Γλυκιά αναμονή για τα πρώτα μας γενέθλια....

Σε δυο μήνες περίπου το μαιμουδάκι θα γιορτάσει τα πρώτα του γενέθλια.....

Σε δυο μήνες..... 

Από τη στιγμή που κοίταξα το θετικό τεστ εγκυμοσύνης, μέχρι τη στιγμή που τον  άγγιξα για πρώτη φορά, μέχρι τώρα... πότε πέρασαν Παναγία μου τόσοι μήνες;.... 

Αυτό όμως είναι μια άλλη συζήτηση! Τώρα έχουμε ετοιμασίες!!! Ετοιμασίες για το πιο ξεχωριστό πάρτι ever!! Το πρώτο γενέθλιο πάρτι του δικού μας μωρού... 

Και οι χειροτεχνίες, οι ιδέες, οι αγορές και η έρευνα το διαδίκτυο έχει πάρει φωτιά...

Άργησα πολύ να αποφασίσω το θέμα... 

Όχι δεν θα σας το αποκαλύψω...! 

Θα αποκαλύψω όμως ότι θα είναι συμβολικό μιας και είναι πιθανότατα το μόνο πάρτι που θα μπορώ να αποφασίσω εγώ το θέμα και όχι ο Δημήτρης... Το μόνο πριν αρχίσουν οι φανταστικοί ήρωες, οι πειρατές, τα αυτοκίνητα και οι δεινόσαυροι! (αν και οι δεινόσαυροι θα μου άρεσαν πολύ σαν θέμα!!) 

Επίσης θα επιχειρήσω να φτιάξω μόνη μου τη τούρτα... Ωχ αμάν... Ελπίζω να τα καταφέρω.... Με τα γλυκά απέκτησα σχετικά πρόσφατα σχέση και ένα άγχος το έχω... 

Σε όλα τα άλλα πετάει η ομάδα, δεν με φοβάμαι!! 

Σε μια γλυκιά αναμονή λοιπόν..... 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas

Μικρέ μου εξερευνητή....

Το μαιμουδάκι μου μεγαλώνει... 

Το ξέρω πως είναι μωρό ακόμη, όμως στην ουσία, έχει αρχίσει να γίνεται παιδάκι... Η "μωρουδίλα" έχει ξεθωριάσει....

Εξερευνά πλέον το κόσμο του εντατικά, με πάθος και αφοσίωση. Έχει πλέον άποψη και την δείχνει. Αρχίζει να ανεξαρτητοποιείται. Παίζει συνειδητά. Καταλαβαίνει πότε αστειεύεσαι, πότε θυμώνεις. Έχω την αίσθηση πως σιγά σιγά συνδέει το μαμά και μπαμπά με τα πρόσωπα μας. Κάνει ντροπές και τσαχπινιές. 

Μεταμορφώνεται.... 

Μεγαλώνει... 

Διαμορφώνεται...

Δεν λέω. Μου λείπουν οι πρώτοι μήνες. Δεν τους χόρτασα νιώθω. Μα πολύ φοβάμαι πως έτσι θα νιώθω για κάθε στάδιο της ζωής του..... Δεν τον προλαβαίνω και το ξέρω. Μόλις αρχίζω να τον μαθαίνω αυτός έχει ήδη αλλάξει. Και είμαι και προνομιούχα μαμά. Μαμά που δεν έχει αναγκαστεί να τον αποχωριστεί λεπτό. 

Μεγάλωσε αγόρι μου όμορφο.... Αυτή είναι η φυσική ροή της ζωής. Εξερεύνησε τα πάντα. Μύρισε τα, άγγιξε τα, ζήσε το κάθε λεπτό  με πάθος. Πάντα. 

Και κάπου λίγο πιο πίσω, διακριτικά, θα είναι η μαμά και ο μπαμπάς. Να σε καμαρώνουν και να "φυλάνε τα νώτα" σου. Και μέσα από αυτή την εξερεύνηση να θυμούνται και αυτοί το πραγματικό νόημα της ζωής. 

Αχ αυτό το μπικίνι....!

Έχω καιρό να γράψω για τη δίαιτα μου.... το ξέρω... μα βαριέμαι λίγο...

Νιώθω πως όλη μου τη ζωή κάνω δίαιτα και πάλι παχιά είμαι... Ωχ αμάν! 

Λαχταρώ να έρθει επιτέλους αυτή η μέρα που θα κάνω απλά συντήρηση... (ε;;; καλό;) 

Αφού χαράμισα 3 μήνες χάνοντας μόνο 3 κιλά πιστεύοντας πως μπορώ στα 33 μου, (ή 34; δεν είμαι σίγουρη- πάντα μπερδεύομαι!!), να τα καταφέρω χωρίς επαγγελματική βοήθεια - έριξα τα μούτρα μου, τηλεφώνησα στον αγαπημένο μου και πλέον της οικογενείας διατροφολόγο, και μετά από 2 μήνες είμαι άλλα 7 κιλά κάτω...!! 

Χαρούμενη; Ναι φυσικά, μα έχω τόσα κιλά ακόμη μπροστά μου και έχω διανύσει αυτό το δρόμο τόσες φορές που δεν τρελαίνομαι κιόλας!! 

Αυτός ο πατέρας μου όλα του τα γονίδια μου τα πάσαρε εκτός από αυτό που του επιτρέπει να τρώει τον αγλέορα και να μην παίρνει δράμι..... 

Κακούργα φύση.... Δεν λέω μου έχει δώσει πολλαπλά άλλα χαρίσματα (χιχι) χάθηκε όμως να μου δώσει και κορμάρα;;; 

Και πόση γυμναστική πρέπει να κάνω να για να σφίξει αυτή η "κοιλίτσα" (λέμε τώρα) που τόσα τράβηξε από ξεχειλώματα 4 χρόνια τώρα;;;; 

Όχι δεν το βάζω κάτω!! Θα πεινάσω, θα ξαναπεινάσω, θα ιδρώσω, θα ξαναιδρώσω, αλλά εγώ σε αυτό το μπικίνι θα ξαναμπώ.!! Χεχε... 

Και αν δεν δείχνω το ίδιο όπως στα 20 μου... τι να κάνουμε... άξιζε. Γιατί φιλοξένησα για μήνες ολόκληρους μέσα μου 3 ζωούλες...

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas

Μαιμουδάκι μου τα μπέρδεψες... δεν είσαι φώκια...!

Το μαιμουδάκι μας ξεκίνησε να μπουσουλάει! 

Το "σύρσιμο της φώκιας" βέβαια, όμως πάει "αέρας"! 

Αγκομαχά, γλύφει όλο το χαλί καθώς προχωράει, πολλές φορές παίρνει τόση φορά που γυρίζει το μισό του το σώμα σχεδόν κατακόρυφα, αλλάααααα... προχωράει! 

Είμαι τόσο περήφανη η κουκουβαδομανούλα.....

Φυσικά για να ξεκινήσει τα μπουσουλάει την έκανα την αμαρτία μου, το παραδέχομαι... 

Του έβαλα το τηλεκοντρόλ μας να φτάσει για το οποίο έχει μεγάλο έρωτα αφού δεν τον αφήνουμε ποτέ να το αγγίζει... 

Και όλο το πήγαινα πιο μακριά, όλο και πιο μακριά... 

Και αυτό όλο και αγκομαχούσε, όλο ξεφυσούσε, αλλά δεν το έβαζε κάτω....

Προχωρούσε... 

Τώρα "κυνηγάει" και άλλα πράγματα... 

Συγκεκριμένα βέβαια γιατί κουράζεται ακόμη πολύ.... 

Αυτό όμως που με ξετρελαίνει είναι όταν προσπαθεί να φτάσει ένα αντικείμενο στο διάδρομο... Και ενώ είναι απόλυτα συγκεντρωμένος....ενώ περνάει και από άλλα δωμάτια στο μεταξύ..... μόλις περνάει από το δωμάτιο του τα ξεχνάει ΟΛΑ.... και βουρ, αλλάζει πορεία για να μπει στον μικρό δικό του παράδεισο....

Και η δόλια μου καρδούλα για μια ακόμα φορά χάνει ένα χτύπο.... 

Καλή αρχή μαιμουδάκι. Ο κόσμος είναι ΟΛΟΣ δικός σου..... 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas

"Φρέσκια" παραλαβή από τον Θεό στην οικογένεια μας...

Από τότε που ενηλικιώθηκα δεν είχα ζήσει γέννα στο στενό μου οικογενειακό περιβάλλον. 

Η αδελφή μου δεν έχει κάνει ακόμη παιδιά και τα πρώτα μου ξαδέλφια που έχουν κάνει οικογένεια ζουν μακρυά μας. (αυτά παθαίνεις όταν οι γονείς σου κατάγονται από Κρήτη και Μάνη, συναντιούνται και ερωτεύονται Αθήνα, μεταναστεύουν Νότιο Αφρική και καταλήγουν Πάτρα!) 

Οπότε η σημερινή ημέρα που γέννησε η αδελφή του άντρα μου είναι πολύ σημαντική για μένα. Όχι μόνο επειδή είμαι φρέσκια μανούλα και επειδή είναι ζεστή ακόμα για μένα η εμπειρία αλλά και επειδή έχω τη τύχη την οικογένεια του Παναγιώτη να την νιώθω δική μου οικογένεια. Μπορεί να μην είναι ακριβώς το ίδιο όπως να γεννούσε η δική μου αδελφή- μου αρέσει να είμαι ειλικρινής- όμως είναι πολύ πολύ σημαντικό. 

Σήμερα λοιπόν συγκινήθηκα και χάρηκα βαθιά. 

Είδα στα μάτια των πεθερικών της κουνιάδας μου, που γίνονται για πρώτη φορά παππούς και γιαγιά, τη λαχτάρα και την αγωνία πριν γεννήσουν και την απόλυτη ανακούφιση και ευτυχία όταν τους ανακοίνωσαν πως πήγαν όλα καλά και έχουν ένα υγιέστατο αγοράκι. 

Είδα στα μάτια της "ψημένης" πεθεράς μου- για την οποία είναι το πέμπτο εγγόνι- τα ίδια ακριβώς συναισθήματα και μια ακόμη παραπάνω αγωνία που μόνο μια μάνα για τη κόρη της που γεννάει μπορεί να καταλάβει. 

Είδα τα μάτια όλων βουρκωμένα. Ένιωσα μια αύρα απίστευτη που μόνο η έλευση μιας νέας ζωής μπορεί να προκαλέσει. 

Και ένιωσα απίστευτη ευγνωμοσύνη. 

Επειδή από τα 430.000 παιδιά που γεννιούνται την ημέρα, το ένα είναι δικό μας. 

Επειδή έχω τη τύχη να "μπω" σε μια οικογένεια που είναι απίστευτα δεμένη, όπως και η δική μου. 

Επειδή απλά χάρηκα από τα βάθη της καρδιάς μου. 

Να μας ζήσει λοιπόν το αγγελουδάκι μας. Να είναι πάντα γερό, ευλογημένο και καλότυχο. 

Μόνο αυτά χρειάζεται.  Όλα τα άλλα τα έχει. 

Τυχερό αγόρι μου εσύ! 

Υπνωτικό μου...μου λείπειεις!!!!

Λοιπόν... να τι έχω πάθει η δόλια η μάνα.... 

Κάθε μεσημέρι συνηθίζουμε να κοιμόμαστε αγκαλίτσα με το βρωμερό μου μαιμουδάκι... 

Το ξεκίνησα επειδή τον ηρεμούσε, το συνέχισα επειδή- ας μην κρύβομαι πίσω από το δάχτυλο μου- μου άρεσε. 

Ήταν η δική μας στιγμή.... 

Το μικρούλι μου όμως όλο κολλάει πάνω μου και θέλει όλη την ώρα αγκαλίτσα... 

Χρόνια τώρα όμως πάσχω από ασβεστοποιό τενοντίτιδα. Και αυτή μου η γλυκιά συνήθεια δεν βοηθάει... 

Παθαίνω κρίσεις πόνου και δυσκαμψίας με αποτέλεσμα να δυσκολεύομαι γενικά με το μικράκι μου... 

Οπότε, έχω ξεκινήσει τη προσπάθεια να μάθει να κοιμάται μόνος του. Τον κοιμίζω στην αγκαλιά μου και έπειτα τον αφήνω στη κούνια του... 

Τα πάμε αρκετά καλά αφού από το μισάωρο που ξυπνούσε αναζητώντας πάλι την αγκαλιά μου, έχουμε φτάσει στη μια ώρα και 10 λεπτάκια... (στην αγκαλιά κοιμάται και 3ωρο άμα λάχει!!!) 

Το πρόβλημα μου είναι το εξής. 

Δεν μπορώ να κοιμηθώ εγώ.... 

Μου λείπει η θερμοφορίτσα μου, τα βρωμερά μου πατουσάκια, το υπνωτικό μου.... 

Τι να κάνωωωωω;;;; 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas

Αχ βρε γιαγιούλα πόσα ξέρεις...

Η δική μου ξεχωριστή στιγμή αυτή την Κυριακή είχε να κάνει με τη γιαγιούλα μου...

Είχα ξαπλώσει να κοιμηθώ αγκαλιά με το μικράκι μου στον καναπέ... Ως μανούλα είχα φυσικά σκεπάσει το μωρό μου με τη κουβερτούλα του, εγώ όμως ήμουν ξεσκέπαστη. 

Ερχόμενη η γιαγιά μου για να ξαπλώσει δίπλα, με βλέπει και παρότι είναι τόσο αδύναμη πλέον που ούτε να μιλήσει δεν μπορεί, είπε με όση δύναμη είχε: "Μπία, έλα να σκεπάσεις το παιδί, (εμένα), έχει πέσει ξέσκεπη θα κρυώσει".... 

Και ανατρίχιασα. Ξαφνιάστηκα. Συγκινήθηκα. 

Και μετά κατάλαβα... Κατάλαβα πως από τη στιγμή που θα γίνεις μητέρα, είσαι για πάντα αυτό. Μητέρα. Πάνω και πέρα από όλα τα άλλα. Μητέρα για τα παιδιά σου μα και μητέρα προς όλους τους άλλους....Γιατί είναι ένα ρόλος ιερός που δεν  αποβάλλεται μα καλλιεργείται και στο τέλος παίρνει διαστάσει μυθικές... 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς