Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Υπάρχει ψηλά ένα αστέρι, το πιο λαμπερό του ουρανού...

Για το αστεράκι μου έχω μιλήσει ξανά και θα μιλήσω ξανά και ξανά. 

Το αστεράκι μου- ο δικός μας μικρός Πρίγκηπας- μαζί με το ψυχάκι μας- το κοριτσάκι μας-είναι τα πρώτα μου παιδιά. Αυτά που με έκαναν μητέρα και ας μην τα γνώρισα ποτέ. 

Ο Φλεβάρης για μας είναι πλέον αυτός ο μήνας, ο κακός. Ο μήνας που χάσαμε το αγοράκι μας.  

Φέτος κλείνουν τέσσερα χρόνια από τότε, μα δεν παύει να πονάει το ίδιο δυνατά. Το εννοώ. Το ίδιο δυνατά... Κάνοντας τις μέρες αυτές πολύ μα πάρα πολύ δύσκολες. Ο πόνος στη καρδιά επανέρχεται λες και δεν έφυγε ποτέ, ο κόμπος στο λαιμό είναι σχεδόν μόνιμος και αυτό το κομμάτι της ψυχής σου που ανήκει εκεί και είναι άδειο- ξαφνικά το νιώθεις και πάλι εξαιρετικά, μα εξαιρετικά.... άδειο. 

Οι ξένοι λένε για την ημέρα που έφυγε ένα μωράκι "the day my baby grew its wings". Μου αρέσει πολύ... Επίσης αναφέρονται στην ημέρα αυτή ως τα παραδείσια γενέθλια του. Και αυτό μου αρέσει πολύ. Άλλωστε σύμφωνα με την θρησκεία μας, ο άνθρωπος όταν πεθαίνει ουσιαστικά γεννιέται πάλι από την αρχή. 

Φέτος, η παραμονή των παραδείσιων γενεθλίων του μωρού μας, πέφτει Ψυχοσάββατο. Γεγονός που με γαληνεύει. Ξέρω θα είναι δύσκολο. Μα θα έχω στην αγκαλιά μου το μαιμούδι να μου δίνει δύναμη. Το χέρι μου θα βρίσκεται μέσα στο χέρι του άντρα μου. Η μαμά μου θα είναι εκεί όπως πάντα- παρόλο που δεν το αντέχει, ούτε τη βοηθά όπως εμένα. Ενώ η αδελφή μου, μου, παρότι λεχώνα, μου έδωσε ήδη το σταυρουδάκι που θέλει να πάρω μαζί. Τι παραπάνω να ζητήσω; 

Το ξέρω πως είμαι εξαιρετικά ευλογημένη που έχω στην αγκαλιά μου ένα υγιέστατο παιδάκι. Και ναι, ζω το απόλυτο όνειρο κάθε μέρα. Και ναι, αν έπρεπε στη ζωή μου να έχω χάσει δυο παιδιά, ευχαριστώ το Θεό που τα έχασα έτσι. Όμως δεν παύω να έχω πάντα μια πληγή ανοιχτή. Μια πληγή που κάποιες φορές ξεχνάνε και τα πιο οικεία μας πρόσωπα.  Και αυτό ακριβώς είναι το ταμπού της νεογνικής απώλειας. Το ότι δεν γνώρισα ή δεν έζησα το παιδί μου δεν σημαίνει και πως θα το ξεχάσω. Δεν σημαίνει πως θα το ξεπεράσω. Και σίγουρα δεν σημαίνει πως η απώλεια μου είναι μικρή. 

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Δεν θα το ξεπεράσω ποτέ. Είναι μια τεράστια απώλεια. Μαθαίνω όμως να ζω με αυτήν. Μαθαίνω να εκτιμώ τη ζωή και τις ευλογίες της. Ευχαριστώ καθημερινά την Παναγία για αυτά. Προσεύχομαι καθημερινά να προσέχει όλα μου τα παιδιά. Και αυτά που έχει πάρει κοντά της μα και αυτό που γέμισε την άδεια μου αγκαλιά. 

'Καληνύχτα αστέρι.. να μου γνέφεις που πας... να'σαι πάντα ψηλά φωτεινό και από εκεί να με βλέπεις" ....


21 σχόλια:

  1. Δεν έχω λόγια να σου πω... να είσαι καλά, εσύ και το παιδάκι σου (και τα παιδάκια σου), να έχεις δύναμη, κουράγιο και φως μέσα σου.

    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σου εύχομαι ότι καλύτερο και θαυμάζω τη δύναμή σου…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τι υπέροχα λόγια. Ο Θεός να σε έχει καλά κι εσένα και όσους αγαπάς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ξέρεις! Δεν χρειάζεται να πω...
    Φιλιά στο μαϊμουδάκι

    Υ.Γ Εμείς έχουμε αστέρια που ξέρουν να γελούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρω... Φιλάκια στο ποντικάκι σου...

      Υ.Γ: έτσι ακριβώς..

      Διαγραφή
  5. Το πιστεύεις ότι μνημονεύω κι εγώ τα αγέννητα αδερφάκια μου; Θα ανταμώσουμε όμως Γιάννα μου, δεν έχει σημασία ο χρόνος που μεσολαβεί, η αντάμωση θα είναι σίγουρη! :)))
    Να είσαι καλά Γιάννα μου και πάντα έτσι δυνατή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πιστεύω και πολύ χαίρομαι που το κάνεις... Σε ευχαριστώ πολυ΄Χριστίνα μου <3

      Διαγραφή
  6. Γράφω, σβήνω...ειλικρινά δεν ξέρω τι να γράψω ενώ θέλω τόσο πολύ να σου γράψω...

    Συγκινήθηκα πολύ από την ανάρτησή σου. Τα φιλιά μου και την αγάπη μου σου στέλνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καμία μανούλα δε μπορεί να ξεχάσει τα παιδιά της που κουβαλούσε 9 μήνες μέσα της είτε βρίσκονται κοντά της είτε έχουν φύγει από την αγκαλιά της.
    Φιλάκια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ξέρω την ιστορία σου Γιάννα μου και ξέρω οτι όπως λένε ο Θεός τα στέλνει εκεί που ξέρει οτι θα τα αντέξουν. Γιατί έχεις μεγάλη δύναμη κορίτσι μου και ο Θεός να έχει πάντα καλά εσένα και την οικογένειά σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δέσποινακι μου, έχω δύναμη είναι αλήθεια. Είχα πάντα, μα με όλα αυτά απέκτησα και υπομονή... Ότι δύναμη όμως έσω δυστυχώς ή ευτυχώς έχω βουτήξει σε πολύ βαθιά νερά για να την αποκτήσω.. Νιώθω ωστόσο πάντα ευλογημένη γιατί τα καταφέρνω- τη μιζέρια δεν την μπορώ.. Φιλιά πολλά κοριτσάκι μου <3

      Διαγραφή
  9. Αχ σε καταλαβαίνω πολύ καλά.... Να έχεις πάντα δύναμη και να χαίρεσαι κάθε στιγμή με το μαϊμουδάκι σου!!!

    Με συγκίνησες πολύ... Σε φιλώ...


    Βάσω, η Μαμά Πρωτάρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βάσω μου, μακάρι να μην με καταλάβαινες.... Γιατί γνωρίζω τι σημαίνει να με καταλαβαίνεις... Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου... Σε φιλώ γλυκά

      Διαγραφή