Να πιστεύεις στην μαγεία- αυτό έχει σημασία.

Έχει τρεις μέρες τώρα το μαιμουδάκι που δεν κοιμάται μεσημέρι. Δεν ξέρω αν φταίει που έμαθε έτσι ξαφνικά να χρησιμοποιεί το γιογιό και έχει ενθουσιαστεί- πάντως δεν νυστάζει. Καθόλου. 

Όντας μέσα στο τρελό το κέφι και την ασταμάτητη ενέργεια, πέφτει ξερός νωρίς νωρίς το απόγευμα για όλο το βράδυ μέχρι το επόμενο πρωί. (αξημέρωτα!) 

Αυτό το έχει ξανακάνει, δεν είναι κάτι καινούργιο, πάντα έτσι νωρίς κοιμάται όταν για κάποιο λόγο έχει παραλείψει την μεσημεριανή τη σιέστα! Ωστόσο αυτές τρεις μέρες πέφτει τόσο εξαντλημένος στην αγκαλιά μου που ούτε το γάλα του δεν πίνει. 

Μαθημένη από όταν θήλαζα να κοιμάται ενώ "γευματίζει", του το δίνω εγώ μετά από λίγο. Και τις τρεις αυτές μέρες, έτσι όπως τον κρατούσα σαν μωρό, κοιμισμένο ελαφρά, μόλις ένιωθε την θηλή του μπιμπερό στο στόμα γύριζε αυτόματα προς το στήθος μου και σχεδόν κολλούσε το πρόσωπο του μέσα σε αυτό.... Μόλις χόρταινε, άφηνε τη θηλή και κοιμόταν γαλήνιος- χωρίς την ανάγκη της πιπίλας του. Όπως τότε. 

17 μήνες μετά τον τελευταίο μας θηλασμό, μέσα στην ζάλη του ύπνου όπου το ένστικτο κυριαρχεί της συνήθειας, το μωρό μου μου έδειξε ακόμα μια φορά πως η απόλυτα φυσική και καλύτερη επιλογή  ήταν ακριβώς αυτή. Να τον θηλάσω. Αυτό μου επιβεβαιώνει πως πολύ κακώς σταμάτησα να τον θηλάζω στους 7 μήνες και δεν συνέχισα για όσο αυτός επιθυμούσε. 

Σήμερα μάλιστα, την στιγμή που του έβγαλα την πιπίλα για να του δώσω το γάλα του, έτσι κοιμισμένος, γύρισε πάλι το κεφαλάκι του προς το στήθος μου, ψέλλισε "μαμ", και είμαι σίγουρη πως μέσα στον ύπνο του νόμιζε πως θήλαζε. Είμαι σίγουρη πως εκτός του πρωτόγονου ενστίκτου υπάρχουν και οι μνήμες- απλώς δεν μπορεί να τις εκφράσει. 

Μακάρι να είχα πάρει μια πιο ορθή απόφαση τότε. Μακάρι να μην είχα κουραστεί από την παντελή έλλειψη των γαλακτοκομικών στην διατροφή μου -αφού ο Δημήτρης εμφάνισε εξαρχής αλλεργία. Μακάρι να είχα φυλάξει ακόμα περισσότερο μητρικό γάλα στην κατάψυξη ώστε να τον φτάσει και για μετά τους 10 μήνες. 

Όχι τίποτε άλλο μα δεν θήλασα με ευκολία. Τα έχω ξαναγράψει. Όμως η αλήθεια είναι πως κάτι τέτοιες στιγμές σε διδάσκουν και σε προετοιμάζουν ακόμα καλύτερα για το επόμενο παιδί. Όπου και πάλι βέβαια θα κάνεις λάθη. Άλλα ίσως. Μα θα κάνεις. Σημασία έχει να προσπαθείς. Και να εξακολουθείς να μαθαίνεις. 

Σημασία έχει σε κάτι τέτοιες μαγικές στιγμές- τόσο μικρές, σχεδόν αόρατες, να αφουγκράζεσαι την μαγεία. Να την αισθάνεσαι.  Να πιστεύεις σε αυτήν. 

Αυτό έχει σημασία. 

Η ταπεινή μου άποψη για το θηλασμό....

Έχω παραδεχθεί στο παρελθόν- όταν ξεκίνησα αυτό το μαγικό ταξίδι θηλασμού- πως πριν το βιώσω ήμουν πολύ επικριτική απέναντι στις μητέρες που δεν θήλαζαν. Το θεωρούσα εξαιρετικά εύκολο και δεν δεχόμουν την δικαιολογία " Προσπάθησα αλλά δεν είχα γάλα" διότι από ότι διάβαζα το ποσοστό των γυναικών που δεν έχει γάλα είναι μικρό. 

Η αλήθεια όμως βρίσκεται κάπου στη μέση. Ναι, ο θηλασμός είναι μια μαγευτική εμπειρία και ότι μα ότι καλύτερο μπορείς να προσφέρεις στο παιδί σου αλλά και σε σένα. Ναι, οι περισσότερες γυναίκες έχουν γάλα. Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι που δεν μπορεί να θηλάσει μια μητέρα. Όχι δεν είναι εύκολος. Θέλει χρόνο και άπειρη υπομονή για να τα καταφέρεις  και περνάει ένα αρκετά εύλογο διάστημα μέχρις ότου γίνει εύκολη και απολαυστική διαδικασία. 

Όταν μια γυναίκα γίνεται μανούλα για πρώτη φορά, έχει τόσα μα τόσα πολλά άγχη. Καλά, καλά δεν ξέρει πως να κρατήσει αυτό το εύθραυστο πλασματάκι. Και είναι τόσο μα τόσο κουρασμένη. Το μόνο που θέλει είναι να κοιμηθεί. Η έλλειψη ύπνου μπορεί να προκαλέσει τρέλα. Εγώ,λόγω και όσων είχα περάσει, 5 μέρες που έκατσα στο νοσοκομείο κοιμήθηκα συνολικά κανά δίωρο. Και φυσικά δεν μιλάμε για ποιοτικό ύπνο. Η ίδια κατάσταση συνεχίστηκε για πολύ καιρό και στο σπίτι. 

Έχεις ένα μικρό ανθρωπάκι που πεινάει κάθε δυο ώρες, κάνει μια ώρα για να θηλάσει, άλλο ένα μισάωρο να ρευτεί, άρα σε μισή ώρα ξεκινάς την ίδια ακριβώς διαδικασία. Πεινάς, διψάς οικτρά, νυστάζεις, πονάς αλλά πάνω από όλα ανησυχείς να τα κάνεις όλα σωστά. 

Εγώ λόγω υπερβολικής παραγωγής γάλακτος, έπαθα το περίφημο πέτρωμα που ειλικρινά με πονούσε περισσότερο και από τη καισαρική τομή. Πονούσα τόσο πολύ που ενώ το παντοτινό μου όνειρο ήταν να θηλάσω, παρακαλούσα τους γιατρούς να μου δώσουν το χάπι για να τελειώνει αυτή η ιστορία. Ήμουν αρκετά τυχερή ώστε να πέσω σε δυο γυναίκες παιδίατρους που έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να καταφέρω να θηλάσω και να φύγει το πέτρωμα. Αφότου σχόλασαν, έκατσαν δυο ώρες στο δωμάτιο κάνοντας μου μαλάξεις, δείχνοντας μου πως να θηλάζω τον μικρό και αδειάζοντας το στήθος μου από το γάλα με το νοσοκομειακό θήλαστρο. 

Έπεσα σε ανθρώπους που νοιάζονταν και γνώριζαν. Ήμουν τυχερή. 

Αυτό δεν σημαίνει πως οι μέρες που ακολούθησαν στο σπίτι ήταν εύκολες. Άλλαζα γνώμη σχετικά με το αν ήθελα να συνεχίσω το θηλασμό ειλικρινά 50 φορές τη μέρα. Ήμουν εξαντλημένη και φοβισμένη ότι το παιδί δεν τρέφεται αρκετά, βασικά ήμουν μια συνηθισμένη λεχώνα...

Στις δέκα μέρες που πήγαμε στην πρώτη μας επίσκεψη στο παιδίατρο ήμουν και πάλι έτοιμη να τα παρατήσω. Περίμενα το οκ και από το γιατρό. Και άλλη μια φορά στάθηκα τυχερή. Με παρακάλεσε να θηλάσω. Με παρακάλεσε να σταματήσω να κοιτάω το ρολόι, να ακολουθώ απλά τους ρυθμούς του μωρού. Με παρακάλεσε να κάνω υπομονή 30 με 40 μέρες και με προέτρεψε να πηγαίνω όποτε θέλω να το ζυγίζω για να μην αγχώνομαι για το βάρος του. 

Έκανα ότι μου είπε. Στρατιώτης όπως πάντα. Και πραγματικά αποζημιώθηκα. Ωστόσο, άρχισα να απολαμβάνω πραγματικά το θηλασμό και να είναι όντως η πιο φυσική και εύκολη διαδικασία μετά το τρίμηνο. Και πάλι θα το τονίσω. Και τυχερή ήμουν (δεν ταλαιπωρήθηκα τόσο όσο άλλες μανούλες)  και βρέθηκαν οι σωστοί άνθρωποι στο δρόμο μου. Είχα και την απόλυτη στήριξη του άντρα μου και του περιβάλλοντος μου. (ναι, παίζει και αυτό ρόλο) 

Πήρα λοιπόν το μάθημα μου και έπαψα να κρίνω. Γιατί λοιπόν εξακολουθώ και συναντώ τόση κριτική και τόσο μένος από τις θηλάζουσες μανούλες προς αυτές που δεν θηλάζουν; Τα όσα έχω διαβάσει σε μαμαδοομάδες και σελίδες ανάλογου ενδιαφέροντος με κάνουν να ντρέπομαι. Ναι, είναι αλήθεια. Η επίθεση υφίσταται κυρίως από τις μανούλες που θηλάζουν αναγκάζοντας τις μανούλες που δίνουν φόρμουλα να αμύνονται και να επιτίθενται. 

Είναι δυνατόν να κριθεί η αγάπη μιας μητέρας από το αν θηλάζει η όχι; Είναι δυνατόν να μετρηθεί αυτή η αγάπη και να μπει σε πλαίσια; Υπάρχει περίπτωση μια μανούλα σε αυτό το κόσμο να μην έδινε την ίδια της τη ζωή για το παιδί της; Αυτή η αγάπη δεν θα έπρεπε να μας ενώνει αντί να μας χωρίζει; 

Κάθε μητέρα έχει δικαίωμα να επιλέξει αν θέλει να θηλάσει ή όχι για οποιοδήποτε λόγο χωρίς να κριθεί. Κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να νιώθει καλά με την επιλογή της. Κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να θηλάζει δημόσια αν το επιθυμεί. Κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να σταματήσει να θηλάζει όποτε αυτή ή το παιδί της το επιθυμούν. Βασικά κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να μεγαλώσει το παιδί της όπως αυτή θέλει.  Δεν νομίζετε πως θα αντιμετωπίσουμε τόσα πολλά προβλήματα και διλήμματα στην πορεία ώστε να γεμίζουμε με ενοχές από τώρα;

Φυσικά και είμαι υπέρ του θηλασμού. Θήλασα αποκλειστικά 6 μήνες και μετανιώνω που σταμάτησα. Δεν θα παραθέσω όλα την επιστημονική βιβλιογραφία υπέρ του θηλασμού γιατί επιστήμονας δεν είμαι.  Το μόνο που καταλαβαίνω εγώ είναι πως έτσι όρισε η φύση, πως να το πω; Είναι ότι πιο φυσικό μπορεί να προσφέρει μια μαμά στο παιδί της αν και εφόσον το επιθυμεί.  Και η αίσθηση; Απλά μαγική. 

Δημήτρη δεν σε προλαβαίνω!!!

Δεν τον προλαβαίνω τον Δημήτρη. Μεγαλώνει τόσο απότομα και γρήγορα, δεν μπορώ ούτε να φανταστώ τι καινούργιο θα μου φανερώσει κάθε μέρα... 

Διανύουμε τον ένατο μήνα τώρα και οι αλλαγές πάνω του είναι εντυπωσιακές! Γελάει πολύ περισσότερο και πιο εύκολα και έχει αρχίσει να διαισθάνεται πότε τον πειράζεις και αντιδρά όλο νάζια και γελάκια... 

Οι ώρες της μέρας δεν τον φτάνουν για όλα όσα θέλει να ανακαλύψει... Αγγίζει τα πάντα, τα δαγκώνει, τα βάζει στο στόμα του! Μπορεί να μην μπουσουλάει ακόμη, όμως αλλού τον αφήνω και αλλού τον βρίσκω!! Γυρίζει διαρκώς γύρω από τον εαυτό του, σέρνεται με την όπισθεν  και εκστασιάζεται όταν καταφέρνει να κάνει κάτι καινούργιο. Στέκεται πολύ καλύτερα, λυγίζει τα γόνατα του, κάνει ενθουσιώδη πηδηματάκια, ανακάλυψε μόλις χθες ότι αν πιαστεί από κάπου μπορεί να σηκωθεί και μόνος του- στο τσακ τον πρόλαβα πριν αναποδογυρίσει το relax του! ( δεμένος όπως πρέπει και το relax πλέον καρεκλάκι- comme il faut για τα κιλά του) 

Θέλει απίστευτη προσοχή γιατί κάνουν πράγματα που δεν φαντάζεσαι ότι μπορούν, εντελώς ξαφνικά και χωρίς φυσικά την άδεια σου!! 

Είναι ένα αξιολάτρευτο, χαρούμενο, εξαιρετικά καλόβολο, μικρό ανθρωπάκι.... Σπανίως γκρινιάζει και κλαίει συνήθως μόνο λίγα δευτερόλεπτα πριν αρχίσω να τον ταίζω!!!! Αν πχ τον καθυστερήσω δεν θα κλάψει για να μου δείξει ότι πεινάει- αυτό από νεογέννητος- παρά μονάχα μόλις είμαι έτοιμη να του βάλω το φαγητό ή το μπουκάλι στο στόμα...!! 

Παρόλο που έχουμε σταματήσει το θηλασμό 2 ολόκληρους μήνες τώρα, εξακολουθεί να κουρνιάζει στο στήθος και να επιχειρεί να θηλάσει- ακόμα και αφότου έχει φάει... Μετανιώνω που σταμάτησα στους έφτα μήνες, θέλω να ελπίζω πως του πρόσφερα ότι καλύτερο έστω και τόσο. 

Μικράκι μου, υπάρχουν στιγμές που αδυνατώ να πιστέψω πως σε κρατάω στην αγκαλιά μου. Πως είσαι δικός μας, αίμα από το αίμα μας, ο καρπός της αγάπης μας, το δικό μας θαύμα. 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas

Τι σου κάνουν 24 μέρες θηλασμού...

Πριν γίνω μανούλα και αποκτήσω τη δική μου εμπειρία θηλασμού, είχα απόλυτη και κατηγορηματική άποψη για τον θηλασμό! Επιβάλλεται μια μητέρα να θηλάσει, (γιατί σίγα πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;) ενώ ασκούσα σκληρή κριτική σε όσες δεν το επιχειρούσαν ή το διέκοπταν σύντομα! 

Τώρα, μετά από 24 μέρες αποκλειστικού θηλασμού, μετά από ένα άκρως επώδυνο "πέτρωμα" που πόνεσε περισσότερο και από την ίδια τη γέννα και με μαύρες σακούλες κάτω από τα μάτια και ελάχιστη επαφή με οτιδήποτε περισσότερο από τις ανάγκες του μωρού μας, μπορώ με βεβαιότητα να δηλώσω πως υπήρξα ξερόλας και άδικη και πως εκτιμώ αφάνταστα όσες γυναίκες έδωσαν έστω και το πρωτόγαλα μόνο στο παιδί τους αλλά και ακόμα και όλες αυτές που επέλεξαν τη φόρμουλα ευθύς εξαρχής για τους δικούς τους προσωπικούς λόγους! 

Εγώ από τη άλλη εκτιμώ κάθε στιγμή επιτυχημένου θηλασμού με τον αντράκο μου, η κούραση με κάνει να θέλω να τα παρατήσω 150 φορές τη μέρα και να του ετοιμάσω μπουκάλι... αλλά προς το παρόν κρατάω γερά και συνεχίζω... ας όψεται η υπεύθυνη θηλασμού στο νοσοκομείο και ο παιδίατρος μας...


Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Το υπέροχο ταξίδι του θηλασμού...

Το υπέροχο αυτό ταξίδι φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του... Μετά από 6 μήνες αποκλειστικού θηλασμού και 1 μήνα σταδιακού αποθηλασμού, θα μου λείψουν τόσα πολλά... 

Η απόλυτη αυτή επαφή τόσες φορές τη μέρα (και τη νύχτα!), το ότι σχεδόν πάντα κοιμόταν τόσο ήρεμος ενώ ταυτόχρονα τρεφόταν, το χαμόγελο του μόλις ξυπνούσε μετά από έναν ικανοποιητικό θηλασμό, το χάδι του στο πρόσωπο μου ή στο στήθος μου, η αίσθηση πως είναι ότι πιο φυσικό μπορείς να προσφέρεις στο παιδί σου αλλά και σε σένα, η ευκολία του ταΐσματος, οπουδήποτε και οποτεδήποτε. 

Τώρα συνεχίζουμε με έναν θηλασμό τη μέρα, πιο πολύ για να αποθηλάσω εγώ, ο μικρός έχει ήδη προσαρμοστεί άψογα!!! (εγώ πάλι δυσκολεύομαι, το ομολογώ!) Ανυπομονώ για τη στιγμή που θα ξαναζήσω αυτή την εκπληκτική εμπειρία!