην κλινική. Για εκείνα τα λίγα λεπτά που διέθεσε από το χρόνο της για να με κάνει να νιώσω καλύτερα. 

Γιατί το χρωστάω σε όλες τις μαίες που στάθηκαν στο πλευρό μου δυόμιση μήνες. Μπορεί το αποτέλεσμα να μην ήταν θετικό μα για εκείνο το, ατελείωτο για μένα διάστημα, υπήρξαν όλες τους μέρος της ζωής μου. 

Το χρωστάω κυρίως στην λατρεμένη μου Άννα που πάντα μα πάντα ήταν εκεί για μένα, η πρώτη που με έβαλε να ακούσω τη καρδιά του μωρού μου και η τελευταία που με σήκωσε από το κρεβάτι για να φύγω. Το χρωστάω στην Πόπη, την Χρύσα και την Λίτσα, που ήταν μέσα στο χειρουργείο την ώρα που γεννούσα το αγγελούδι μου και το κράτησαν αυτές στην αγκαλιά τους αντί για μένα. Το χρωστάω στην Σίσσυ που μου χάιδεψε το κεφάλι και μου μίλησε όσο πιο γλυκά μπορούσε όταν ξέσπασα στα νέα. Που δεν μου είπε μην κλαις. Που μου είπε 'Το ξέρω'. Το χρωστάω στην Βάσω για όλα τα ανέκδοτα και την ψυχολογική στήριξη, στην Γιώτα για όλα τα "λουλούδι μου" και το ζωγραφισμένο πάντα χαμόγελο στα χείλη. Το χρωστάω στις μικρές μα υπέροχες Γιώτα και Νατάσσα, μόνο για την ομορφιά με την οποία γέμιζαν το δωμάτιο. Το χρωστάω στην Κατερίνα, την Δήμητρα, την Μαρία, την Φωτεινή, την Αναστασία. Το χρωστάω στην προϊσταμένη την Κυρία Φωτεινή. 

Οι μαίες είναι στην ουσία αυτές που στέκονται δίπλα στην επίτοκο. Αυτές που θα μας δώσουν θάρρος, που θα μας κρατήσουν το χέρι. Αυτές που συνήθως είναι μανούλες οι ίδιες και καταλαβαίνουν. Εγώ τις ευχαριστώ όλες και τις αγαπώ όλες.... Όσο για σένα Χριστίνακι που ήσουν και η αφορμή για to σημερινό ντελίριο... σε ευχαριστώ για όλα... 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Αν θέλετε να γνωρίσετε καλύτερα την Χριστίνα, δεν έχετε παρά να διαβάσετε μια υπέροχη συνέντευξη της εδώ αλλά και να την ακολουθήσετε στην σελίδα της στο facebook. 

Φωτογραφίζοντας τη νεογνική απώλεια...

Εδώ και μέρες ακούω για ένα link μιας διαδικτυακής εφημερίδας η οποία έχει προκαλέσει ποικίλες και έντονες αντιδράσεις. Η δημοσίευση έχει να κάνει με την επιλογή γονέων που βιώνουν την νεογνική απώλεια να φωτογραφίσουν ή να φωτογραφηθούν μαζί με τα μωρά τους λίγο πριν ή αφότου αυτά φύγουν από τη ζωή. 

Σήμερα έπεσα πάνω σε ακριβώς αυτή τη δημοσίευση. Δεν θα αναφερθώ σε αυτή σαν άρθρο διότι δεν είναι άρθρο. Είναι μια απλή αναφορά στον μη- κερδοσκοπικό οργανισμό Now I Lay Me Down To Sleep ο οποίος παρέχει εθελοντές φωτογράφους να προσφέρουν την ευκαιρία σε αυτούς τους γονείς που βιώνουν τον ύστατο πόνο να έχουν μια τελευταία ανάμνηση με το μωρό τους και παράθεση αρκετών ανάλογων φωτογραφιών. 

845 σχόλια κάτω από την συγκεκριμένη δημοσίευση. 845 σχόλια- κάποια κακεντρεχή, κάποια αναμενόμενα, κάποια συμπονετικά και κάποια κατάθεση ψυχής από γονείς που το έχουν βιώσει. Θα προσπεράσω τα κακεντρεχή προς την διαδικτυακή εφημερίδα σχόλια πως προώθησε την συγκεκριμένη ανάρτηση για τα κλικ αγνοώντας  τον πόνο γιατί για μένα είναι ασταθή. Με το ίδιο σκεπτικό ας μην διαβάζουμε καμία απολύτως δυσάρεστη είδηση για τροχαία δυστυχήματα, θανάτους από ασθένειες, για τραγικά ατυχήματα σε παιδικές χαρές, νηπιαγωγεία και σχολεία. Αυτά δεν συμπεριλαμβάνουν ανθρώπους τους οποίους κάποιοι έχασαν; Γιατί σοκαριζόμαστε τόσο πολύ με τον νεογνικό θάνατο; Γιατί το κρίνουμε τόσο πολύ αν κάποιος- μη χειρότερα- μιλήσει για αυτόν; 

Θα σταθώ πολύ στα κακεντρεχή σχόλια προς τους ίδιους τους γονείς που επέλεξαν να φωτογραφηθούν. Το να αμφισβητούμε τον πόνο ενός γονιού που έχασε το παιδί του είναι, όχι απαράδεκτο, όχι κακόγουστο, είναι απόλυτη έλλειψη παιδείας και συναισθηματικής ωριμότητας. Το πως επιλέγει κάθε γονιός να θρηνήσει είναι αποκλειστικά δικό του θέμα. Δεν αφορά κανέναν και δεν είναι στην ευχέρεια κανενός να το κρίνει. Τόσο απλά, τόσο ωμά. 

Τα σχόλια ωστόσο που με σόκαραν περισσότερο ήταν αυτά από γονείς που έχουν χάσει το μωρό τους και κρίνουν ως μακάβρια, αρρωστημένη και ντροπιαστική αυτή την επιλογή. Ειλικρινά αδυνατώ να το καταλάβω. Μακάβρια, αρρωστημένη, ντροπιαστική  η επιθυμία να έχεις μια ανάμνηση από ένα μωρό που δεν πρόλαβες να ζήσεις; Ρωτώ αυτές τις μητέρες. Αν έχαναν το μωρό τους αργότερα. 15 ημερών, 3 μηνών, 9 μηνών, 15 μηνών, 5 χρονών τι θα έκαναν; Θα εξαφάνιζαν όλες τις φωτογραφίες που έχουν; Θα τις κατέβαζαν από τοίχους και έπιπλα; Θα έπαυαν να μιλάνε για αυτό; Αν τις ρωτούσαν πόσα παιδιά έχουν, θα το παρέλειπαν; Αυτή την λογική δεν την χωράει ο νους μου. 

Και θα το φωνάξω ακόμα μια φορά. Αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο ταμπού το νεογνικού τοκετού. Μπορεί η δημοσίευση της συγκεκριμένης ιστοσελίδας να είναι το λιγότερο λειψή, μπορεί να έγινε για τα κλικ και μόνο, εμένα όμως δεν με αφορά. Οι φωτογραφίες αυτές έχουν δημοσιευθεί με την έγκριση των γονιών και όπως και αν έγινε, για όποιο λόγο και αν έγινε απλά χαίρομαι που το συζητάμε. Διότι είναι ένα τεράστιο θέμα και χρειαζόμαστε ενημέρωση και ευαισθητοποίηση. 

Ο θάνατος είναι το μόνο δεδομένο σε αυτή τη ζωή και το μόνο που δεν θα κάνει διάκριση σε κανέναν. Το βιώνουμε όλοι, με διαφορετικό τρόπο και συνθήκες, μα όλοι έχουμε πονέσει από την έλλειψη ενός αγαπημένου προσώπου. Όταν ήμουν μικρή και κοιτούσα τις φωτογραφίες της γιαγιάς μου που είχε σε ένα κουτί, είχα βρει και μερικές που απεικόνιζαν μικρά παιδιά μέσα στο φέρετρο την ώρα που κηδεύονταν. Θυμάμαι πως είχα σοκαριστεί μα η γιαγιά μου, μου είχε εξηγήσει πως τότε δεν είχαν την ευκολία στις φωτογραφίες όπως τώρα και ο μόνος τρόπος να αποθανατίσουν το παιδί τους τελικά ήταν την ύστατη στιγμή. Εγώ που το γέννησα ήδη νεκρό, ή που πέθανε σε μερικές ώρες, δεν έχω το δικαίωμα να το θυμάμαι πως ήταν; Να έχω τη φωτογραφία του σαν αναφορά για το πένθος μου; Θα μου το στερήσετε και αυτό; Θα με κρίνετε και για αυτό; 

Και για να κλείσω αυτό το κείμενο. Όσοι δεν το γνωρίζετε ήδη, μιλάω εκ πικρής πείρας. Έχω χάσει δυο μωρά αφότου τα γέννησα. Δεν είδα από κοντά κανένα. Φωτογραφία έχω μόνο από το δεύτερο. Και ευχαριστώ τον Θεό που φώτισε τον άντρα μου να το κάνει. Γιατί αυτές οι φωτογραφίες είναι αυτές που με τράβηξαν από τα σκοτάδια. Γιατί όπως έχω ξαναπεί αυτές ζέσταναν την καρδιά μου και με βοήθησαν να το αντιμετωπίσω. Και μετανιώνω οικτρά που δεν έχω και από το πρώτο μου αγγελούδι. Από την ώρα που βρήκα τη δύναμη να μιλήσω για την ιστορία μου έλαβα τεράστια αγάπη και συμπαράσταση από ανθρώπους που δεν ήξερα καν και παρόλα αυτά διέθεσαν χρόνο από τη ζωή τους για να γλυκάνουν λίγο τον πόνο μου. Γνώρισα γυναίκες που βίωσαν την ίδια απώλεια και που βοηθήθηκαν πολύ από όσα λέω και φωνάζω. Τα αρνητικά τα σχόλια με πληγώνουν μα δεν με ματώνουν. Δεν θα σταματήσω να μιλώ για αυτό όσο άβολα και αν κάνει κάποιους να νιώθουν. Δεν θα σταματήσω να λέω την ιστορία των παιδιών μου, μόνο και μόνο επειδή φέρνω κάποιους σε δύσκολη θέση.

Τέλος, η μη- κερδοσκοπική οργάνωση Now I Lay Me Down To Sleep είναι μια τεράστια οργάνωση φτιαγμένη από μια γυναίκα που έχασε το μωρό της με σκοπό να προσφέρει αφιλοκερδώς το δώρο αυτό στους άτυχους γονείς. Δεν τίθεται θέμα αυθεντικότητας και ακεραιότητας. 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Οι "κλεμμένες" μου στιγμές με το μαιμουδάκι....

Νομίζω πως κάθε μανούλα "κλέβει" στιγμές... Πότε λιγότερες, πότε περισσότερες ανάλογα με τις καταστάσεις και τις αντοχές. 

Εγώ λόγου χάρη... 

...σχεδόν κάθε πρωί, θα βάλω το ξυπνητήρι λίγο νωρίτερα από την ώρα που ξυπνάει το μαιμούδι, "κλέβοντας"έτσι λίγο χρόνο ώστε να απολαύσω το καφέ μου, "σερφάροντας" ταυτόχρονα στο διαδίκτυο. Τις περισσότερες φορές δεν καταφέρνω να σηκωθώ από τη κούραση και τις άλλες μισές ξυπνάει ταυτόχρονα ή και νωρίτερα το τερατάκι μου- όμως εκείνες τις λίγες φορές που πετυχαίνει, ο καφές κάνει πραγματικά θαύματα στην διάθεση και την ενέργεια μου. Όσο για τις άλλες, αντί να "κλέβω" εγώ, "κλέβει" αυτός παραπάνω στιγμές μαζί μου και ίσως και λίγο χάζεμα στον υπολογιστή!

Κάποια μεσημέρια που απλά δεν αντέχω από την έλλειψη ύπνου, παίρνω τον Δημήτρη, μπαίνουμε παρέα στο δωμάτιο του και ξαπλώνω στον καναπέ- κρεβάτι και ενώ αυτός παίζει μανιωδώς, εγώ "κλέβω" κάνα τεταρτάκι ύπνου πριν έρθει και μου σκάσει κάποιο παιχνίδι του στο κεφάλι για να ξυπνήσω! Ευτυχώς τις περισσότερες φορές είναι απλά κάποια μπάλα ή κάνα κυπελλάκι στοίβαξης, μα μου έχει τύχει να μου φέρει στο κεφάλι το βάζο με τα μπισκότα της fisher price, (όσες το έχετε ξέρετε πόσο βαρύ είναι!) και το μισό αεροδρόμιο Little people! Φυσικά τρομάζω απίστευτα, πονάω απίστευτα και ο Δημήτρης το απολαμβάνει απίστευτα! Δεν έχει σημασία αν εγώ του λέω να μην το ξανακάνει γιατί πονάει η μαμά, αυτός είναι ευχαριστημένος- έχει πετύχει το σκοπό του- "'εκλεψε" τον υπνάκο μου και με ξύπνησε! 

Τις ελάχιστες φορές που το μαιμουδάκι δυσκολεύεται αφάνταστα να κοιμηθεί και "κλέβει" όση περισσότερη αγκαλιά μπορεί- ενώ εγώ πλέον εξαντλώ όλες τις αντοχές μου- ψυχικές και σωματικές- (δύσκολο να κρατάς 8 κιλά παιδί επί δυο ώρες αγκαλιά και να πηγαίνεις πέρα- δώθε) τότε "κλέβω" και εγώ με τη σειρά μου λίγη ψυχική ηρεμία και ξεκούραση και τον δένω στο καρεκλάκι του αυτοκινήτου και πάμε μια μεγάλη βόλτα μέχρι να κοιμηθεί. Ο Δημήτρης πάντα αποκοιμιέται στο δευτερόλεπτο και εγώ απλά συνεχίζω ακούγοντας αγαπημένα τραγούδια για να ξαναβρώ την ηρεμία που μου "έκλεψε"! 

Ναι έχω τον έχω πάρει μαζί μου στο κρεβάτι αν ξυπνήσει μέσα στην νύχτα απλά για να "κλέψω" λίγο ύπνο, αλλά και λίγη ακόμη μωρουδίλα, λίγη ζεστασιά από τη θερμοφορίτσα μου, λίγο από τον πιο γλυκό ύπνο- αυτόν που κάνεις όταν νιώθεις την ανάσα του μωρού σου στο λαιμό σου... Υποθέτω πως και αυτός "κλέβει" λίγη μανούλα παραπάνω....

Πότε πότε που είναι ψευτό-γκρινιάρης του έχω δώσει λίγο κέικ ή ένα μπισκοτάκι έτσι για να "κλέψω" ένα χαμογελάκι του... Για τον ίδιο ακριβώς λόγο που θα τον αφήσω να παίξει λίγο με το τηλεκοντρόλ, με τα τάπερ μου, με τα βιβλία στο κάτω ράφι της βιβλιοθήκης. Για να "κλέψω" αυτό το πονηρό χαμογελάκι ότι με κατάφερε. Γιατί το μικρούλικο μου έχει ήδη αρκετές απαγορεύσεις στην διαδικασία ανακάλυψης του κόσμου του, που αυτά είναι απλά πταίσματα... Εγώ "κλέβω" χαμογελάκια, αυτός "κλέβει" χατίρια" και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι...

Ο Κλέψας του Κλέψαντος δηλαδή... Και εσύ- η δόλια η μάνα- τη μια να χαίρεσαι και να νιώθεις πως τα κάνεις όλα σωστά και όπως πρέπει και την αμέσως επόμενη στιγμή να είσαι σίγουρη πως τα κάνεις όλα λάθος... Οι "κλεμμένες" στιγμές όμως παραμένουν και θα παραμένουν γιατί απλά έτσι είναι... Και εσύ απλά κάνεις μαζί με το παιδί σου, μικρά και αβέβαια βήματα σε αυτό τον καινούργιο ρόλο σου και προσεύχεσαι με όλο σου το είναι να είσαι στο σωστό μονοπάτι... 

Και όλα αυτά για λίγες "κλεμμένες" στιγμές... 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Μαμαααά....μαμ!

Μαιμουδάκι μου... 

"Μαμααά... μαμ",  ψέλλισες σήμερα με τη πιο γλυκιά φωνούλα του κόσμου μέσα από την ενδοεπικοινωνία  ενώ νόμιζα πως ακόμα κοιμόσουν... 

Δεν κλαψούρισες, δεν έκλαψες.  Μίλησες...  Εν γνώση σου, με φώναξες μέσα στο δωμάτιο σου. Σίγουρος πως θα έρθω. 

Σκοτώθηκα να σηκωθώ να έρθω να σιγουρέψεις στο κεφαλάκι σου πως μπορείς να  φωνάζεις "μαμά" και να εμφανίζομαι... 

Ανοίγω τη πόρτα, με βλέπεις, χαμογελάς και λες όλο έμφαση: "Μαμά. Μαμ". 

Εντάξει γιε μου. Μαμ. Εδώ είμαι εγώ. Μόνο μην μου τα κάνεις απότομα αυτά γιατί στο έχω πει. Σταματάει για λίγο η καρδιά μου.... 

Σε αγαπώ μαιμουδάκι μου. Είσαι η ζωή μου οοοόλη.... 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Καιρό έχω να κουκουβαγίσω... 

Ε ναι! Τι να κάνω... Έχω το καλύτερο παιδί του κόσμου οοοοόλου! Και το πιο όμορφο! Και το πιο γλυκό! Εγώ και καμία άλλη! (χεχεχε) 

Το μικράκι μου μεγαλώνει τόσο όμορφα και χαριτωμένα... 

Περπατάει σαν μεθυσμένος μπατίρης, μα χαμογελάει πλατιά και δεν χάνει το κουράγιο του όσες φορές και να πέσει...

Τρώει οοοοόλο του το φαγητό, χωρίς να με δυσκολεύει... Τα τρώει όλα. Θες τυριά, θες μοσχάρι, ψάρι, μπρόκολο, μελιτζάνες, σύκα, καρπούζι, γιαούρτι, (το κανονικό, ε; όχι τα παιδικά!), αυγό... τα πάντα σου λέω! 

Πίνει τον χυμό πορτοκάλι μονορούφι και μετά ρεύεται όλο απόλαυση...

Παίζει τόσο ωραία με τα παιχνίδια του και λατρεύει να παίρνει το swiffer  και να μου ξεσκονίζει τα πάντα! (ορίστε κυρίες μου τι γαμπρό σας  ετοιμάζω!) 

Όταν πλένω τα πιάτα και δεν είναι ο μπαμπάς σπίτι, με περιμένει υπομονετικά στο πάρκο του... και μου βάζει τα αγαπημένα μου τραγούδια στο ραδιόφωνο της fisher-price...

Φωνάζει "μπαμπαααά" δυνατά και με την πιο γλυκιά φωνή του κόσμου, ενώ μόλις ξυπνάει θέλει αμέσως να τον πάω στο μπαμπάκα του και το απαιτεί απλώνοντας μου επιτακτικά τον δείκτη του χεριού του... 

Με ακούει.. τι περισσότερες φορές... και όταν περνάει από κάτι που δεν πρέπει να αγγίξει, (λ.χ: μπρίζα) κουνάει το δαχτυλάκι του κάνοντας το "όχι" ενώ μουρμουράει κάτι στον εαυτό του... 

Και όταν είναι κουρασμένος και αρχίζει τα νεύρα και τις σκανδαλιές και με χτυπάει με δύναμη αν δεν του κάνω το χατήρι, τον παίρνω αγκαλιά, του ζητάω να μην ξαναχτυπήσει την μανούλα και να με κάνει "παπάω" για να μου περάσει και αμέσως με χαιδεύει και τα ξεχνάει όλα.....

 Το πρωί που πίνει το γάλα του, μου περιεργάζεται το πρόσωπο, πιάνοντας τα μάγουλα μου με τα ζεστά και απαλά χεράκια του, βάζει τα δαχτυλάκια του μέσα στη μύτη μου , στο στόμα μου, με δαγκώνει χαριτωμένα και είναι οι πιο γλυκές μας στιγμές όλη μέρα... 

Αποκοιμιέται ακόμα αποκλειστικά στην αγκαλιά μου....

Θέλετε και άλλα;; Δεν προλαβαίνω, πρέπει να φτιάξω ρυζόγαλο για αύριο! Μα νομίζω σας έπεισα, ναι; 

Κουκουβά.....

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas

Ένα χεράκι, ο κόσμος όλος....

Αχ αυτό το χεράκι... 

Αυτό το χεράκι που  ψαχουλεύει το δικό μου χέρι όταν θέλει στήριξη, έτσι στα τυφλά, σίγουρο πως εκεί ακριβώς δίπλα είμαι και το περιμένω...

Αυτό το χεράκι που με σφίγγει με όλη του τη δύναμη... Αυτό το χεράκι που ενωμένο με το δικό μου δεν φοβάται κανέναν και τίποτα... Ένα χεράκι που γνωρίζει καλά πως αν είναι μέσα στο δικό μου μπορεί να τολμήσει τα πάντα χωρίς φόβο... 

Και παραδίπλα, εκεί πιο μπροστά, ένα ακόμα χεράκι- το άλλο ντε- που είναι σχεδόν μόνιμα τεντωμένο και μου δείχνει τα πάντα... Όλα αυτά που θέλει να δει από κοντά, να αγγίξει, να τα γνωρίσει... 

Το ίδιο χεράκι που μου χαϊδεύει το μπράτσο για να αποκοιμηθεί... Που μου πιάνει το μάγουλο όταν προσπαθεί να με φιλήσει... Που μες τη νύχτα με σφίγγει καλά καλά μπας και φύγω από δίπλα...

Χεράκι μου όμορφο, απαλό και στρουμπουλό... Να ήξερες πόσα συναισθήματα μου δημιουργείς... Από τη πρώτη στιγμή που αυτά τα  δαχτυλάκια έπιασαν με μια ενστικτώδη δύναμη ένα από τα δικά μου, μέχρι και αυτή τη στιγμή που θέλεις να σε καθοδηγώ κρατώντας σε σφιχτά... μου δημιούργησες συναισθήματα πρωτόγνωρα, συναισθήματα δυνατά, ίσως και υπερβολικά... 

Ένα χεράκι πλήρως εξαρτημένο από εσένα, να μάθει, να μεγαλώσει, να δυναμώσει ώστε και αυτό με τη σειρά του να κρατήσει κάποια στιγμή ένα άλλο χεράκι και να αρχίσει ο κύκλος και πάλι από την αρχή... 

Μεγάλη ευθύνη... Δύσκολη... Μα υπάρχει άπειρη θέληση και ακόμα πιο άπειρη αγάπη... 

Κράτα γερά χεράκι... για όσο θες... εγώ είμαι εδώ.... 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas?ref=hl

Ένας χρόνος λατρεία....

Μαιμουδάκι μου όμορφο.... 

έφτασαν τα πρώτα σου γενέθλια.... Έγινες- κιόλας- ενός...

Και εγώ είμαι εδώ ακούγοντας τα τραγούδια που έχω επιλέξει για το πάρτι σου και σκέφτομαι... Γίνεται να είσαι ευτυχισμένος και μελαγχολικός ταυτόχρονα; 

Έτσι νιώθω και είναι συναίσθημα πρωτόγνωρο για μένα. (και να ξέρεις ως γνήσιο ψαράκι έχω μεγαααάλο φάσμα συναισθημάτων...) 

Πως από εκεί που σε άφηνα και εκεί σε έβρισκα καταλήξαμε να σε κυνηγάμε μην πέσεις πίσω από τον καναπέ που σκαρφαλώνεις μόνος σου- δεν ξέρω... Πότε από το αποκλειστικά στήθος πέρασες στο πιρούνι και τώρα ορμάς να φας και από τα χέρια μας ότι τρώμε- δεν το πήρα χαμπάρι.... Πως από εκεί που χωρούσες ολόκληρος στην αγκαλιά μου τώρα δεν μπορώ να σε κάνω καλά, δεν το καταλαβαίνω... Πότε πέρασε κιόλας ένας χρόνος- 365 ολόκληρες μέρες- δεν μπορώ να το χωνέψω... 

Πέρασε όμως. Πέρασε και ήταν απλά υπέροχος. 

Λατρεύω που είσαι τόσο καλόβολο μωράκι και δεν με έχεις ταλαιπωρήσει καθόλου. Λατρεύω που τρως τα πάντα με εξαιρετική ευκολία και μεγάλη όρεξη. 

Λατρεύω που πάντα πριν κοιμηθείς θέλεις να σε γαργαλίσω για να γελάσεις αλλιώς δεν κοιμάσαι. Λατρεύω που σε πιάνει σχεδόν αμέσως λόξιγκας. Λατρεύω που ακόμα και τώρα για να αποκοιμηθείς θες οπωσδήποτε αγκαλίτσα. 

Λατρεύω που ενώ δεν κλαις για να σε ταισουμε, μόλις δεις το πιάτο ή το μπιμπερό μπροστά σου σε πιάνει παροξυσμός κλάματος μέχρι να κατεβάσεις τη πρώτη μπουκιά- γουλιά. Λατρεύω τον τρόπο που κλαις. Λατρεύω την απελπισμένη σου φατσούλα που κάνει λες και βιώνει το μεγαλύτερο δράμα του κόσμου. Λατρεύω που σταματάς μαχαίρι το κλάμα μόλις σε πάρουμε αγκαλιά. 

Λατρεύω τα μπαμπαλίσματα σου. Την χροιά που προσθέτεις πια, τους διαφορετικούς τόνους. Λατρεύω τα πρώτα σου αβέβαια μεθυσμένα βήματα. λατρεύω το αεράτο και επιταχυμένο μπουσούλημα σου. Λατρεύω που μόλις καταλαβαίνεις πως δεν θα σε αφήσω να κάνεις κάτι βάζεις κυριολεκτικά τούρμπο για φτάσεις πριν σε φτάσω. 

Λατρεύω το αβίαστο χαμόγελο σου το πρωί που ξυπνάς και τα νυσταγμένα σου ματάκια. Λατρεύω τα τόσο απαλά σου μάγουλα. Λατρεύω που κάθε πρωί και κάθε βράδυ μετά το γάλα, μου πιάνεις το πρόσωπο με τα δυο σου τα χεράκια- με κοιτάς όλο λατρεία και χαμογελάς. 

Λατρεύω που μόλις βλέπεις τον πατέρα σου κυριολεκτικά πηδάς από την αγκαλιά μου για να πας στη δική του. Λατρεύω να σας βλέπω να παίζετε με τις ώρες. Λατρεύω τα παιχνίδια μας το πρωινό στο κρεβάτι που δεν ξέρεις που να πρωτοπας και σε πιάνει ντελίριο ευτυχίας μόνο και μόνο επειδή είσαι μαζί μας. 

Λατρεύω που με άλλαξες, που μου γέμισες τη ψυχή και φώτισες τη ζωή μου. Λατρεύω που με έμαθες να σταματώ για λίγο ότι κάνω και απλά να απολαμβάνω τη στιγμή. Λατρεύω που με έκανες να μην με (πολύ)νοιάζει που τίποτα δεν βρίσκεται εκεί που το αφήνω. Λατρεύω που σκοντάφτω πάνω σε παιχνίδια. Λατρεύω που ακόμη και όταν δεν χρειάζεται, σιγοτραγουδώ κάποιο παιδικό τραγουδάκι που σου αρέσει. Λατρεύω που όταν ψωνίζω, η πρώτη μου σκέψη είσαι εσύ και ότι και αν χρειάζομαι τελικά με δικά σου πράγματα θα καταλήξω σπίτι.

Η ουσία; Λατρεύω εσένα και την ζωή μου με εσένα. 

Από εκείνη τη στιγμή που σε ακούμπησαν στο στήθος μου, σε αγάπησα παράφορα και η κατάσταση "χειροτερεύει" καθημερινά. Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η καρδιά μου πλέον θα κυκλοφορεί έξω από το σώμα μου. Από εκείνη τη στιγμή τρέχω να προλάβω το χρόνο, να ρουφήξω κάθε λεπτό, κάθε σου ανάσα, κάθε σου γκριματσούλα και κάθε σου κίνηση. 

Γιατί μεγαλώνεις κάθε δευτερόλεπτο. Πραγματικά. Και εγώ νιώθω πως ούτε σε προλαβαίνω, ούτε σε χορταίνω. Να. Έφτασαν κιόλας τα πρώτα σου γενέθλια.....

Χρόνια σου πολλά και καλά μαιμουδάκι. Να σε χαιρόμαστε. Και μην ξεχνάς- εμείς θα είμαστε πάντα εδώ για σένα, ένα βήμα πιο πίσω, αλλά πάντα εδώ. Εντάξει; (εντάξει!)

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Τελειομανία και μητρότητα- κακός συνδυασμός...

Ήμουνα που ήμουνα τελειομανής και εντελώς control freak, ήρθε και η μητρότητα να με αποτελειώσει...Είχα δουλέψει τόσο πολύ αυτόν τον ρόλο στο κεφάλι μου τόσα χρόνια που τώρα που τον βιώνω,  (όπως άλλωστε γίνεται πάντα και σε όλες τις καταστάσεις), έρχεται και η στιγμή να με κρίνω σε αυτό ακριβώς τον ρόλο.... 

Υπάρχουν λοιπόν οι μέρες που νιώθω ότι τα κάνω όλα σωστά. Και φυσικά και οι μέρες που νιώθω ότι τα κάνω όλα λάθος. Και συνήθως έχω σαν αναφορά τα ίδια ακριβώς γεγονότα. Η οπτική αλλάζει. 

Είμαι θεά. Θήλασα  6 -ολόκληρους-  μήνες αποκλειστικά . Όπου και να πάω παίρνω το μωράκι μου κοντά. Το "φοράω" πάνω μου διαρκώς για να ενισχύσω την αυτοπεποίθηση του. 7,5 μήνες τώρα δεν το έχω αφήσει υπό την φύλαξη κανενός άλλου. Ακόμα και στη δουλειά μου- όσο και να με κουράζει- έκανα τα κουμάντα μου και το παίρνω μαζί μου καθημερινά. Το έχω σε πρόγραμμα. Παίζω μαζί του όσο πιο συχνά μπορώ. Και το σπίτι μου είναι σε μια αξιοπρεπή κατάσταση. Αυτή είναι μια καλή μέρα. 

Είμαι άθλια. Θήλασα  6 - μόνο- μήνες αποκλειστικά. Όπου και να πάω το κουβαλάω και αυτό το έρμο κοντά. Το "φοράω" πάνω μου διαρκώς- για να ενισχύσω την εξάρτηση του από εμένα.  7,5 μήνες τώρα δεν έχω αξιωθεί να εμπιστευτώ άνθρωπο να μου το φυλάξει. Ακόμα και στη δουλειά μου- το ξεβολεύω το μωράκι μου καθημερινά. Μήπως να μην το είχα σε πρόγραμμα; Παίζω όντως μαζί του όσο πιο συχνά μπορώ; Το σπίτι μου είναι  στα χάλια του. Αυτή είναι μια κακή μέρα. 

Και αυτά είναι τα λιγότερα. Που να έρθουν αργότερα οι στιγμές των πιο σημαντικών αποφάσεων. (Θα αποτρελαθώ τελείως η δόλια η μάνα;) Ξέρω πως δεν είμαι η μόνη. Ξέρω πως όλες οι μανούλες επί γης ανησυχούν διαρκώς και για τα πάντα και πως μόνη τους έννοια είναι να είναι οι τέλειες μητέρες. Μπορούμε τελικά να είμαστε τέλειες; Μήπως μπορούμε να είμαστε απλά τέλειες για το δικό μας παιδί; Μπααα... χλωμό το βρίσκω... Το θεωρώ αδιανόητο να μπορούμε να τα κάνουμε όλα σωστά και όλα τέλεια. Μάλλον πρέπει απλά να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε. Τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. 

Διότι καθημερινά διαπιστώνω μια πικρή αλήθεια. Η τελειότητα είναι ουτοπική και αρκετά υπερεκτιμημένη. (ξεστόμισα στα αλήθεια τέτοιο πράγμα;;!) Για αρχή κανείς δεν είναι τέλειος.  Και όσο και να προσπαθώ καθημερινά να ελέγξω καταστάσεις, (τόσα πέρασα- μυαλό δεν έβαλα), στην ουσία νομίζω ότι τις ελέγχω. Τίποτα δεν ελέγχω. Και όσο και να αγαπάω αυτό το πλασματάκι, όσα και να του προσφέρω και να κάνω για αυτό, θα έρθει η στιγμή που θα μου πει και την τελευταία πρώτη και η στιγμή που θα βάλει τη δική του οικογένεια πάνω από εμένα. Έτσι πρέπει και έτσι είναι η φυσική ροή των πραγμάτων. Ελπίζω μόνο μέχρι τότε να καταφέρω να έχω τη συνείδηση μου καθαρή και κάποια από αυτά που θα έχω επιλέξει για την ανατροφή του να τα θυμάται και ο ίδιος με ζεστασιά και να αποφασίσει να τα εφαρμόσει και αυτός στα δικά του παιδιά. 

Στο μεταξύ θα προσπαθήσω απλά να χαλαρώνω, να ακολουθώ το ένστικτο μου και να απολαμβάνω τις στιγμές... Ίσως αυτό ακριβώς είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω. 

Άντε, παραλήρησα και απόψε...

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas