Όταν η φωτογραφία μιας λεμονάδας κάνει όλη την διαφορά....

Φέτος γνώριζα από πολύ πολύ νωρίς πως δεν θα πηγαίναμε διακοπές. Δεν πτοήθηκα, (πολύ), αντιθέτως ξεκίνησα από αρχές Ιουνίου σχεδόν να είμαι σε mood διακοπών έστω και έτσι και να προσπαθώ να περάσω ένα ξεχωριστό καλοκαίρι μέσα στην ίδια μου την πόλη. 

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να πηγαίνουμε λίγο πιο συχνά για καφέ, να επισκεπτόμαστε μέρη που δεν το συνηθίζουμε- όπως τον αρχαιολογικό χώρο που μετά βίας γνωρίζαμε την ύπαρξη του- να κατεβαίνουμε κέντρο για βόλτα και όχι για δουλειές, να δημιουργούμε μια μικρή όαση στο ίδιο μας το μπαλκόνι- είτε με πισίνα το πρωί για οικογενειακά πλατσουρίσματα, είτε με κεριά και λίγη μπυρίτσα για την μαμά και το μπαμπά το βραδάκι- να πηγαίνουμε όσο πιο συχνά μπορούμε στην θάλασσα- ακόμα και καθημερινά σε κάποιες περιπτώσεις- μερικά ποδόλουτρα για την μαμά, (στην λεκάνη των ρούχων, μα δεν έχει σημασία!) αλλά και ένα απολαυστικό αφρόλουτρο με αγαπημένα τραγούδια. (να παίζουν σιγανά- μην ξυπνήσει και το μαιμούδι!) Κάποια μεσάνυχτα διοργάνωσα και ένα "έκτακτο" coctail party για τα κορίτσια μου στο μπαλκόνι, (εμπνευσμένο από την διαφήμιση με τον παπαγάλο!), ενώ άλλη μια μέρα το άλλο μου εγώ, (αυτό που γουργουρίζει!), με πήγε εκδρομούλα express στο Αρκούδι. 

Δεν ήταν εύκολο, το ομολογώ. Δεν είναι καθόλου εύκολο να προσπαθείς να έχεις διάθεση διακοπών την στιγμή που ταυτόχρονα "τρέχουν" και όλες οι άλλες δουλειές, την στιγμή που ουσιαστικά επιστρέφεις καθημερινά στην γνωστή σου ρουτίνα, στις μόνιμες υποχρεώσεις σου. Κάποια στιγμή σχεδόν μελαγχόλησα- τότε ήταν που με συνέφερε ο Παναγιώτης με την μονοήμερη εκδρομούλα μας. 

Τώρα- που μπήκε πλέον για τα καλά ο Αύγουστος- ο κατεξοχήν μήνας των διακοπών των Ελλήνων, νομίζω πως αφέθηκα στην φετινή μου πραγματικότητα- αυτή που δεν συμπεριλαμβάνει έστω και μια ολιγοήμερη απόδραση κάπου- και άρχισα να σχεδιάζω το Φθινόπωρο. 

Χθες παρακάλεσα τους φίλους μου στον προσωπικό μου λογαριασμό στο facebook, αυτούς που βρίσκονται σε διακοπές, να ανεβάζουν και καμιά φωτογραφία για μας που κάνουμε διακοπές στην μπανιέρα τελικά- (φύγαν όλοι, μείναμε αγκαλιά!)- για να γλυκαθούμε και να ταξιδέψουμε μαζί τους. 

Αλήθεια. Το μικρό πράσινο τερατάκι της ζήλιας υποχώρησε και απλά απολαμβάνω να βλέπω τις υπέροχες εικόνες που μαρτυρούν όμορφα ελληνικά τοπία, ξέγνοιαστα και χαμογελαστά πρόσωπα, ξεκούραστα σώματα και ψυχές. Άλλωστε έχω περάσει πολύ δυσκολότερα καλοκαίρια- να προσπαθώ να αναδυθώ από μια Άβυσσο που με τραβούσε ανελέητα προς τα κάτω. 

Και εκεί που γίνονται όλα αυτά έρχεται στο inbox μια φωτογραφία από την κουμπαρούλα που παραθερίζει στην πανέμορφη Σκύρο...

Και ένα μήνυμα. "Είναι σπιτική λεμονάδα.....δεν είναι τόσο ωραία όσο η δικιά σου.....με μύησες στην σπιτική λεμονάδα......σε ευχαριστώ.....φιλάκια πολλά" "Το είδα στο κατάλογο κ αμέσως σκέφτηκα εσένα" "Και αμέσως σκέφτηκα να την πάρω δίχως δεύτερη σκέψη"

Και ξαφνικά ήμουν και εγώ εκεί! Ένιωθα τον αέρα στο πρόσωπο μου, άκουγα τις παιδικές φωνές, τα γέλια και την διαπεραστική φωνή της Όλγας να λέει τις ακατανίκητες ατάκες της! Δροσίστηκα και εγώ με την λεμονάδα και ας ήξερα πως θα είχα επιλέξει καφέ! (και μάλιστα ζεστό!)

Αν αυτή δεν είναι η μαγεία της φιλίας τότε τι; Αν αυτή δεν είναι η μαγεία του διαδικτύου, τότε τι;

Για όλα φταίει η Ασπασία!

Είχα μπει η γυναίκα όμορφα και ωραία σε απόλυτο πνεύμα Χριστουγέννων και ήρθε η, κατά τα άλλα γλυκύτατη, Ασπασία από το My lovable baby...girls με την ανάρτηση της Happy moments: 288.000 λέξεις να με αποτρελάνει και να με κάνει να αναπολώ τις δικές μας διακοπές, καλοκαιρινές και μη, με παρέα ή όχι... 

Τι να πρωτοθυμηθώ;... Το λατρεμένο μας ταξίδι του μέλιτος, δώρο από την αδελφούλα μου το οποίο ακόμα πληρώνει η δόλια; Για το επεισοδιακό αυτό ταξίδι, στις υπέροχες και εξωτικές Σευχέλλες; Με τη πεντάστερη ξενοδοχειάρα μας που μας κατέστρεψε οποιαδήποτε επιλογή μας έκτοτε- αφού δεν ξεπερνιέται με τίποτα; Τα περίεργα γκουρμέ και άκρως καυτερά φαγητά που έπρεπε να φας 5-6 για να χορτάσεις, (είμαστε και καλοφαγάδες!), το φέριμποτ στο οποίο σε έλουζε κυριολεκτικά ο ωκεανός, και τις σακούλες εμετών να συσσωρεύονται; Το αεροπλάνο που πήγε να πέσει και που ακόμα είμαι πεπεισμένη πως εγώ έσωσα με το "Πάτερ ημών.." που έλεγα ασταμάτητα καθ' όλη τη διάρκεια της κρίσης; Τις τεράστιες και αιωνόβιες χελώνες, τα 5λεπτα μπουρίνια κάθε μισή ώρα; Τι να πρωτοπώ; Οι Σευχέλλες απαιτούν μια ανάρτηση όλη δική τους...

Να θυμηθώ τις δικές μας διακοπές;  Αυτές που ήμασταν τα δυο μας; Γιάννενα, Σαντορίνη,  Αθήνα, Σούνιο, Γιάννενα, Θεσσαλονίκη, Κοζάνη, Γιάννενα, Κεφαλλονιά, Κύπρο, Νότιο Πελοπόννησο, Σπέτσες, Καλάβρυτα, Αράχοβα, τα Γιάννενα αλήθεια τα είπα;; Γέλια, ατέλειωτες βόλτες, φαγητό, καφεδάκι χωρίς το άγχος να πρέπει να επιστρέψεις κάπου, άφθονο ύπνο, αγκαλιές, και κουβέντα- πολύ κουβέντα, αναμνήσεις και στιγμές να έχουμε να μας δένουν. 

Ή αυτές με το αγαπημένο μας παρεάκι; Τα ξαδέλφια από την Κύπρο; Λευκάδα, Ζάκυνθο, Σκόπελο, Σκιάθο, Κύπρο, Κέρκυρα. Κουβέντες, γέλια, διαφωνίες, γέλια, δέσιμο, μπάνια, χιόνια, βροχές, φαγητό, παγωτά, άφθονες μπύρες, γέλια, γάμοι, βαφτίσεις, εγκυμοσύνες, χαρές, στενοχώριες, σε όλα μαζί. Στιγμές μοναδικές και αξέχαστες. Πόσο δύσκολο είναι να βρεις 4 ακόμη άτομα, 2 ζευγάρια, που να ταιριάζετε απόλυτα στο στυλ διακοπών, στις ιδιοσυγκρασίες, στα θέλω;Κοντά στις ηλικίες, (καλά, καλά- εμείς είμαστε τα γεροντάκια σε αυτή τη περίπτωση!), να είναι πάντα κοντά σου, να σε αγαπούν και να σε σκέφτονται και ας σε χωρίζουν χιλιόμετρα; Και αυτό το παρεάκι να είναι και οικογένεια; Πόσο ιερό και ευλογημένο να το έχεις; 

Ή το κρητικό μουρλοκομείο- το σόι μου- και το γεγονός πως έχουμε κάνει το Κρήτη- Πάτρα και Πάτρα- Κρήτη, σαλόνι- τραπεζαρία, τραπεζαρία- σαλόνι; (καλά, καλά ρε Κώστο εντάξει- σε άκουσα, μόνο το Κρήτη - Πάτρα, εγώ "μ*ν*ρ*" όπως λες και εσύ!) Γέλια, φαγητό, ξανά γέλια, γάμοι, βαφτίσεις, εγκυμοσύνες, χάρες, στενοχώριες, Χριστούγεννα, Πάσχα, σε όλα μαζί, μπινελίκια ατελείωτα και η τσικουδιά να ρέει άφθονη. Και ένας πρωτοξάδελφος, περισσότερο και από αδελφός, να μπαίνει στο πλοίο χωρίς δεύτερη σκέψη όταν τον χρειαζόμαστε- να σε παίρνει τηλέφωνο από καθαρό ένστικτο στη κρίση σου και να σε ρωτάει "Ιντά' παθες;" Να έχεις μια γυναίκα του ξαδέλφου σου, σκέτο μάλαμα. πλέον αίμα και η ίδια, που να ανέχεται όλες τις τρέλες και τα απανωτά σούρτα φέρτα του Κωστάκου μου. Που να σε καταλαβαίνει, να σε ακούει, να γελάει με την χαρά σου και να κλαίει με την λύπη σου. Πόση ευλογία είναι και αυτό; 

Μπορεί η γλυκιά Ασπασία και το υπέροχο κείμενο της να ήταν η αφορμή, αλλού όμως είναι η αιτία. Μας έχουν λείψει τα παρεάκια μας, η οικογένεια μας. Αυτή είναι η αιτία για αυτή τη παραφροσύνη απόψε! Μπορεί να βλεπόμαστε κλεφτά σε οικογενειακές  "έκτακτες" περιστάσεις, μα δεν είναι αρκετό. Και ναι- μπορεί οι στιγμές που περιγράφω να ακούγονται ίδιες, μα δεν είναι. Γιατί τα πρόσωπα, οι χημείες και οι καταστάσεις αλλάζουν. Και κάθε φορά είναι και μοναδική. Και τώρα που έχουμε όλοι τις οικογένειες μας και τα παιδάκια μας, (καλά ο Κωστής και η Νατάσα έκαναν τόσο μικροί οικογένεια που κοντεύουν να αποκτήσουν εγγόνι, χιχι! Τ' ακούς Κώστο, μισό κρητικό, μισό θεσσαλονικιώτικο, χεχε!), τώρα που οι δουλειές τρέχουν και οι οικονομικές καταστάσεις δυσχεραίνουν, πόσο εύκολο είναι να εκμηδενίσεις τις αποστάσεις; Δεν είναι. Υπάρχει όμως θέληση και αυτό είναι αρκετό. 

Κρήτη, Κύπρος, Πάτρα λοιπόν και οι διαδρομές συνεχίζονται και θα συνεχίζονται. 

Παρεάκι τ' ακούς; 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς