Η δική μου η μαμά...

Η δική μου η μαμά...αχ... Τι μπορώ να πω για τη δική μου τη μαμά;

Σίγουρα δεν είναι μια συνηθισμένη μαμά. Είναι νεότατη, κοκέτα και- όσο και αν αρνείται να το καταλάβει-  μια κούκλα. 

Η μαμά μου μπορεί να είναι μικροσκοπική και να δείχνει αδύναμη τη έχω δει όμως  να μετακινεί υπέρδιπλο κρεβάτι από βαρύ γνήσιο ξύλο μόνη της. 

Μπορεί να δουλεύει νυχθημερόν όμως πάντα είναι προσεγμένη και σικάτη. Το σπίτι είναι πάντα στην εντέλεια και ο κήπος της ένας μικρός παράδεισος. 

Η μαμά μου λατρεύει το γκαζόν της και σκύβει στα γόνατα και το κλαδεύει με ψαλίδι. 

Η μαμά μου παντρεύτηκε πολύ μικρή και έφυγε κατευθείαν μετανάστρια στη Νότιο Αφρική χωρίς να γνωρίζει κανέναν πέρα από τον πατέρα μου, χωρίς να γνωρίζει καν τη γλώσσα. Έμεινε έγκυος και γέννησε χωρίς τη δική της μητέρα στο πλευρό της. Σε μια χώρα που η άδεια οπλοφορίας ήταν απαραίτητη. Και παρόλο που ζούσε νύχτα μέρα με το φόβο, παρόλο που πολλά βράδια που ο πατέρας μου ήταν νυχτερινός αυτή ξαγρυπνούσε από παράθυρο σε παράθυρο μέχρι να ξημερώσει, εγώ φόβο δεν ένιωσα. 

Η μαμά μου έκανε την ομορφότερη και πιο σφιχτή πλεξίδα στα μαλλιά. Το πιο λαχταριστό κοτόπουλο πανε. Τη πιο νόστιμη μπεσαμέλ. Τα πιο όμορφα και ξεχωριστά δώρα. Τη καλύτερη κοτόσουπα όταν ήμουν άρρωστη. Η μαμά μου έχει κοιμηθεί δίπλα μου καθιστή ουκ ολίγες φορές. Η μαμά μου πάντα μου έλεγε να γράψω γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Η μαμά μου ανέχθηκε όλα τα ξεσπάσματα μου στην εφηβεία και όλα τα σκληρά λόγια που της εξαπέλυα. 

Μεγαλώνοντας, η μαμά μου πολύ γρήγορα αποδέχθηκε ότι δεν είμαι κοκέτα σαν αυτή. Και ποτέ δεν με έκανε να νιώσω άσχημα για αυτό. (εκτός από όταν καθαρίζει το παλτό μου από τα χνούδια- πολύ εκνευρίζομαιαιαι!) Η μαμά μου με έμαθε να είμαι ανεξάρτητη και να μην τα περιμένω όλα έτοιμα από αυτή. Μου έμαθε να μαγειρεύω, να σιδερώνω και να διατηρώ ένα σπίτι στη πένα. Με έμαθε να είμαι σεβαστική και να είμαι η καλύτερη οικοδέσποινα. Έχει κλάψει πολύ για μένα και έχει πέσει σε κατάθλιψη όταν ανέβαινα το δικό μου Γολγοθά για να γίνω και εγώ μαμά. Ανέχθηκε και πάλι όλα τα ξεσπάσματα μου και τη πίκρα μου. Η μαμά μου κατηγόρησε τον εαυτό της για όσα πέρασα. Ένιωσε ενοχές ότι κάτι δεν έκανε αυτή σωστά όταν ήταν έγκυος σε μένα. 

Η μαμά μου φυσικά είναι παντελώς παράλογη αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα...!

Η μαμά μου έχει ανεχθεί να είμαι αιώνια το κορίτσι του μπαμπά. 

Η μαμά μου ακόμα μου ζητάει να γράψω γράμμα στον Άγιο Βασίλη. 

Η μαμά μου ακόμα  δεν λέει να χωνέψει ότι διαλαλώ την ηλικία μου...!! 

Βασικά η μαμά μου είναι η καλύτερη μαμά του κόσμου. 

Γιατί είναι η δική μου μαμά. Γιατί είναι ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζει τον χειρότερο εαυτό μου και ακόμα με αγαπάει. Γιατί λατρεύει το μωρό μου και σέβεται τις επιλογές μας για αυτό ακόμα και αν διαφωνεί. Γιατί όσο και να μεγαλώνω και να έγινα και η ίδια μαμά, ακόμα με φροντίζει όποτε μπορεί σαν να είμαι κάνα οχτάχρονο! Γιατί ακόμα μου κάνει τα καλύτερα δώρα. Γιατί ακόμα με βοηθάει να φτιάξω τη μπεσαμέλ μέχρι να τη μάθω τέλεια. 

Γιατί στη τελική είναι η μαμά μου και την αγαπάω. Και ας μην της το λέω ποτέ. 

Σε ευχαριστώ λοιπόν μαμά για όλα. Για αυτά που έχεις ήδη κάνει και για όλα αυτά που θα κάνεις. Σε ευχαριστώ που με ανέχεσαι. Σε ευχαριστώ που είσαι μαμά μου....

(Εξακολουθείς να είσαι μια χαζοβιόλα, μην γελιέσαι!! Και ξέπλυνε αυτά τα παλιό  tatoo από το χέρι σου!! Άντε, θα αρχίσω τις φωνές πάλι!) 

Ε, ναι λοιπόν! Είμαι και εγώ μανούλα...

Έφτασε λοιπόν και η γιορτή της μητέρας και -κάπου βαθιά μέσα μου- αδυνατώ να πιστέψω πως είναι η πρώτη φορά που γιορτάζω και εγώ η ίδια.... 

Ναι... είμαι μανούλα... Μανούλα τρελαμένη, ερωτευμένη και απόλυτα ευτυχισμένη. 

Είμαι επιτέλους μανούλα και στη πράξη γιατί μέσα μου ένιωθα μανούλα πολλά χρόνια τώρα. Ήμουν μια έτοιμη μανούλα χωρίς παιδάκι... 

Τώρα όμως όχι.... Είμαι μανούλα "εν ενεργεία"... 

Άνοιξα τη καρδιά μου, την αγκαλιά μου και το σπίτι μου για ένα ακόμα ανθρωπάκι και έπιασε τον περισσότερο χώρο....

Γέμισα τη ζωή μου πάνες, παιχνίδια, αγκαλιές, κλάματα, αγωνίες, μικροσκοπικά ρουχαλάκια, παραμύθια, παιδικά τραγούδια, απίστευτες χαρές, βιολογικά προϊόντα, ξινίλες, εμετούς και ακαθαρσίες, κίτρινα παπάκια και μια πιπίλα αφημένη οπουδήποτε μπορεί κανείς να φανταστεί. 

Γνώρισα πράγματα και έννοιες που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν. Εμβολιασμοί, ρινικοί αποφρακτήρες, πάνες-μαγιό, απίθανες αλλεργίες, επιθέματα στήθους,  σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου, sling, mei-tai, co-sleeping, η "λαβή τσιμπίδας", το "σύρσιμο της φώκιας", baby-swimming,  το "φαινόμενο του πακεταρίσματος", rear-facing καθίσματα αυτοκινήτου, blogging...

Ανακάλυψα ικανότητες που δεν γνώριζα ότι είχα. Να μπορείς να λειτουργείς κανονικότατα με ελάχιστες ώρες ύπνου επί μήνες. Να μπορείς να κάνεις σχεδόν όλες σου τις δουλειές με ένα χέρι και με ένα μωρό που ουρλιάζει στο άλλο. Να γνωρίζεις το άλλο πρόσωπο της τενοντίτιδας, το αληθινό της, όχι αυτό που νόμιζες ότι γνώριζες από τη πολύ χρήση του πληκτρολογίου. Να παράγεις γάλα από το στήθος σου που νόμιζες πως είχες απλά για ομορφιά! Να μπορείς να ακούς την ανάσα του παιδιού σου από το διπλανό δωμάτιο. Να είσαι κινούμενος ράκος αλλά ένας απόλυτα ευτυχισμένος κινούμενος ράκος. Να μπορείς να πεις το ίδιο νανούρισμα 20 φορές συνεχόμενα. Να κοιμάσαι με το ένα μάτι ανοιχτό, καθιστή και με το μωρό αγκαλιά επειδή μόνο έτσι ηρεμεί. 

Ένιωσα συναισθήματα εντονότερα από όσο μπορούσα να φανταστώ. Κατάλαβα τι σημαίνει να είσαι διατεθειμένος να δώσεις τη ζωή σου για το παιδί σου χωρίς δευτερόλεπτο δισταγμού. Να θες να γίνεις καλύτερος άνθρωπος για να του δώσεις το σωστό παράδειγμα. Να γίνεσαι τίγρης σε κλουβί αν νιώσεις ότι απειλείται. Τίποτα άλλο να μην έχει πια σημασία παρά μόνο η υγεία του, η συναισθηματική του ευτυχία και η πνευματική του ανάπτυξη. Να αγαπάς κάποιον με όλο σου το είναι.

Και ακόμα είμαι στην αρχή... Πόση ακόμα ευτυχία αναρωτιέμαι... Πόση ακόμα αγωνία... Πόση ακόμη κούραση και πόση ακόμα αγάπη... 

Πολύ Παναγία μου, πολύ... Το ξέρω... Πολύ από όλα... Και γέμισε επιτέλους η ζωή μου... Ολοκληρώθηκε... Βρήκε και πάλι νόημα... 

Χρόνια Πολλά λοιπόν σε όλες τις μανούλες του κόσμου.  Τις φρέσκιες μανούλες, τις βετεράνες μανούλες, τις δυο φορές μανούλες και γιατί όχι τις μέλλουσες μανούλες...

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas

Μαιμουδάκι, μηνών....10!

Μαιμουδάκι μου.... 

Άλλος ένας μήνας πέρασε.... Έφτασαν και πάλι τα "μηνογενέθλια" σου...  Έγινες κιόλας 10 μηνών....

Είσαι   8900 και   73 πόντους... (αλλά δεν παίρνω και όρκο γιατί σε μετρήσαμε μόνοι μας!)

Έχεις δυο πανέμορφα άσπρα- άσπρα δοντάκια...

Τα μαλλιά σου έχουν πυκνώσει αρκετά και τα μάτια σου έχουν πλέον δείξει ότι είναι copyright του πατέρα σου... Ίδιο χρώμα, ίδιο βλέμμα, υγρά και πανέμορφα λες και είσαι μονίμως βουρκωμένος.

Είσαι ένα σωστό ταλιμπανάκι... (για να δανειστώ την έκφραση του θείου σου...) Έχεις σκοπό να ανακαλύψεις ΤΑ ΠΑΝΤΑ χωρίς φυσικά να υπολογίζεις πως τις μισές φορές κοντεύεις να μου προκαλέσεις καρδιακό επεισόδιο....

Μπουσουλάς αεράτος. Έχεις σηκωθεί κάμποσες φορές μόνος σου μα έχεις πέσει γρήγορα και θεαματικά. Κλαις και ζητάς παρηγοριά. Σκέφτεσαι πολλές φορές τη μέρα να το δοκιμάσεις ξανά μα τελικά βαριέσαι ακόμα να κάνεις τόσο κόπο! 

Τρως σχεδόν τα πάντα και σου αρέσουν όλα!! (Δοκίμασες και ανανά και κεράσι και ξετρελάθηκες!)

Εξακολουθείς να γελάς με τα δαγκώματα, ακόμα πιο πολύ από πριν! Ο πατέρας σου εξακολουθεί να μην το καταλαβαίνει...

Ξαφνιάζεσαι αν θυμώσουμε και σου "φωνάξουμε" γιατί δεν καταλαβαίνεις το λόγο... Όμως καταλαβαίνεις πως δεν πρέπει να το κάνεις και για να είμαι ειλικρινής σοκάρομαι. Σε αυτό το στάδιο μας ακούς και σταματάς. Όχι αμέσως φυσικά... Πρώτα θα σε μαλώσουμε, θα βάλεις τα κλάματα, θα σε πάρουμε αγκαλιά και μετά... Μόνο μια φορά σου θύμωσε ο μπαμπάς και  έβαλες τα κλάματα γιατί δεν έχεις συνηθίσει να τον ακούς να μιλάει έτσι δυνατά και τα έχασες... Μετά ο μπαμπάς ένιωθε χάλια και όλο ναζάκια σου έκανε. Το ξέχασες σχεδόν αμέσως. 

Λατρεύεις τον μπαμπά. Φωτίζεται το βλέμμα σου όποτε το βλέπεις, ξεσπάς σε χορευτικό ντελίριο χαράς και αν κάνει να φύγει από το οπτικό σου πεδίο, μαύρο φίδι που μας έφαγε... Ξεσηκώνεις τη γειτονιά με τα κλάματα σου... Διοργανώνουμε σωστή κινηματογραφική απόδραση κάθε φορά που είναι να πάει για δουλειά....

Είσαι τόσο μα τόσο αγκαλίτσας... λατρεύεις την αγκαλιά και παρόλο που ιδρώνεις τόσο πολύ, εσύ εκεί... επιμένεις... 

Λατρεύεις και το μπάνιο.... Μπορείς να κάτσεις με τις ώρες... Φοβάσαι τις βαρκούλες που κινούνται μόνες τους γύρω σου και κλαις μέχρι να τις βγάλω από το νερό..

Έχεις αρχίσει να κοιμάσαι όλο το βράδυ συνεχόμενα- ακόμα και χωρίς τη πιπίλα σου... Όμως κοιμάσαι ακόμα μαζί μας... Έχω αρχίσει να ανησυχώ για τη μετάβαση στο δικό σου δωμάτιο....

Το κυριότερο όμως από όλα είναι ότι είσαι ακόμα το πιο καλόβολο, χαμογελαστό και όμορφο μωράκι... Είσαι το δικό μας το μωράκι, η ανασούλα μας, η ζωή μας ολόκληρη... 

Πόσο γρήγορα μεγαλώνεις μαιμουδάκι.... Θα το ξαναπώ... 

Δεν σε προφταίνω... 

Χαμογελάκι μου...

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas?ref=hl

Λατρεμένες jacket potatoes.

Η μαγειρική μου άρεσε από όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου. Για την ακρίβεια δεν μου άρεσε απλά, την λάτρευα.

Ίσως επειδή μεγάλωσα ουσιαστικά μέσα σε ένα εστιατόριο. Ίσως  επειδή σχεδόν όλη μέρα έβλεπα τους γονείς μου πάνω από κατσαρόλες. Ίσως απλά το είχα μέσα μου. 

Και ενώ μάθαινα να λειτουργώ μέσα σε μια κουζίνα από πολύ μικρή, μου πήρε δώρο και η μητέρα μου όταν ήμουν εννιά το πρώτο μου βιβλίο μαγειρικής... (για την ακρίβεια ήταν δώρο και για την Φωφώ μα είναι πασίγνωστο πως η δούλα και κυρά είμαι εγώ, χιχι) 
Και κάπως έτσι ξεκίνησε μια σχέση παθιασμένη αφού ο νέος μου τσελεμεντές έλιωσε στα χέρια μου και εγώ έλιωνα μέσα σε κατσαρολικά και συνταγές...

Πάντα φυσικά με ασφάλεια- όπως όμορφα διατυπώνει η δική μας Χρύσα Παραδείση- αλλά και όπως  είχα ήδη μάθει από πολύ πολύ μικρή.... 

Θυμάμαι πάρα πολύ καλά ποια ήταν η πρώτη συνταγή που εξετέλεσα από αυτό το βιβλίο. Θυμάμαι ότι πέτυχε πολύ και από τότε λάτρεψα τις γεμιστές πατάτες φούρνου. Μην ξεχνάτε πως ήμουν μόλις 9! 

Το είχα λοιπόν φυλάξει όπως και πολλά άλλα για να το δώσω και εγώ με τη σειρά μου στη κόρη μου. Κόρη δεν έχω ακόμη, όμως σήμερα θυμήθηκα αυτό το ξεχωριστό δώρο και τον αντίκτυπο που είχε στο χαρακτήρα μου. 

Αργότερα έμαθα πως τέτοιου τύπου πατάτες είναι οι λεγόμενες jacket potatoes- φημισμένο φαγητό στο εξωτερικό- και μπορείς να τις γεμίσεις με ότι μα ότι τραβάει η όρεξη σου... (πραγματικά όμως) 

Η βασική εκτέλεση είναι η ίδια πάντα. Πλένεις καλά τις πατάτες σου, τις τρυπάς και τις ψήνεις ολόκληρες στο φούρνο μέχρι να τρυπιούνται εύκολα με ένα πιρούνι. (εγώ το δοκιμάζω με μαχαίρι γιατί καμιά φορά μπορεί να κρατάει στη μέση) Προσωπικά δεν μου αρέσει να τις τυλίγω με αλουμινόχαρτο γιατί ζαρώνουν και γίνονται σαν βραστές. Αφού κρυώσουν λίγο τις κόβεις στη μέση, αδειάζεις τη ψίχα σε ένα μπολ και την ανακατεύεις με τα υλικά της επιλογής σου. Γεμίζεις και πάλι τις πατάτες σου και τις ψήνεις ακόμη μια φορά για όσο χρειάζεται ανάλογα τα υλικά που έχεις επιλέξει. 

Η δική  μας αγαπημένη εκδοχή  είναι η εξής: Τυριά διάφορα τριμμένα (κασέρι, gouda, cheddar), πάριζα σε κυβάκια, γεμίζουμε την μισή πατάτα με αυτά, (χωρίς όμως καθόλου από τη ψίχα της), σπάμε ένα αυγό ολόκληρο μέσα στη πατάτα και καλύπτουμε με λίγη ακόμη γέμιση. Ψήνουμε ίσα μέχρι να έχουμε ένα μελάτο αυγό... Δεν μπορώ να σας το περιγράψω, ο Παναγιώτης τρελαίνεται. Ειδικά για βραδινό είναι ότι πρέπει και δεν χρειάζεται να σκάτε, το μεσημέρι καθώς μαγειρεύετε , πετάξτε στο φούρνο και μερικές πατάτες. Το βράδυ θα τις έχετε έτοιμες για γέμιση και φαγητό στο πιάτο το πολύ σε ένα τεταρτάκι... (Η ιδέα αυτής της εκδοχής είναι του Άκη Πετρετζίκη- όσο όμως και να ψάχνω δεν βρίσκω το link  να σας το δώσω... Είναι ευκολάκι ωστόσο...)

Αυτή λοιπόν η σημερινή μου ανάμνηση αποτέλεσε την αφορμή να αρχίσω να κοινοποιώ και κάποιες αγαπημένες, δοκιμασμένες πάντα, συνταγές. Την επόμενη φορά ελπίζω και με συνοδευτική φωτογραφία...Τονίζω. Δεν είμαι επαγγελματίας μαγείρισσα, είμαι μια απλή ταπεινή μανούλα και νοικοκυρά που δεν την πειράζει να μοιραστεί κάποιες οικίες γεύσεις και αναμνήσεις...

Καλή επιτυχία και καλή όρεξη....!!!!

Αλανιάρικο αλάνι μου εσύ!

Ααααχ.... με έχει τρελάνει ο κανακάρης μου... 

Είναι ένα αλανιάρικο αλάνι.... 

Αγαπώ, λατρεύω, πεθαίνω για αυτή τη φάση του μπουσουλήματος... 

Μπορεί να τρέχω σαν την κουζουλή, (να θυμόμαστε και τις ρίζες μας!), από πίσω του όλη μέρα, να έχω στύψει το κεφάλι μου ώστε να προνοήσω για πιθανούς κινδύνους, να εφευρίσκω διαρκώς ευρεσιτεχνίες για να μην χαλάσω όλα μας τα λεφτά σε προστατευτικά εμπορίου, να έχω στρώσει σχεδόν όπου δεν έχει χαλί με παπλώματα και να αντιστέκομαι σθεναρά στο να μην αδειάσω τελείως το σπίτι και το κάνω αλάνα.... αλλά....

Γελάω όλη μέρα με τα καμώματα του... Χαζεύω με τις προτιμήσεις του... (έχει πάθει ψύχωση με το πορτάκι του VCR!), και σκάω στα γέλια κάθε φορά που έχει βγει στο πλακάκι όπου πάει με το πάσο του μόλις όμως με βλέπει να πηγαίνω προς το μέρος του βάζει τούρμπο να φτάσει εκεί που θέλει γιατί ξέρει πως θα τον σηκώσω... (κάνει κρύο ακόμη για τη κοιλίτσα του...)

Σεργιάνισε τρελό αγόρι... εγώ είμαι εδώ να σε προσέχω.... 

Παλιομαιμουδάκι.... 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas

Η βάφτιση του Δημήτρη- Γεράσιμου!

(Όταν βαφτίσαμε τον μικρό, το blog δεν υπήρχε ούτε καν σαν ιδέα! Του χρωστάω λοιπόν μια αναμνηστική ανάρτηση αυτής της τόσο σημαντικής στιγμής στη ζωή του αλλά και της δική μας. ) 

Τη βάφτιση του Δημήτρη- Γεράσιμου την ονειρευόμουν από τα μέσα σχεδόν της εγκυμοσύνης. Δειλά, δειλά μιας και ο φόβος πάντα υπέβοσκε, ήταν όμως μια όμορφη και ζεστή σκέψη που μου έδινε δύναμη. 

Το μόνο σίγουρο ήταν πως θέλαμε να βαφτιστεί το συντομότερο δυνατόν. Το δεύτερο σίγουρο ήταν πως θέλαμε όσο το δυνατόν λιγότερα άτομα. Αυστηρά το στενό οικογενειακό περιβάλλον και 3- 4 καλοί φίλοι. 

Όλα λοιπόν πήγαν κατ'ευχήν και εγώ ήξερα ήδη τι ήθελα για τη βάφτιση του χιλιάκριβου μας... 

Το "Μικρό Πρίγκηπα" τον γνωρίζετε όλες είμαι σίγουρη. Το θέμα προερχόταν από το βιβλίο. Και είχε διπλή έννοια για μας. Ο δικός μας μικρός πρίγκηπας είναι το αγοράκι μας που χάσαμε. Όσες έχετε διαβάσει το πασίγνωστο παραμύθι γνωρίζετε πως ο μικρός πρίγκηπας στο τέλος πεθαίνει. Μα ..... Το αγοράκι που κρατάμε στην αγκαλιά μας είναι το τριαντάφυλλο... Το τριαντάφυλλο που με τόσο προσοχή φρόντιζε ο μικρός πρίγκηπας. Το τριαντάφυλλο που εμείς τόσο πασχίσαμε να ανθίσει. Το θέμα λοιπόν ήταν απλό. 

"Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλο σου που το κάνει τόσο σημαντικό" 

Ημερομηνία βάφτισης 26/10/13 ανήμερα του Αγίου Δημητρίου και ακριβώς μια βδομάδα μετά του Αγίου Γερασίμου. Πρωινή βάφτιση με μεσημεριανό σε οικογενειακή ταβέρνα. Καλεσμένοι 42. Νονά η πολυαγαπημένη μου αδελφή. 

Επειδή είχα σκοπό να τα φτιάξω όλα μόνη μου, ξεκίνησα σχεδόν μόλις γεννήθηκε την οργάνωση και τις σχετικές αγορές. 

Η πρόσκληση ήταν εξαιρετικά απλή.... Άσπρη με μπλε σκούρο και ένα αγαπημένο απόσπασμα από το βιβλίο. 

Την μπομπονιέρα των μεγάλων την στόλισα μόνη μου. Ήταν γλυκό τριαντάφυλλο από τη Μονή Ταξιαρχών στο Αίγιο. Την πήραμε σε βαζάκια του κιλού και την έβαλα σε μικρότερα που είχαμε αγοράσει.

Η μπομπονιέρα των μικρών δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από το ίδιο το βιβλίο. Το στόλισμα του βιβλίου είναι αποκλειστικά ιδέα και εκτέλεση της γλυκιάς μου αδελφούλας. 

Η λαμπάδα και τα μαρτυρικά ήταν από τα αγαπημένα μου. Η μεν χειροποίητη από ένα εξαιρετικό κηροπλαστείο- όπου ο δημιουργός της εμπνευσμένος από τη πρόσκληση που είδε απεικόνισε τη γυάλα με το τριαντάφυλλο, τους πλανήτες και τα αστέρια. Τα μαρτυρικά απλά τα αγαπώ..... 

Όχι ότι δεν αγαπώ γενικά τα όμορφα βαφτιστικά μας.... (τα οποία του κάνουν ακόμα- αφού τότε "κολυμπούσε" μέσα τους! Δεν βρίσκεις εύκολα βαφτιστικά για τόσο μωρό!)

Την εκκλησία δεν τη στόλισα καθόλου. Έξω πολύ απλά και  λιτά κερνούσαμε λουκούμια με γεύση τριαντάφυλλο και αναψυκτικό βυσσινάδας. (δυστυχώς όταν έμαθα ότι μπορούσα να βρω και ρόφημα τριαντάφυλλο ήταν ήδη πολύ αργά!! Χρωματικά όμως ταίριαζε!) 

Στη ταβέρνα που έγινε το τραπέζι πήγα η ίδια το προηγούμενο βράδυ με την αδελφή μου και τον ξάδελφο μου και στήσαμε τα τραπέζια και τη διακόσμηση. (είμαι σίγουρη πως ο ιδιοκτήτης με θεώρησε εντελώς τρελή και πιθανότατα είχε δίκιο!).  Μέσα σε γυάλες με άμμο, (που είχε μαζέψει η γλυκιά μου θεία από τη παραλία το καλοκαίρι αφού εγώ ήμουν λεχώνα) είχα βάλει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και τις τοποθέτησα αρμονικά στο μεγάλο πι που φτιάξαμε με τα τραπέζια. Είχα επίσης ζωγραφίσει τα βαζάκια που περίσσεψαν από το γλυκό τριαντάφυλλο- λυπόμουν να τα πετάξω- πολύ απλά, δεν είμαι καμιά αρτίστα- σε σχέση φυσικά με τη θεματολόγια, τα γέμισα με άμμο και με ένα ρεσό μεταμορφώθηκαν σε όμορφα κηροπήγια που μετά πήραν σπίτι τους οι καλεσμένοι. Οι μπομπονιέρες δόθηκαν εκεί μαζί με υπέροχα τηγανόψωμα που μου έφερε δώρο η γλυκιά Νατάσα, γυναίκα του αγαπημένου ξάδελφου από τη Κρήτη, μαζί με άφθονη τσικουδιά. Ο κάθε καλεσμένος είχε ονομαστικά τη θέση του- θέσεις που αποφάσισε μετά από πολύ πολύυυυ σκέψη η Φωφώ! (η αδελφή μου).

Αυτά με τα "τυπικά"... Η βάφτιση από εκεί και πέρα ως μυστήριο ήταν ένα όνειρο... Από το πρωινό κιόλας που ξημέρωσε, χωρίς σχεδόν καθόλου ετοιμασίες στο σπίτι, παρά μονάχα ένα πλούσιο πρωινό για τα αγαπημένα ξαδέλφια που φιλοξενούσαμε.... (το οποίο είναι το μόνο που δεν φωτογράφισε ο Αντρέας- πως του ξέφυγε δεν ξέρω αφού ξέρει τη τρέλα μου- εκτός από τη φωτογραφία με τα κουλουράκια!) και το άγχος να θηλάσει ο μικρός τη σωστή ώρα πριν τη βάφτιση, όλα κύλισαν όμορφα, ήρεμα και μαγευτικά.... και με πολλά πολλά γέλια...

Ο μικρός θήλασε υπέροχα όπως πάντα, αφού πρώτα είχε κοιμηθεί αρκετή ώρα, ενώ η Φωφώ εκστασιαζόταν επειδή ο μικρός "Μου σφίγγει τη μπλούζα Γιάννα, μου σφίγγει τη μπλούζα!"  Το ντύσιμο του μικρού ήταν σκέτη απόλαυση... Ήμασταν ένα μόλις βήμα πριν βαφτιστούμε ορθόδοξοι χριστιανοί...

Και μετά στην εκκλησία... αχ... Ο μικρός ήταν σχετικά ήσυχος. Μάλιστα πριν τον γδύσω αποκοιμήθηκε κιόλας στην αγκαλιά μου.  Η αδελφή μου από την αρχή του μυστηρίου με έντονη τη συγκίνηση στη φωνή της. 

42 άτομα. 42 πολυαγαπημένα άτομα...

Η συγκίνηση γενικά διάχυτη στην εκκλησία από όλους...

Ησυχία...

Απολαυστική ησυχία.... 

Μόνο τα λόγια του μυστηρίου....

Η καθησυχαστική και πράα φωνή του ιερέα.... (Του ιερέα που μετά τον Παναγιώτη και την Παναγία, - ήταν αυτός που μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω τότε.... Του ιερέα που ενώ ο πατέρας του ξεψυχούσε, ήρθε τρέχοντας μόνο και μόνο για μας... Γιατί ήθελε να είναι αυτός που θα βάφτιζε τον μικρό... )

Η νονά μιλάει εκ μέρους του μωρού και εμείς αναμένουμε...

 Ο μικρός σε αυτή τη φάση είχε αποκοιμηθεί και ξύπνησε ξαφνιασμένος και αρκετά κακόκεφος... Όμως ήταν ήσυχος. Αφού βαφτίστηκε και τον ακούμπησε ο ιερέας στην αγκαλιά της αδελφής μου, ξέσπασε σε κλάματα και δεν σταμάτησε μέχρι να μου τον παραδώσει.... 

Η στιγμή που μου παρέδωσε η αδελφή μου το παιδί μας ήταν από τις πιο σημαντικές και συγκινητικές στιγμές της ζωής μου. Όχι μόνο επειδή ήμασταν και οι δυο πολύ φορτισμένες συναισθηματικά, αλλά επειδή μετά τον Παναγιώτη μόνο η αδελφή μου ξέρει τι τράβηξα για να εκπληρώσω το όνειρο μου να βαφτίζω το παιδάκι μου... Μόνο αυτή ήταν δίπλα μου νυχθημερόν όταν έλειπε φυσικά ο Παναγιώτης, γιατί μόνο αυτή ήθελα, και έτσι επί 3 χρόνια έβαλε τη ζωή της σε αναμονή για να την έχω στο πλευρό μου.  Αυτή με έντυνε, με έκανε μπάνιο και όλα τα παρελκόμενα, αυτή ανεχόταν τη σιωπή μου και τη κακή μου διάθεση και είτε σώπαινε δίπλα μου υπομονετικά, είτε έλεγε ότι χαζομάρα της κατέβαινε στο κεφάλι για να με κάνει να γελάσω. Βασικά επειδή από τότε που γεννήθηκα εγώ, είναι πάντα εκεί και φυλάει τα νώτα μου. 

Όλοι όμως σε αυτοί τη βάφτιση έκλαιγαν... Όλοι ήταν συγκινημένοι... 42 δικοί μας άνθρωποι που μας αγαπούν βαθιά και είναι και αυτοί πάντα στο πλευρό μας.... Και ένα νινάκι που λίγο πολλοί όλοι είχαν λαχταρήσει μαζί με μας... Ένα νινάκι μόλις 3μιση μηνών τότε....

Μετά πλέον απολύτως χαλαρωμένοι, απολαύσαμε νόστιμο φαγητό, καλή τσικουδιά, απολαυστική τεντούρα, πεντανόστιμη αμυγδαλόπαστα από τα χέρια της πεθεράς μου και φυσικά καλή παρέα και υπέροχη διάθεση ενώ το τριανταφυλλάκι μας κοιμόταν γαλήνιο, ήρεμο και πλέον κάτω από τη σκέπη της Χριστιανοσύνης μας.... 

Έτσι λοιπόν, απαρνηθήκαμε το σατανά, ξεπλύναμε τις αμαρτίες μας σε καθάρια νερά, σφραγιστήκαμε με το Άγιο μύρο, πήραμε ευλογία Κυρίου... Τώρα βαφτισμένοι, μυρωμένοι, στο Θεό παραδομένοι, πορευόμαστε στη ζωή ως σωστοί και ορθόδοξοι χριστιανοί με το όνομα, Δημήτριος- Γεράσιμος. 

Γλυκιά αναμονή για τα πρώτα μας γενέθλια....

Σε δυο μήνες περίπου το μαιμουδάκι θα γιορτάσει τα πρώτα του γενέθλια.....

Σε δυο μήνες..... 

Από τη στιγμή που κοίταξα το θετικό τεστ εγκυμοσύνης, μέχρι τη στιγμή που τον  άγγιξα για πρώτη φορά, μέχρι τώρα... πότε πέρασαν Παναγία μου τόσοι μήνες;.... 

Αυτό όμως είναι μια άλλη συζήτηση! Τώρα έχουμε ετοιμασίες!!! Ετοιμασίες για το πιο ξεχωριστό πάρτι ever!! Το πρώτο γενέθλιο πάρτι του δικού μας μωρού... 

Και οι χειροτεχνίες, οι ιδέες, οι αγορές και η έρευνα το διαδίκτυο έχει πάρει φωτιά...

Άργησα πολύ να αποφασίσω το θέμα... 

Όχι δεν θα σας το αποκαλύψω...! 

Θα αποκαλύψω όμως ότι θα είναι συμβολικό μιας και είναι πιθανότατα το μόνο πάρτι που θα μπορώ να αποφασίσω εγώ το θέμα και όχι ο Δημήτρης... Το μόνο πριν αρχίσουν οι φανταστικοί ήρωες, οι πειρατές, τα αυτοκίνητα και οι δεινόσαυροι! (αν και οι δεινόσαυροι θα μου άρεσαν πολύ σαν θέμα!!) 

Επίσης θα επιχειρήσω να φτιάξω μόνη μου τη τούρτα... Ωχ αμάν... Ελπίζω να τα καταφέρω.... Με τα γλυκά απέκτησα σχετικά πρόσφατα σχέση και ένα άγχος το έχω... 

Σε όλα τα άλλα πετάει η ομάδα, δεν με φοβάμαι!! 

Σε μια γλυκιά αναμονή λοιπόν..... 

https://www.facebook.com/toimerologiotismamasyiannas