Μαιμουδάκι μηνών...23!!

Μαιμουδάκι μου...

Και όμως έγινες κιόλας 23 μηνών! 

Σε ένα μόλις μήνα θα είσαι 2 χρονών.... 

Και πίστεψε με- το πάρτι σου θα είναι διπλά εντυπωσιακό από το περσινό! Και παρόλο που δεν ξέρω πόσα πραγματικά καταλαβαίνεις- το μόνο σίγουρο είναι πως είσαι ενθουσιασμένος, συμμετέχεις σε όσα ετοιμάζω προσπαθώντας φυσικά να τα χαλάσεις, θες να σου λέμε το τραγουδάκι και να προσποιείσαι πως σβήνεις το κεράκι, χτυπάς παλαμάκια και τσιρίζεις από χαρά! Όσο κουρασμένη και να είμαι, με κάνεις να θέλω να τα κάνω όλα όσο πιο όμορφα και παιχνιδιάρικα μπορώ! 

Στο μεταξύ, μεγαλώνεις τόσο πολύ μέρα με τη μέρα... Αλλάζεις. Στο τρόπο που περπατάς, που παίζεις, που επικοινωνείς. Στον τρόπο που εκφράζεις τα συναισθήματα σου! Είναι όλα στο... πολύ! 

Διασκεδάζεις πολύ, κλαις πολύ, φωνάζεις πολύ, σιωπάς πολύ, νευριάζεις πολύ, αγαπάς πολύ, τρως πολύ, παίζεις πολύ, βαριέσαι πολύ, κοιμάσαι πολύ, απαιτείς πολύ, ακούς πολύ, σχεδόν μιλάς και πολύ!!! (αμέ!!) Όλα στο πολύ ανάλογα με την μέρα και την διάθεση! 

Εγώ πάλι... μαζί σου στο πολύ... 

23 μήνες τώρα συνέχεια μαζί... συνέχεια και πολύ... Τα "πολύ" μας μεταδοτικά, πάνε και έρχονται από τον έναν στον άλλον... 

Ξέρεις πιο "πολύ" είναι τόσο πολύ που πονάει; 

Το πόσο πολύ σε αγαπάω!

Απολαυστικά Banana bites με φυστικοβούτυρο και επικάλυψη σοκολάτας!

 Η γλυκιά Αθηνά από το Craftaholic ξεκίνησε ακόμα ένα project συνταγών- αυτή την φορά με επίκεντρο τα... πάρτι! Είναι τιμή μου που μου ζήτησε να συμμετάσχω και πάλι! 

Απολαυστικά Banana bites με φυστικοβούτυρο και επικάλυψη σοκολάτας είναι η πρόταση μου για ένα μπουφέ πάρτι! Πιστέψτε με- η ευκολία αυτής της συνταγής απλά δεν υπάρχει! Αν θέλετε να μάθετε λεπτομέρειες δεν έχετε παρά να επισκεφτείτε το μπλογκοσπιτάκι της Αθηνάς εδώ!

Να κλάψω ή να γελάσω;....

Σήμερα συναντήθηκα με μια φίλη που μόλις πριν δυο μήνες έφερε στον κόσμο το δεύτερο μωράκι της. Μου διηγήθηκε κάτι εντελώς παράλογο που έκανε μια μέρα από την τόση συσσωρευμένη κούραση, περιστατικό το οποίο μου έφερε δάκρυα στα μάτια από τα γέλια... Ήταν πραγματικά πολύ πολύ αστείο! 

 Τελειώνοντας την ιστορία της η Αρετούλα συμπλήρωσε, 

"Δεν ήξερα αν ήθελα να κλάψω ή να γελάσω..." 

Αυτή η φράση της με άγγιξε βαθιά μες την ψυχή μου... Διότι είμαι και εγώ μανούλα και καταλαβαίνω. Μπορεί να έχω μόνο ένα παιδάκι όμως γνωρίζω καλά την κούραση, την αγωνία, μέχρι και την απελπισία μιας μάνας που έχει ξεχάσει τι σημαίνει συνεχόμενος ύπνος, ζεστό φαγητό, ένας ολόκληρος καφές, ένα απολαυστικό μπάνιο, τα χτενισμένα μαλλιά, οι ενήλικες συζητήσεις με τον άντρα της. Γνωρίζω καλά την συνεχόμενη προσπάθεια μιας  γυναίκας, συζύγου, κόρης, αδελφής και φίλης να ταιριάξει όλους τους ρόλους της με επιτυχία. Γνωρίζω πολύ καλά πως νιώθεις όταν μέσα στο κεφάλι σου στριφογυρίζουν εκατομμύρια σκέψεις, αμφιβολίες, ενοχές.... "Το κάνω καλά; Είναι η σωστή επιλογή; Μήπως έπρεπε να το ψάξω καλύτερα; Τον αγκάλιασα αρκετά; Του μίλησα τρυφερά, τον παίνεψα; Τι να μαγειρέψω σήμερα; Χυμό του έστυψα; Το πλυντήριο το άπλωσα; Σήμερα του μίλησα για τα χρώματα; Πλύναμε τα δόντια μας; Μήπως πρέπει να τον πάω παιδικό σταθμό; Μήπως πρέπει να τον πάρω από τον παιδικό σταθμό;Μήπως μίλησα απότομα σήμερα του άντρα μου; Μήπως το παρακάνω;" Εκατομμύρια σκέψεις με ένα τεράστιο εύρος ανησυχιών... 

Και έρχεται η φράση αυτή που περιέχει μέσα της όλη την αλήθεια... Όλη την δική μας αλήθεια- των μαμάδων... 

"Δεν ήξερα αν ήθελα να κλάψω ή να γελάσω..."

Ξέρετε γιατί; (ξέρετε, ξέρετε...) Διότι παρ όλη την τόση κούραση και την τόση αγωνία που μπορεί να μας ωθήσει στο να κάνουμε χαζομάρες- όπως λόγου χάρη να βάλουμε το κινητό στο ψυγείο, ή να συνεχίσουμε να μιλάμε μπεμπεκίστικα ακόμα και όταν το μωρό δεν είναι μπροστά ή να κουνάμε ένα άδειο καρότσι σούπερ μάρκετ από συνήθεια και τόσα, τόσα άλλα- παρόλο που πολλές φορές ο μόνος τρόπος να εκτονώσουμε την κούραση είναι ένα λυτρωτικό κλάμα, άλλες τόσες φορές το ξέρουμε βαθιά μέσα στην ψυχή μας πως δεν θα αλλάζαμε την ζωή μας για κανέναν λόγο  και πως ο λόγος που μας προκαλεί  τόση κούραση είναι ο ίδιος ακριβώς λόγος που έδωσε νόημα στην ζωή μας και γέμισε την καρδιά μας με απόλυτη ευτυχία και  γαλήνη... 

Γιατί ειλικρινά δεν μπορώ και ούτε θέλω να θυμηθώ πως ήταν η ζωή μου πριν το μαιμουδάκι... Και εσύ γλυκιά μανούλα που διαβάζεις- με νιώθεις, σωστά; 

Κουκουβά....

Και έτσι ξαφνικά... λύθηκε η γλώσσα σου...

Εκεί που είχες γίνει εξπέρ στην νοηματική και τις περισσότερες φορές έπρεπε να σε κοιτάμε για να ξέρουμε τι θέλεις... 

ξαφνικά...  όταν ο μπαμπάς σε χαιρετάει για να πάει για δουλειά λες "γεια".... 

όταν σε ρωτάει πιο είναι το αυτοκίνητο μας λες "ατό", (αυτό)...

όταν σε ρωτάω τι θες για πρωινό λες "πίτα",(πίτσα) ή "αγό" (αυγό) ή "γαάγια" (γάλα)...

όταν θες να πας στην τουαλέτα λες "τσίτσι" (τσια)...

όταν θες νερό δεν κάνεις πλέον πως ρουφάς νοερά αλλά λες βρονταχτά "ΝΕΝΟΟΟ"...

Διαλέγεις τα μαγνητικά σου γράμματα και τα λες φωναχτά...

Μετράς μόνος σου τα αυτοκινητάκια σου και όταν σε ρωτάμε πόσα κεράκια θα σβήσεις λες περήφανα "ιο" (δυο!)... 

Προσπαθείς να επαναλάβεις σχεδόν ότι σου λέω... 

Ξαφνικά... με κοιτάς καλά καλά πριν κοιμηθείς, μου σκας ένα ζουμερό φιλί, μου πιάνεις τα μάγουλα με τα χεράκια σου... και μου λες... "Μαμά, απώ".... 

Και μένω να αναρωτιέμαι τι έκανα για να αξίζω ένα τέτοιο μοναδικό πλάσμα.... 

κουκουβά.... 

Υπέροχα απλή γαλατόπιτα με γεύση από τα παλιά... (της Αργυρούς Μπαρμπαρίγου)

Αυτές τις μέρες, έχω στο σπίτι την γλυκιά μου γιαγιούλα. Οι κουβέντες δίνουν και παίρνουν φυσικά και όλο και αναπολούμε παλιές καλές στιγμές... 

Σε μια από αυτές τις όμορφες συζητήσεις θυμήθηκα την υπέροχη γαλατόπιτα που έφτιαχνε... Και ξαφνικά έπρεπε απλά να την φτιάξω. Εφόσον η γιαγιά μου δεν θυμόταν αναλογίες και ούτε μπορεί να με βοηθήσει πλέον, έψαξα και βρήκα μια υπέροχη συνταγή της Αργυρούς Μπαρμπαρίγου. Αυτούσια την συνταγή μπορείτε να την βρείτε εδώ.

Όλα τα υλικά τα είχα. Μέχρι και νοστιμότατα φρέσκα αυγά από το χωριό. Μόνο το σιμιγδάλι που έβαλα ήταν χοντρό αλλά δεν επηρέασε το αποτέλεσμα ενώ πρόσθεσα και μια στρώση πτι μπερ όπως έκανε η μητέρα μου. Και το αποτέλεσμα με δικαίωσε.... 

Το μισό ταψί εξαφανίστηκε μέχρι το μεσημέρι! Το μαιμουδάκι ξετρελάθηκε και βρήκε επιτέλους λίγο ενδιαφέρον και πάλι στα ενδιάμεσα γεύματα αφού μου τα έχει βαρεθεί όλα! Φυσικά η γεύση δεν συγκρίνεται με εκείνη την απίθανη πίτα της γιαγιάς μου, μιας και το γάλα που χρησιμοποιούσε ήταν ολόφρεσκο και κατσικίσιο- μια πίτα τόσο λεπτή μα με τόσο έντονη γεύση και τόσο χορταστική που σχεδόν μπορώ να την γευτώ νοερά ακόμα και τώρα... Είναι  όμως και αυτή πολύ νόστιμη, υγιεινή, εύκολη, γρήγορη και οικονομική! 

Δοκιμάστε την και θα με θυμηθείτε! Και όταν ετοιμάσετε αυτόν τον καφέ που σας προτείνω ώστε να απολαύσετε το μικράκι σας να ασχολείται με μια παραλία σε ένα κουτί, να έχετε ετοιμάσει και αυτό το ελαφρύ γλυκάκι και ξαφνικά η μέρα σας θα γίνει λίγο πιο όμορφη! 

Μια παραλία σε ένα κουτί!! (από την γλυκιά Ελπίδα και του Two boys and Hope!)

Πέρσι,  η Ελπίδα από το Two boys and Hope είχε πάθει κάτι με τα ... κουτιά! Έκλεινε ουράνια τόξα, ωκεανούς αλλά και παραλίες  σε κουτιά! Οι ιδέες με είχαν ξετρελάνει από τότε, μα μου φαινόταν λίγο μικρός ο Δημήτρης για να μπορεί να ασχοληθεί ή να χαρεί πιθανότατα το ίδιο όσο τώρα! 

Φέτος λοιπόν είχα βάλει στο μάτι να ξεκινήσω με μια παραλία σε κουτί- αφού με τον καιρό που αλλιώς μας τα ξεκίνησε και αλλιώς μα τα έφερε τελικά- το μαιμούδι είχε πάθει "αμμόστέρηση!" 

Και πόσο χαίρομαι που το έκανα! Θα χρειαστείτε μόνο αλεύρι, λάδι, ένα κουτί και μερικά παιχνίδια παραλίας! (για τις ακριβείς αναλογίες επισκεφτείτε το μπλογκοσπιτάκι της Ελπίδας εδώ!) 

Ετοιμάστε καφέ, χαλαρώστε άνετα και απολαύστε το μικράκι σας για τουλάχιστον 2 ώρες να παίζει ανενόχλητο! 

Φτιάξαμε κάστρα, ελικόπτερα, γεμίσαμε το καρότσι μας με άμμο και το μεταφέραμε...

Όταν δε ο μπαμπάς του έφτιαξε από δυο απλά παιχνιδάκια του ένα αστέρι και έναν κύκλο, ξετρελάθηκε! (μάλλον επειδή είχε συνηθίσει να τα χρησιμοποιεί μόνο για να τα βάζει στις ανάλογες υποδοχές!) 

Και έπειτα ο μικρός απατεώνας βρήκε τον τρόπο να γεμίζει τα "κουπ-πατ" χωρίς να χρησιμοποιεί το φτυάρι! Απλά τα έβαζε στο σημείο με την περισσότερη άμμο, και έτοιμο! 

Μέχρι και τούρτα φτιάξαμε, βάλαμε και κεράκι και κάναμε πρόβα τζενεράλε για τα γενέθλια μας... 

Η υφή της άμμου, είναι πραγματικά μαγική,  εξαιρετικά απαλή και ευχάριστη σαν αίσθηση! Εμένα μου βγήκε λίγο πιο κίτρινη μιας και το μισό αλεύρι που χρησιμοποίησα ήταν χωριάτικο. Μύριζε υπέροχα, και δεν φοβόμουν μην την βάλει στο στόμα του το μαιμούδι- αν και δεν το συνηθίζει. Το υπέροχο είναι πως η Ελπίδα μου επιβεβαίωσε αυτό που ήδη είχα υποψιαστεί. Είναι ένα παιχνίδι που απλά το βάζεις στην άκρη και συνεχίζεις την επόμενη ημέρα! (και την επόμενη και την επόμενη!) Δεν χαλάει καθόλου και μπορείτε να παίξετε με αυτό άπειρες φορές! 

Εννοείται πως ο Δημήτρης έγινε γεμάτος αλεύρια από πάνω μέχρι κάτω και πως όσο να' ναι μια βαβούρα την έκανε, όμως όταν ανέβηκε πάνω μου για να με αγκαλιάσει και να με φιλήσει για την υπέροχη "μαγική" άμμο και μύριζε σαν λαχταριστό ζυμαράκι, γεμίζοντας με και μένα με όλο το αλεύρι που είχε πάνω του... σιγά μην ασχοληθώ με την βαβούρα! 

Παρόμοια απασχόληση μπορείτε να δείτε και σε αυτά τα αγαπημένα μπλογκοσπιτάκια! 

Κερασόπιτες και HappyMun Angie! 

Η Αθηνά, οι κουκουβάγιες, το Craftaholic και το μαιμουδάκι!

Για την Αθηνά και το Craftaholic έχω μιλήσει, όχι μόνο μια αλλά δύο φορές! Τι να κάνω; Αν βρω κάτι που μου αρέσει, το λέω ξεκάθαρα. Αν πάλι βρω ανθρώπους ευγενικούς, που νοιάζονται και αγαπούν πολύ αυτό που κάνουν, είμαι πολύ πιστή και δύσκολα τους αλλάζω! 

Κάπως έτσι έγινε και με την Αθηνά από το Craftaholic. Χωρίς να γνωριζόμαστε καν, έτυχε την περίοδο που δημιούργησα το μπλογκ να ανακαλύψω και αυτό της Αθηνάς και ήταν κυριολεκτικά η πρώτη φορά στη ζωή μου που παρήγγειλα κάτι μέσω διαδικτύου.! Μάλιστα, επειδή δεν είχα ιδέα πως να το κάνω, έστειλα μήνυμα στην σελίδα της στο facebook και προς μεγάλη μου έκπληξη, όχι μόνο μου απάντησε αμέσως, μα ανέλαβε προσωπικά να ολοκληρώσει την παραγγελία μου! 

Όταν δε έλαβα εκείνη την πρώτη κουκουβάγια πραγματικά "ερωτεύτηκα"! Και φυσικά υπήρξαν και άλλες, όλες για δώρα, τα οποία λάτρεψαν επίσης όσοι τα έπαιρναν! Όταν λοιπόν την Παρασκευή έλαβα ακόμα μια κουκουβάγια, αυτή την φορά για μένα, χάρηκα πολύ πολύ! 

Νομίζω πως αυτό που κάνει τόσο ξεχωριστές τις κουκουβάγιες της Αθηνάς, δεν είναι μόνο τα υπέροχα υφάσματα που επιλέγει και ο εξαιρετικός τρόπος ραφής, ούτε οι πρωτότυποι συνδυασμοί και η πολύ ευγενική της συμπεριφορά απέναντι σε όσους την επιλέγουν... Νομίζω πως απλά αυτό που κάνει, το κάνει με πολύ αγάπη και πολύ μεράκι και αυτή ακριβώς η στάση αντανακλά στο προϊόν.... Το πιστεύω πραγματικά. Φαίνεται από το πόσο έχει εξελιχθεί αυτά τα τρία χρόνια, (γιατί το Craftaholic, κλείνει τρία χρόνια αρχές Ιουνίου και μάλιστα έχει αρχίσει ήδη τρελές προσφορές και δώρα για να το γιορτάσει!), από το γεγονός πως το μπλογκ της δεν εξυπηρετεί μόνο την ανάγκη να προβάλει τα προϊόντα της, αλλά και για να μας εξιστορεί μικρές και μεγάλες στιγμές της ζωής της, να μοιράζεται μαζί μας πετυχημένες συνταγές, μέχρι και να βοηθάει με πληρέστατα άρθρα όλους όσους ασχολούνται με το blogging ώστε να βοηθηθούν! 

Και φυσικά εκτός από κουκουβάγιες, ράβει υπέροχα κοριτσίστικα φορέματα, είδη προίκας για μωρά και φυσικά όμορφα διακοσμητικά για βαφτίσεις, πάρτι και το παιδικό δωμάτιο. (τα έχω δοκιμάσει όλα! Δεν έχετε παρά να διαβάσετε και τις άλλες αναρτήσεις που την αφορούν!) 

Την Παρασκευή λοιπόν που έλαβα το δέμα μου και το άνοιξα, το μαιμουδάκι- το οποίο παρότι δεν αγαπά τα λούτρινα καθόλου έδειξε από την αρχή μια ιδιαίτερη αδυναμία στις κουκουβάγιες Craftaholic- μόλις την είδε ήρθε τσιρίζοντας να μου την πάρει μέσα από τα χέρια και πήγε και την  έβαλε δίπλα στις άλλες δυο κουκουβάγιες που έχουμε! Όταν κοιμήθηκε για μεσημέρι, την πήρα και την έβαλα στο κρεβάτι μας... ( Ε, να μην έχει και η δόλια η μάνα μια, ήδη μου είχε καπαρώσει την μίνι κουκουβάγια που μου είχε στείλει δώρο η Αθηνούλα!) 

Όμως λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο, (τουτέστιν το μαιμούδι!), αφού μόλις ξύπνησε και την είδε όρμησε, (κυριολεκτικά!) στο κρεβάτι μας για να την αρπάξει! 

Και ήταν τόσο χαρούμενος... που τι να κάνω.. υπέκυψα... (πάλι!) Αφού έπαιξε μαζί της κάμποσο, την πήρε καμαρωτός καμαρωτός και την έβαλε και πάλι εκεί που ανήκει! Στην θέση της ντε, στο δωμάτιο του, πόσες φορές να το πούμε;;! Είναι του Δημήτρη! (Μίιιμη, Μίιιιμη, φωνάζει!) 

Αφού τις τακτοποίησε όλες σαν άκρως προκομμένο παιδί που είναι, (κουκουβά!), ηρέμησε και συνέχισε το παιχνίδι του! Και έμεινα η μανούλα να κοιτάζω τις αγαπημένες μου κουκουβάγιες να με κοιτάνε και αυτές με την σειρά τους περιπαιχτικά και να μου λένε: "Τι θες κυρία μου;;;; Άλλος είναι η αδυναμία μας!" (και ας μας βάζει στραβά!) 

 Σας καταλαβαίνω! (πιστέψτε με!)