Sneak pic- οι πρώτες φωτογραφίες από το πάρτι μας.... Θέμα: Ένα μαιμουδάκι και οι φίλοι του στην ζούγκλα"

Όταν σήμερα άνοιξα το inbox μου και είδα ήδη μέσα τις πρώτες φωτογραφίες από το πάρτι μας... απλά ξετρελάθηκα!! Και επειδή όταν κάτι με κάνει χαρούμενη δεν μπορώ παρά να το μοιραστώ, και επειδή είμαι ακόμα σε party mood αφού όλη μέρα σήμερα παίζαμε με τα καινούργια παιχνίδια του μαιμουδιού, και επειδή απλά δεν κρατιέμαι, (αυτό όμως το είπα ήδη!), πάρτε μια μικρή γεύση από το μαιμουδένιο πάρτι μας και φυσικά τον υπέροχο τρόπο που έχει ο Αντρέας να αποτυπώνει στον φακό αυτές τις μικρές μεγάλες στιγμές μας.... 

Και αν νομίζετε ότι "καίω" το θέμα του πάρτι... δεν έχετε ιδέα τι σας περιμένει στην αναλυτική και έξτρα ζουμερή ανάρτηση που θα ακολουθήσει... 

Εννοείται πως ακολουθούν πολλές πολλές φωτογραφίες- δεν έχετε δει ακόμα τίποτα... Και φυσικά ζουμερή ανάρτηση σχετικά με όλα- πως τα φτιάξαμε και που τα βρήκαμε... Γιατί αν δεν αξίζουν τα παιδάκια μας το καλύτερο, τότε ποιος το αξίζει;

Μαιμουδάκι, ετών ΑΚΡΙΒΩΣ δυο!!!

Το πάρτι μας τελείωσε.... 

Κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή τόσο μα τόσο κουρασμένη που δεν έχω κουράγιο να φτιάξω ούτε καν καφέ. Όμως στο πρόσωπο μου είναι ζωγραφισμένο εδώ και τρεις ώρες ένα χαμόγελο. Τόσο που έχουν μουδιάσει τα μάγουλα μου. Αλήθεια λέω. 

Χαμογελάω γιατί όπως και πέρσι έτσι και φέτος το μαιμουδάκι μου το διασκέδασε πολύ. Πάρα πολύ. Χαμογελάω γιατί έχουμε γύρω μας έναν άρρηκτο κύκλο από οικογένεια και φίλους. Χαμογελάω γιατί ένιωσα πως όλοι πέρασαν όμορφα. Χαμογελάω γιατί εμείς περάσαμε υπέροχα. Χαμογελάω γιατί πάντα μα πάντα, όλη η κούραση μου αποζημιώνεται και με το παραπάνω. 

Χαμογελάω γιατί μόλις αυτό το ξεχωριστό, συνεσταλμένο και ντροπαλό μαιμουδάκι ένιωσε άνετα να είναι ο εαυτός του, ήταν μονίμως γελαστός και κατακόκκινος από ευτυχία. Ξέρετε, αυτή την απόλυτη ευτυχία που μόνο τα μικρά παιδιά μπορούν να βιώσουν. Χαμογελάω γιατί αυτό το μαιμουδάκι έχει πάρει τόση μα τόση αγάπη από ανθρώπους που δεν τον έχουν γνωρίσει κατ' ιδίαν ποτέ. Χαμογελώ γιατί την ίδια αγάπη έχω λάβει και εγώ. 

Χαμογελάω γιατί θυμάμαι το φοινικόδεντρο που είχα φτιάξει από ζαχαρόπαστα να διαλύεται πριν καταφέρω καν να το βάλω στην τούρτα. Χαμογελώ γιατί γελάσαμε πολύ με αυτή μου την παταγώδη αποτυχία. Χαμογελάω γιατί ο Αντρέας φωτογράφιζε πάλι ασταμάτητα και ανυπομονώ όσο τίποτα να δω τις φωτογραφίες μας. Χαμογελάω γιατί θυμάμαι την γλυκιά μου κουμπαρούλα να προσπαθεί να "ανεβάσει" στα μάτια μου το πρακτικό της δώρο μετά από την υπέροχα μοναδική έκπληξη της Φωτεινής... Χαμογελάω γιατί ενάντια σε όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες στην χώρα μας, εμείς σήμερα φτιάξαμε ένα δικό μας προστατευμένο περιβάλλον όπου τα πάντα ήταν πιθανά. (αν και ήμασταν περικυκλωμένοι από λιοντάρια που βρυχόνταν....) 

Χαμογελάω γιατί το μαιμουδάκι μου έγινε δύο. Έγινε επισήμως δύο χρονών και στέκομαι εδώ και αναρωτιέμαι πως μπορούν δυο χρόνια να περάσουν μέσα σε ένα βλεφάρισμα...

Μαιμουδάκι μου, σε γέννησα- έκλεισα για μια στιγμή τα βλέφαρα μου- και να'σαι. Ένα κουκλάκι ζωγραφιστό που μου λέει όλο νάζι "Μαμά, απώωωωωωω", σκαρφαλώνει κοντά στον λαιμό μου, με σφίγγει τσιρίζοντας ενώ μου χαϊδεύει τα μαλλιά και εγώ βρίσκομαι στην πιο ζεστή αγκαλιά του κόσμου όλου... Όσο για τον μπαμπά σου... Τι να πω... Νομίζω πως η αγάπη του για σένα είναι πιο βαθιά και από το πιο βαθύ σημείο του ωκεανού... αυτό που δεν έχει φτάσει ποτέ ανθρώπινο μάτι... 

Να τα εκατοστήσεις ζωή μας... Μας εύχονται να σε δούμε όπως ποθούμε. Εμείς ποθούμε να σε δούμε όπως ποθείς εσύ... 

Ένα μαιμουδάκι... παρ' ολίγον... ετών... 2!!

Μαιμουδάκι μου...

Έφτασε η μέρα... 

Αύριο έχουμε γενέθλια. Τα δεύτερα μας. 

Τόσο καιρό σου μιλάμε για τα γενέθλια σου, διαβάζεις και ξαναδιαβάζεις το "Ένα κεράκι για το Ρινοκεράκι", κάνεις πρόβες πως θα σβήσεις το κεράκι και αυτές τις μέρες που κατάλαβες από τις προετοιμασίες πως η μέρα πρέπει να κοντεύει, (στην ουσία εδώ και 3 μέρες ξυπνάς και νομίζεις πως έχεις γενέθλια!), είσαι απλά εκστασιασμένος. Είναι η μόνη σου σκέψη από το πρωί που ξυπνάς μέχρι την ώρα που θα κοιμηθείς... 

Βλέπεις και ξαναβλέπεις το βίντεο της ξαδέλφης σου της Μαρίσας που σβήνει τα κεράκια της, χαμογελάς μέχρι τα αυτιά και προσπαθείς και εσύ να πεις το τραγουδάκι όπως αυτή... 

Έχω την αίσθηση πως όταν σβήσεις τελικά το κεράκι σου, ή θα είσαι εξαιρετικά εκδηλωτικός τσιρίζοντας από χαρά, είτε θα παγώσεις που τελικά ήρθε αυτή η ώρα και θα μείνεις να μας κοιτάς έκπληκτος... Ανυπομονώ να δω τι θα γίνει...

Την ώρα που σε έκανα σήμερα μπάνιο, μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα από τη πρώτη φορά που σε έκανα μπάνιο, τότε που ήσουν απλά ένα τοσοδούλικο μωράκι 3 κιλά και 100 γραμμάρια, και σε κρατούσα κάτω από τη βρύση και παρότι είχες γίνει κατακόκκινος από την ένταση, περίμενες στωικά να τελειώσω... 

Και συνειδητοποίησα πως στην ουσία τίποτα δεν έχει αλλάξει... (μα και τίποτα δεν είναι όπως παλιά..) Από την κοιλιά μέσα κιόλας είχες δείξει τον χαρακτήρα σου, τον επιβεβαίωσες ως μωράκι και 2 χρόνια μετά, παραμένεις το ίδιο υπέροχο πλάσμα...

Στωικός, υπομονετικός, εξαιρετικά ωστόσο δραστήριος, συνεργάσιμος, αγαπησιάρης, με το ίδιο πάντα παραπονιάρικο κλάμα και φυσικά πολύ μα πολύ όμορφος.. (κουκουβά..) 

Βέβαια σε γέννησα με καστανά, σχεδόν μαύρα μαλλιά, και μου προέκυψες ξανθόψειρας, μα αυτό είναι μια άλλη ιστορία.. 

Όπως λοιπόν, από την πρώτη στιγμή που σε ακούμπησαν στην αγκαλιά μου, κοιμόσουν κουλουριασμένος μέσα σε αυτή με το ένα σου χεράκι πάντα στο στήθος μου, έτσι και τώρα, 24 μήνες μετά, κοιμάσαι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και το χεράκι σου στην ίδια πάντα μεριά... Λίγο πιο δίπλα από την καρδιά μου... (που κοντεύει να σπάσει από ευτυχία...) 

Έχεις πλέον πολλά αγαπημένα τραγούδια που θα μπορούσα να σου αφιερώσω για αύριο, θα επιλέξω όμως το δικό μου αγαπημένο- που περικλείει το νόημα όλης της ζωής- σου το τραγούδησα από την πρώτη στιγμή που σε νανούρισα και ακόμα είναι ένα και από τα δικά σου αγαπημένα.... "Γέλα, πουλί μου γέλα... είναι η ζωή μια τρέλα..." 

Με το καλό να ξημερώσει η αυριανή μέρα, μαιμούδι μου, με το καλό... 

Χαμένες πρώτες στιγμές....

Έχω φτιάξει ένα νες και πίνω, αγαπημένη συνήθεια μόλις πέσει το μαιμουδάκι για ύπνο. Σαν να ακούω τον Παναγιώτη να μου λέει "Είναι δυνατόν να πίνεις νες με τέτοια ζέστη;" 

Είναι. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, μα είναι. 

Όπως δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί αυτές τις μέρες μου λείπουν πιο έντονα τα αγγελούδια μου, όμως μου λείπουν. Και πέρσι, λίγο καιρό πριν τα πρώτα γενέθλια του μαιμουδιού το ίδιο ένιωθα... Φέτος είναι πιο έντονο. 

Πριν ένα μήνα ακριβώς έμαθα για ένα ακόμα αγγελούδι στον ουρανό. Ένα πανέμορφο αγοράκι... Μου στοίχισε πολύ. Τον Ιούλιο τιμώ την μνήμη ενός ακόμα αγγελουδιού, του υπέροχου Γιώργου της  γλυκιάς μαμάς Μερσίνης.... Πριν λίγες μέρες διάβασα για πρώτη φορά την ιστορία της γλυκιάς, γλυκιάς Σοφίας και απλά συγκλονίστηκα... Ένας ακόμα μικρός Πρίγκηπας ομορφαίνει τον ουρανό... Χθες έμαθα για μια ακόμα απώλεια.. Ακόμα ένα αγγελούδι... ακόμα μια μανούλα που πονά...  Και μόλις πριν λίγο, ένα ακόμα μήνυμα από μια φρέσκια μανούλα αγγέλου... Ενός κούκλου όπως μου είπε και είμαι σίγουρη. Ένας ακόμα πρεσβευτής εκεί ψηλά... Άλλη μια μανούλα που βιώνει το αδύνατο... 

Νιώθω πως όσα κείμενα και να γράψω δεν θα είναι ποτέ αρκετά... Αλήθεια. Εγώ που το έχω ζήσει και μόλις μαθαίνω κάτι τέτοιο, βουλιάζω, μαυρίζει η ψυχή μου, σχεδόν μου κόβεται η αναπνοή... 

Αυτή η γλυκιά μανούλα που μόλις σήμερα με εμπιστεύτηκε για να μοιραστεί αυτή την τόσο σημαντική και επώδυνη στιγμή της ζωής της μαζί μου, (και την ευχαριστώ για αυτό- όπως σας ευχαριστώ όλες που το έχετε κάνει..), με ρώτησε πότε η πληγή θα σταματήσει να αιμορραγεί.  Πότε θα ξεπεραστεί το σοκ και θα μπορέσει να επιχειρήσει μια πιθανή επόμενη εγκυμοσύνη... 

Και της απάντησα..."ποτέ".  Η πληγή μπορεί να πάψει να αιμορραγεί, μα θα μείνει πάντα ανοιχτή. Το σοκ δεν θα ξεπεραστεί, μα θα αντιμετωπιστεί. Η τεράστια αυτή απώλεια που βίωσε θα την συντροφεύει πλέον παντού και πάντα, θα μάθει όμως να λειτουργεί με αυτή. Έχασε το ίδιο της το παιδί, θέλει χρόνο... προσευχή... πίστη... 

Και θα ξημερώσει κάποια μέρα που θα νιώσει την ζεστασιά του δικού της αγγέλου και θα μπορέσει να ξαναβρεί τον νέο της πλέον εαυτό. Θα νιώσει δυνατή και έτοιμη να αντιμετωπίσει τα πάντα. Θα δει να ξεπροβάλει μετά την καταιγίδα το ουράνιο τόξο... (το παίρνω πάνω μου εγώ κουκλίτσα μου...) Και όπως πολύ σοφά μου είπε ήδη: "Νιώθω πως το μωρό μου είναι καλά" Εκείνη την ημέρα θα ξέρει πως το μωρό της είναι καλά γιατί θα έχει αποδεχθεί πλήρως το γεγονός πως είναι πλέον στην αγκαλιά της Παναγίας. Και ποια πιο αρμόδια να προσέχει τα αγγελούδια μας; 

6  χρόνια μετά το δικό μου Γολγοθά, μπορώ πλέον με σιγουριά να πω, πως ακόμα δεν μπορώ να μιλήσω για τα αγγελούδια μου χωρίς να σπάσει η φωνή μου. Δεν μπορώ και δεν θέλω να τα ξεχάσω.  Ακόμα και τώρα εύχομαι να είχα περισσότερο χρόνο μαζί τους. Να τα είχα αγκαλιάσει, να τα είχα φιλήσει. Ακόμα λαχταρώ να τα δω στον ύπνο μου. Ακόμα απογοητεύομαι γιατί δεν μου έχουν κάνει το χατήρι... Δεν έχει τύχει φορά που να με ρωτήσουν πόσα παιδιά έχω και να μην κομπάσω... Γιατί αυθόρμητα θέλω να πω τρία, μα ξέρω πως αμέσως μετά θα πρέπει να εξιστορήσω την ιστορία μου... Κάποιες φορές το κάνω. Τις περισσότερες όχι. Ελάχιστα είναι τα βράδια πριν κοιμηθώ που δεν θα μιλήσω σε αυτά στην προσευχή μου... 

Όσο για το πόσο με επηρέασαν οι απώλειες μου στο τι μάνα είμαι; Δεν με επηρέασαν, με διαμόρφωσαν εξ' ολοκλήρου από την αρχή. Ναι ακόμα και τώρα, 24 μήνες μετά, δεν θέλω να χάνω λεπτό από την ζωή του παιδιού μου. Λεπτό. Είμαστε απλά αχώριστοι. Προσέχω, εκτιμώ και λατρεύω κάθε κίνηση, γέλιο και αγκαλιά του. Είμαι αυστηρή μαζί του, δεν τον κακομαθαίνω, μα θα τον πνίξω κάθε βράδυ στα φιλιά και στις αγκαλιές. Του λέω "σε αγαπώ" σε κάθε ευκαιρία. 

Ναι, κάποιες φορές που κουράζομαι και αγανακτώ, με πνίγουν οι τύψεις. Δεν νοείται για μένα να έχω ταλαιπωρηθεί τόσο για να έχω στην ζωή μου αυτό το θαύμα και να αγανακτώ με το οτιδήποτε. Ξέρω πως δεν σημαίνει πως δεν τον αγαπώ, μα απλά δεν το δέχομαι. Είμαι λοιπόν εξαιρετικά υπομονετική. Ναι, ακόμα πηγαίνω να δω πως είναι καλά όταν κοιμάται και δεν τον έχω ακούσει για αρκετή ώρα. Το ξέρω είναι υπερβολικό, μα δεν μπορώ να το ελέγξω.  Ναι, κατά βάθος πιστεύω πως έχει πάρει τα καλύτερα χαρακτηριστικά από τα δυο αγγελούδια μας και για αυτό είναι και τόσο ξεχωριστό παιδί. 


Γιατί είναι. Όπως είναι και όλες οι μανούλες αγγέλων. Απλά είναι. Διότι βίωσαν την μεγαλύτερη απώλειa,  τον αφόρητο πόνο.... Το κοινωνικό μούδιασμα γύρω τους όταν κανείς δεν ξέρει πως να μιλήσει, πως να φερθεί....

 Διότι έχασαν όλες τις πρωτιές των παιδιών τους... Το πρώτο τους γελάκι, το πρώτο τους δοντάκι, την πρώτη φορά που περπάτησαν, την πρώτη φορά που θα άκουγαν "σε αγαπώ μαμά", την πρώτη φορά από τα πάντα.... 

Γλυκιά μανούλα... θα ζήσεις τις πρώτες φορές των άλλων σου παιδιών. Και να ξέρεις... Θα είναι πολύ πιο γλυκιές γιατί θα ξέρεις βαθιά μέσα στην ψυχή σου την πραγματική τους αξία....

Λίγος καφές, λίγη θάλασσα, (πολύ πίστη), και τ'αγόρια μου....

Σήμερα το μαιμουδάκι ξύπνησε αξημέρωτα... Μέχρι τις 7 είχαμε ήδη φάει, παίξει, ζωγραφίσει, τρέξει στο μπαλκόνι... τι άλλο να κάνω... Εμένα το σπίτι να μην με χωρά, οι τοίχοι να με βαραίνουν, να θέλω να βγω έξω να μυρίσω λίγη θάλασσα, να νιώσω την αλμύρα στο πρόσωπο μου, να μην ακούω πια εκπομπές και καταστροφικά σενάρια...

Ξύπνησα τον Παναγιώτη, έφτιαξα καφέ και μετά από λίγη διαπραγμάτευση για το που, (εννοείται εδώ δίπλα), ξεκινήσαμε.... Το μικράκι μου να έχει ντελιριάσει και να φωνάζει "άμμοοο, άμμοοοο, άμμοοοο"...

Και πολύ καλά κάναμε. Ήταν μια υπέροχα απλή μέρα στην θάλασσα, που μας γέμισε δύναμη και αισιοδοξία, ενώ ο Δημήτρης μου λάτρεψε κάθε στιγμή ξεγνοιασιάς και εμπειριών.... Παρότι ξεκινήσαμε με γαλότσα και ντυμένοι αφού πήγαμε αρκετά πρωί και έκανε ψύχρα, καταλήξαμε φυσικά με μαγιουδάκι να μας χτυπά το κύμα... 

Φτιάξαμε το πρώτο μας ολοκληρωμένο κάστρο- χωρίς να το διαλύσει το μαιμούδι- πετάξαμε πέτρες στην θάλασσα με τον μπαμπά, γενικώς λερωθήκαμε, βραχήκαμε, το ευχαριστηθήκαμε... (και μην νομίζετε πως απλά τραβάω φωτογραφίες- εγώ έφτιαξα την γέφυρα στο οχυρό μας παρακαλώ πολύ!) 

Το θέμα είναι πως αν δεν υπήρχε αυτό το μικρό πλασματάκι, μα τεράστιο θαύμα στην ζωή μας, δεν νομίζω να περνούσαμε αυτή την τόσο ξεχωριστή ημέρα κάτω από τις συνθήκες που επικρατούν αυτή τη στιγμή στην χώρα μας. 

Τα παιδιά μας είναι εδώ, γεμάτα αθωότητα, πάθος και ενθουσιασμό για όλα αυτά που εμείς προσπερνάμε... Είναι εδώ να μας θυμίζουν πως θα παλέψουμε για αυτά με νύχια και με δόντια... Είναι εδώ για να μας διδάξουν πως οι μικρές μας στιγμές είναι τελικά μεγάλες και πως δεν υπάρχει καλύτερο στήριγμα στις δύσκολες στιγμές από την πίστη... 

Τουλάχιστον εμένα, αυτό μου θυμίζει καθημερινά... Λίγος καφές λοιπόν, λίγη θάλασσα, πολύ πίστη και τα αγόρια μου, είναι όλα όσα χρειάζομαι σε αυτή τη ζωή... 

(Ο Δημήτρης, όπως πάντα αφοπλιστικός, πήγε στην λέξη που έγραψα στην άμμο και άρχισε να λέει και να δείχνει ένα- ένα τα γράμματα. Μόλις τα είπε όλα, του είπα: "Πίστη, γράφει αγάπη μου" Με κοιτά με ένα τεράστιο χαμόγελο και επαναλαμβάνει... "Πίιτη" (ναι, ζωούλα μου, πίτη..) 

Τις νύχτες μετρώ ευλογίες...

Η αγαπημένη μου ώρα της ημέρας; 

Είναι  η ώρα που ακόμα και τώρα, σχεδόν 24 μήνες μετά, θα πάρω αγκαλιά το αντράκι μου και αφού τον γαργαλήσω και κάνουμε τα περισσότερα χάδια και νάζια όλης της ημέρας, θα τον απολαύσω να αποκοιμιέται γαλήνια στην αγκαλιά μου... 

Με την κούραση όλης της μέρας στην πλάτη μου, πλησιάζει η ώρα χαλάρωσης και ξεκούρασης- η ώρα που θα πιω τον πιο απολαυστικό καφέ της ημέρας- και θα κάνω τους απολογισμούς μου και τα σχέδια μου για την επόμενη... 

Έπειτα θα γυρίσει σπίτι και το άλλο μου εγώ- αυτό που γουργουρίζει- και θα μοιραστούμε χωρίς περισπασμούς τα νέα και τους προβληματισμούς της ημέρας. Θα κρυφογελάσουμε για όλα τα παράξενα και χαριτωμένα που θα του διηγηθώ ότι έκανε το καμάρι μας και θα καταφέρουμε κάποιες φορές, μέσα σε όλα αυτά, να είμαστε εκείνα τα δυο νέα παιδιά που μιλούσαν ατελείωτα για ταινίες και διφορούμενες απόψεις. 

Και όταν πια γυρίσω στο αγαπημένο μου πλευρό και την εμβρυακή πάντα στάση ύπνου, θα ευχαριστήσω το Θεό και την Παναγία για μια ακόμα όμορφη ημέρα, για μια ακόμα ημέρα που μας προστάτεψε από το κακό, θα μιλήσω στα αγγελούδια μου, θα απολογηθώ για τα λάθη μου και έπειτα- μετρώντας ευλογίες- θα αποκοιμηθώ... 

Γιατί παρόλο που είμαι άνθρωπος της μέρας και του φωτός- υπάρχει ένας και μόνο λόγος που αγαπώ την νύχτα... 

Γιατί στην ησυχία της, στην τρομακτική κάποιες φορές σιωπή της, έχουμε την ευκαιρία να αφουγκραστούμε την καρδιά μας- και ότι και αν κρύβεται εκεί είμαστε υποχρεωμένοι να το ακούμε και να το σεβόμαστε.... 

Καληνύχτα λοιπόν, με πολλές ευλογίες και καλό ξημέρωμα... που είναι η δεύτερη αγαπημένη μου ώρα της ημέρας... αλλά αυτό είναι μια άλλη ανάρτηση... 

Γιατί πάντα, μα πάντα, μετά την καταιγίδα ακολουθεί το ουράνιο τόξο...

Μπήκε και ο Ιούλιος και μόλις 8 μέρες μας χωρίζουν πλέον από τα δεύτερα γενέθλια του μαιμουδιού... Αυτή η ανάρτηση ήταν να είναι πανηγυρική, γεμάτη χρώμα και χαμόγελα. 

Δεν μπορεί όμως να είναι. Γιατί με το που μπήκε ο μήνας ξεκίνησε να γράφεται ένα πολύ κακό και δυσοίωνο κεφάλαιο στην ιστορία μας ως Έλληνες- ως πολίτες. 

Ο καιρός σύμμαχος δεν θυμίζει σε τίποτα καλοκαίρι, ταυτίζεται όμως απόλυτα με τις εξελίξεις, τα συναισθήματα μας, με όλη αυτή την "μουνταμάρα" και 'παγωμάρα" που επικρατεί... ενώ με τις βροντές,  σπάει όλη αυτή την εκκωφαντική, σχεδόν νεκρική ησυχία.  
Μπορεί λοιπόν αυτό το κείμενο να μην είναι πανηγυρικό, γεμάτο χρώμα και χαμόγελα. Αρνούμαι όμως να είναι μίζερο, απαισιόδοξο και μεμψίμοιρο. Όχι. Θα είναι γεμάτο ελπίδα, αισιοδοξία και τσαμπουκά όχι μόνο γιατί έτσι είμαι εγώ, μα γιατί το οφείλω σε αυτό το μαιμουδάκι που τρέχει όλο ανεμελιά, κακαρίζει επειδή του γαργαλώ τα μπουτάκια και με κοιτάει με μάτια όλο αγάπη και σιγουριά πως μέσα στην αγκαλιά μου δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. 

Και δεν έχει. Δεν έχει να φοβηθεί τίποτα γιατί έχει και τους δυο του γονείς γερούς και δυνατούς. Γονείς που δεν φοβούνται να παλέψουν, να "λερωθούν". Γονείς που γνωρίζουν πολύ καλά να επιβιώνουν και σε δυσκολίες γιατί έτσι έμαθαν. Έχει ένα μεγάλο κύκλο οικογένειας γύρω του, ενωμένο σαν γροθιά. Και έχει και την Παναγία να τον σκεπάζει με την αγάπη της και την φροντίδα της. Τι του λείπει; 

Μόλις χθες μια φοιτήτρια σκοτώθηκε στην γειτονιά μου για το τίποτα, απλά και μόνο επειδή ο φίλος της σταμάτησε στην άκρη του δρόμου με το μηχανάκι για να της κόψει ένα τριαντάφυλλο, και η ίδια έχασε την ισορροπία του δίκυκλου και έπεσε στην μέση του δρόμου ενώ περνούσε ΙΧ. Σκοτώθηκε. Μόλις πριν μισό μήνα μια φίλη γέννησε και έχασε το μωράκι της μετά από τρεις μέρες. Γύρισε σπίτι με άδεια αγκαλιά. Σε λίγες μόλις μέρες ένας άνθρωπος θα ξαναζήσει και πάλι από την αρχή την επέτειο του χαμού του γιου του και της γυναίκας του. Και των δυο από καρκίνο. Μια μητέρα αποφασίζει να κρατήσει το μωρό που μόλις της έγινε διάγνωση πως θα πάσχει από σύνδρομο down. 

Ποια είναι λοιπόν τα αληθινά προβλήματα; Ποιοι είναι οι πραγματικοί γενναίοι; Αρνούμαι να αρρωστήσω μόνο με εικασίες. Θα διεκδικήσω ότι πιστεύω, μα από εκεί και πέρα θα αντιμετωπίσω ότι έρθει στο δρόμο μου, όταν αυτό έρθει. Και θα το αντιμετωπίσω με αξιοπρέπεια, τσαμπουκά και δυναμισμό. 

Το πάρτι θα γίνει κανονικά. Όχι μόνο επειδή- ως η ψυχαναγκαστικά οργανωτική προσωπικότητα που είμαι- είχα αγοράσει όλα τα απαραίτητα πολύ καιρό πριν, ενώ έχω ήδη ετοιμάσει κάποια από τα εδέσματα που περιμένουν υπομονετικά στον καταψύκτη. Θα γινόταν ακόμα και αν δεν ήμουν σχεδόν έτοιμη- απλά με πολύ λιγότερα. 

Ουσιαστικά το πάρτι θα γίνει επειδή το αντράκι μου γίνεται δυο και αυτό για μας είναι σπουδαίο. Εμφανίστηκε σαν το ουράνιο τόξο μετά από μια ατελείωτη και πανίσχυρη καταιγίδα που μας άφησε για πάντα σημάδια. Δυο χρόνια τώρα όμως, λάμπει ένας εκτυφλωτικός ήλιος μέσα στο σπίτι μας ο οποίος έφερε νόημα στην ζωή μας και τον σπουδαιότερο λόγο που μπορεί να έχει κανείς για να παλέψει για το καλύτερο.  

Γιατί όπως έγραψα και χθες στην σελίδα μου στο facebook "Έγιναν τόσα μέσα σε τόσες λίγες μέρες, σε προσωπικό και φυσικά κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, που το δικό μου μικρό και ταπεινό μυαλό αδυνατεί να συλλάβει και να επεξεργαστεί. Πόσα νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και πόσα δεν θα μάθουμε ποτέ. Η ιστορία ποτέ δεν καταγράφεται όπως πραγματικά έγινε, μα όπως την βίωσε ο καθένας προσωπικά σύμφωνα με τα δικά του δεδομένα, την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Απόλυτες και ακραίες απόψεις δεν χωρούν. Εγώ λοιπόν- που ούτε σπουδαία πτυχία έχω, ούτε ιδιαίτερος γνώστης των πραγμάτων είμαι- σε έναν κόσμο που σταδιακά διαλύεται και σε μια Ελλάδα που έχει ξεχάσει πια την αξία της οικογένειας, της πατρίδας και της θρησκείας, επιμένω να πιστεύω στην δύναμη της ατομικής μας ευθύνης η οποία δεν είναι άλλη από την καλλιέργεια παιδείας στα παιδιά μας αλλά και σε μας τους ίδιους, (και η οποία δεν έχει να κάνει με πτυχία και αξιώσεις), την δυνατότητα να είναι άτομα ανεξάρτητα που να μπορούν να πορευτούν με όποιες δυσκολίες και αν βρεθούν στον δρόμο τους, και φυσικά την ακλόνητη πίστη στην θρησκεία μας που είναι πάντα ζωντανή και παρούσα... Γονατίζουμε μόνο για να βρούμε την δύναμη να ξανασηκωθούμε, πιστεύουμε στην συλλογική δύναμη, αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας τις οποίες έχουμε άφθονες όλοι και φυσικά παύουμε να επαναπαυόμαστε στις δάφνες του παρελθόντος. Αρνούμαι να με καταπιεί όλη αυτή η δύνη καταστροφολογίας και εμμένω στους πραγματικά γενναίους ανθρώπους και στις πραγματικά γενναίες αποφάσεις που για μένα είναι άλλες. Αλλά αυτή είναι η δική μου ταπεινή άποψη."

Για αυτό μαμουδάκι μου, κοιμήσου γαλήνιος. Εμείς είμαστε εδώ. Το ίδιο και η Παναγία η οποία σε έφερε άλλωστε κοντά μας. Όλα καλά θα πάνε και εσύ θα σβήσεις τα κεράκια σου ακριβώς όπως ο Ροδόλφος το ρινοκεράκι...  

"δηλαδή, χωρίς να ζοριστεί στιγμή, 
το κεράκι έσβησε αμέσως στην στιγμή..." 

Εντάξει μαιμουδάκι μου;;; (εντάτσει- εντάτσει..) 

Γιατί πάντα, μα πάντα, μετά την καταιγίδα ακολουθεί το ουράνιο τόξο...