Αχ αυτό το χάος....

Έτσι όπως ξάπλωσα σήμερα το μεσημέρι για λίγο τον καναπέ μέχρι να ξυπνήσει το μαιμουδάκι, ελπίζοντας σε έστω μισή ώρα χαλάρωσης και γιατί όχι και ύπνου, έβαλα το χέρι μου κάτω από το μαξιλάρι- όπως πάντα από παιδί- και πάνω που έκλεισα τα μάτια μου... ακούω ένα κουδούνισμα κάτω από το αυτί μου...

Ήταν ένα παιχνίδι- τηλέφωνο του μικρού... 

Και χαμογέλασα... Γιατί είναι αυτές ακριβώς οι μικρές λεπτομέρειες που με τρελαίνουν... Αυτές οι λεπτομέρειες που μαρτυρούν πως ζει ένα παιδάκι σπίτι μας... Το δικό μας παιδάκι... 

Ναι, τα κουβερλί μου δεν είναι ποτέ πια ολόισια βαλμένα, τα μαξιλάρια μου είναι όλη μέρα σκορπισμένα στο πάτωμα, τα μαγνητάκια στο ψυγείο δεν είναι πια αρμονικά μα σε αλλοπρόσαλλη διάταξη και τα μισά στο πάτωμα... Δεν βρίσκω ποτέ τα ταπερ μου στο ίδιο συρτάρι και πάντα μα πάντα θα βρεθεί ένα αυτοκινητάκι ή ένα τουβλάκι στο δρόμο μου... (που πάντα μα πάντα θα πατήσω!) 

Δεν έχει σημασία πόσες φορές τα μαζέψω ή πόσες φορές εξηγήσω πως δεν πετάμε τα μαξιλάρια κάτω. Δεν έχει σημασία, όχι μόνο γιατί θα τα ξαναβρώ στην ίδια και σε χειρότερη κατάσταση μα και επειδή έτσι ακριβώς μεγαλώνει ένα παιδί... Αυτό ακριβώς είναι μια οικογένεια με παιδιά... 

Τα παιδιά παίζουν και μέσα από το παιχνίδι εμπλουτίζουν τις εμπειρίες τους, μαθαίνουν να ζουν και να απολαμβάνουν. Χαμένα στην αχαλίνωτη φαντασία τους, τους είναι απόλυτα φυσιολογικό να κρύβουν και να τοποθετούν τα παιχνίδια τους κυριολεκτικά οπουδήποτε...

Αυτή είναι η μαγεία...

Παρότι λοιπόν το τηλέφωνο ήταν ενεργό και κάτω από το μαξιλάρι μου, ούτε το απενεργοποιήσα, ούτε το απομάκρυνα. Το άφησα εκεί...

Ώστε με κάθε κίνηση μου να ακούω το κουδούνισμα και να χαμογελώ...
Να χαμογελώ για αυτό το ευλογημένο χάος που επικρατεί πια στο σπιτάκι μου....

Εγώ και τα σπάνια σύνδρομα μου...

Όπως λέει και η γλυκιά μου κουμπάρα σαν χαρακτήρας είμαι "λίγο πιο....". Δεν βρίσκει την λέξη να με χαρακτηρίσει, μα εγώ ξέρω τι εννοεί. Είμαι πράγματι λίγο πιο...

Λίγο πιο καυστική κάποιες φορές από όσο θα έπρεπε, λίγο πιο μελαγχολική στις ενδόμυχες σκέψεις μου, λίγο πιο σιωπηλή στην πραγματικότητα από όσο ίσως δείχνω, λίγο πιο ακραία στις αντιδράσεις μου, λίγο πιο πολύ στον μικρόκοσμο μου... 

Εγώ θα με χαρακτήριζα βαθιά ελαττωματική μα με μεγάλη επιθυμία και προσπάθεια αυτοβελτίωσης. 

Τις δυσκολίες της ζωής μου τις αντιμετώπιζα πάντα επιτρέποντας μου να βουλιάζω στην μελαγχολία και στην εσωτερική αναζήτηση- ποτέ όμως δεν μου επέτρεπα να βουλιάζω στην αυτολύπηση,  ποτέ για μεγάλο χρονικό διάστημα και ποτέ δεν έπαυα να βλέπω τις ευλογίες στη ζωή μου. Όπως το διαβάζετε- δεν μου το επέτρεπα. Εάν ξεπερνούσα τα όρια θα έκανα τα αδύνατα, δυνατά να συνέλθω. Δεν ξέρω ακριβώς πως, μα τα κατάφερνα. 

Ίσως φταίει που όσο μελαγχολικές και ακραίες και αν είναι οι σκέψεις μου, στην ουσία είμαι ένα θετικό άτομο, που εκτιμά το πρωινό ξύπνημα, τις μικρές στιγμές ευτυχίας μέσα στη μέρα, μια καλή ταινία, έναν ζεστό καφέ, τον ουρανό, που εκτιμά στην ουσία τη ζωή και τη ρουφά κάθε λεπτό. 

Τώρα τελευταία λοιπόν, η αλήθεια είναι, πως αυτή η μαύρη τρυπούλα εμφανίστηκε και πάλι στη ζωή μου και με τράβηξε λίγο στην άβυσσο της. 

Με συμπτώματα όπως μουδιάσματα σε χέρια, πόδια και πλάτη και αφού είχα αποκλείσει με τις ανάλογες εξετάσεις την σκλήρυνση κατά πλάκας- υποψιασμένη από φιλικό πρόσωπο- κατέληξα στον νευροχειρουργό για να ακούσω έκπληκτη την διάγνωση Συριγγομυελία, την στιγμή που απλά πήγαινα να ακούσω για καμιά δισκοκήλη. (την οποία έχω τελικά όπως και αυχενικό, με απόλυτη καθίζηση των σπονδύλων, πως να μην την είχα άλλωστε;;)  

Παρότι ο νευροχειρουργός με καθησύχασε λέγοντας μου πως είμαι πολύ, πολύ τυχερή εφόσον η "σύριγγα" είναι μικρή και να βγω από την πόρτα χωρίς να το σκεφτώ περαιτέρω παρά μόνο εάν επιδεινωθούν τα συμπτώματα, η φράση "δύναται να προκαλέσει μέχρι και ολική παράλυση" δεν σταμάτησε να αναβοσβήνει μέσα στο μυαλό μου σαν ταμπέλα από νέον....

Μετά από δυο σχεδόν ολοκληρωμένες εγκυμοσύνες που οδήγησαν σε  δυο νεογνικούς θανάτους τον έναν μετά τον άλλον, μετά από 3 χρόνια που άκουγα μόνο το ένα σύνδρομο μετά το άλλο, όχι μόνο στα αγγελούδια μου μα και σε μένα την ίδια... Μετά από το φυσικά μοναδικό Σύνδρομο Τόμσεν ήρθε και η "Συριγγομυελία¨να μου κουδουνίζει το κεφάλι και να μου κόψει για λίγο καιρό την αναπνοή. 

Την στιγμή που μεγαλώνω ήδη ένα παιδί και ελπίζω καθημερινά σε ένα θαύμα για ένα ακόμη παιδί...  

Η πρώτη μου αντίδραση- όπως πάντα- ήταν να το διακωμωδήσω, να ξορκίσω το κακό όπως μου αρέσει να λέω,  και ποιος καλύτερος να το κάνω αυτό από την αδελφή μου; Αφού με διαβεβαίωσε να μην ανησυχώ και πως θα "μου μαζεύει αυτή τα σάλια" αφού είπα πως  "πρέπει να χάσω κιλά γιατί που να χωρέσω στο αναπηρικό καροτσάκι" και αφού είπαμε και πολλά πολλά ακόμα μαύρα αστεία που λυπάμαι την δόλια τη μητέρα μου και δεν τα γράφω, ξαφνικά σιωπήσαμε. 

"Πως το χειρίζεσαι;" με ρωτάει. 
"Ακόμα δεν το χειρίζομαι" της απαντώ και το εννοώ. 

Δεν ξέρω πως να το χειριστώ γιατί φοβάμαι. Γιατί τα συμπτώματα ξεκίνησαν από ένα απλό μούδιασμα στο χέρι και μεταφέρθηκαν παντού. Γιατί το μούδιασμα στο πόδι μου μετατρέπεται αργά και σταθερά σε πόνο. Γιατί τώρα φοβάμαι για τρεις και όχι για δυο. Γιατί τώρα είμαι μάνα και έχω ευθύνη. 

Τότε περνώ πάντα στο στάδιο της "μαύρης τρύπας". Του δικού μου μικρόκοσμου που προσπαθώ να βάλω μια σειρά, να το εκλογικεύσω ίσως, να σκεφτώ προοπτικές και εναλλακτικές. Ενημερώνω γυναικολόγο και παιδίατρο να το ψάξουν και να βρεθούμε να συζητήσουμε. Είναι κληρονομικό; Μου φτάνει το "Σύνδρομο Τόμσεν". Υπάρχει πιθανότητα να επιδεινωθεί από μια ενδεχόμενη εγκυμοσύνη; Το ιστορικό μου δεν βοηθάει και το ξέρω. Έπειτα μιλάω στον πνευματικό μου και μου δίνει τη πρώτη αχνή αχτίδα ελπίδας και στήριξης. Βυθίζομαι όμως και πάλι στις αμφιβολίες. Αναζητώ συγκεκριμένα άτομα να μιλήσω μα είναι δυστυχώς απόντα. 

Έχω πάντα τον Παναγιώτη, την αδελφή μου και την δεύτερη "αδελφή" μου, την κουμπάρα. 

 Διστάζω όμως να μοιραστώ τις φοβίες μου με τον Παναγιώτη- δεν χρειάζεται- ας του δώσω μια φορά δύναμη και εγώ. Τόσα έχει περάσει, τόσο έχει πονέσει και αυτός. Έλα που είναι και το μόνο άτομο που μπορεί να κάνει τη διαφορά..... Πόσα όμως ακόμα να αντέξει;

Φόβος και για αυτό. Πόσα ακόμα να αντέξει; Φόβος πως δεν θα μπορέσω να κάνω και άλλο παιδί. Τύψεις που δεν εκτιμώ αρκετά το παιδί που ήδη έχω ώστε να μην έχω ανάγκη και άλλο. Ενοχές που είμαι αυτή που είμαι με όλες τις γενετικές δυστροπίες μαζεμένες πάνω μου. 

Πρέπει όμως να το χειριστώ, δεν έχω άλλη επιλογή. Απλά δεν έχω. 

Κάθε Δευτέρα η εκκλησία μας έχει παράκληση στην Παναγία... Έχω να πάω από όταν ο Δημήτρης ήταν μόλις μηνών. Αυτή την Δευτέρα, εντελώς αυθόρμητα, αποφασίζω τελευταία στιγμή να πάμε. Χέρι, χέρι με το μαιμουδάκι ξεκινώ και κάτι μέσα μου μου λέει πως η Παναγία είναι η μόνη μου ελπίδα....

Όπως πάντα. 

Από την επομένη όλα μπήκαν ως δια μαγείας σε μια σειρά. Ξαναβρήκα τον παλιό μου εαυτό. Ξαναβρήκα την ελπίδα...

 Γιατί κρατάω ήδη στην αγκαλιά μου ένα υπέροχο πλάσμα και έχω και δυο αγγελούδια πρεσβευτές στον ουρανό. Γιατί έχω έναν υπέροχο σύζυγο. Γιατί, τι και αν κουτσαίνω για λίγο μόλις σηκωθώ, ακόμα περπατάω. Γιατί ακόμα και αν μπορώ να κοιμηθώ μόνο στο ένα πλευρό- ακόμα ξυπνάω κάθε πρωί. Γιατί δεν είμαι γεμάτη γενετικές δυστροπίες είμαι απλά μοναδική. Γιατί είμαι αυτό το 1 στο 1.000.000 ανθρώπων και αυτό το 8.4 στους 100.000 ανθρώπους. 

Γιατί είμαι τσαμπουκάς και το έχω αποδείξει. Γιατί θα κάνω και άλλο παιδάκι- κόντρα σε κάθε ιατρική πρόβλεψη- και θα είμαι και όρθια για να τα καμαρώνω. Γιατί το να κοκορεύομαι ότι "Τα κατάφερα" είναι το καλύτερο μου. Γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και εγώ το ξέρω αυτό πολύ καλά.

Γιατί στην τελική, έχω μια αδελφή, που έχει προσφερθεί να μου σκουπίζει τα σάλια... Και έναν άντρα που του είμαι απλά απαραίτητη όπως και αν είμαι... Και ένα μαιμουδάκι να μου λέει "Παπώ"... 

Μπορώ να ζητήσω κάτι περισσότερο; 

Ένα όνειρο, μια εικόνα, χίλιες ευλογίες....

Με τον Παναγιώτη έχουμε κάνα δυο στέκια που πάμε πιστά από τότε που ήμαστε μαζί. (από πάντα δηλαδή). Το ένα μάλιστα είναι και αυτό στο οποίο είχαμε το πρώτο μας ραντεβού και το πρώτο που πήγαμε μόλις σαράντισε το μαιμουδάκι. Το έχω ξαναπεί, δεν αγαπάμε πολύ τις αλλαγές- μας αρέσει η ρουτίνα μας... 

Η μια καφετέρια εξ αυτών είναι ακριβώς διπλά στο κύμα... Λόγω δουλειάς πάμε κυρίως καθημερινές πρωινά και είναι πραγματικά υπέροχα. Συνήθως είμαστε μόνο εμείς και η θάλασσα. 

Στα τόσα χρόνια που είμαστε μαζί πόσες φορές είχαμε πετύχει οικογένειες με τα παιδάκια τους να παίζουν στην ακρογιαλιά και αυτοί να απολαμβάνουν το καφεδάκι τους... Πολλές... Πόσες φορές είχαμε "ζηλέψει" την ευτυχία τους και είχαμε ευχηθεί να μας αξιώσει ο Θεός να ζήσουμε κάποια στιγμή το ίδιο... 

Κύματα, αλμύρα, θαλασσινό αεράκι στο πρόσωπο μας και εμείς να ονειρευόμαστε χωρίς σταματημό, να κουβεντιάζουμε πως θα ήταν "αν"...

Και ήρθε ο καιρός που το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Και πλημμύρισε η καρδιά μας χαρά. 

Και σήμερα, μια τόσο υπέροχη μέρα, ενώ ένα σωρό δουλειές περιμένουν να γίνουν, αποφασίζουμε να θυμηθούμε τα παλιά μας τα λημέρια. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερο κόπο, πάντα έχω στο αυτοκίνητο τα απαραίτητα για μαιμουδοπαιχνίδι στην φύση. 

Και δεν ξέρω.. 

Δεν είναι ότι δεν έχουμε απολαύσει ξανά το μικράκι μας να παίζει έτσι... 'Ισως φταίει το συγκεκριμένο μαγαζί... Μα βλέποντας αυτή την εικόνα, κοιταχτήκαμε με τον Παναγιώτη και ξέραμε... 

Σκεφτόμασταν το ίδιο.. 

Μια εικόνα, χίλιες ευλογίες... 

Και παρότι εξωτερικοί παράγοντες μας χάλασαν λίγο την γαλήνη και την διάθεση μας, επιλέγω να το ξεχάσω και να μείνω σε εκείνη την αρχική αίσθηση μόλις αντίκρισα τα όνειρο μου, ολοζώντανο μπροστά μου... 

Μαιμουδάκι μηνών... 21!!!

Μαιμουδάκι μου... 

είσαι πλέον είκοσι ενός μηνών... 

Σε αυτούς τους 21 μήνες, ούτε σε "'έσπασα", ούτε σε "χάλασα" οπότε κάτι θα κάνω σωστά... σωστά; (ναι, πες ναι!) 

Δεν σε ζύγισα και δεν σε μέτρησα, θέλω όταν πάμε στο παιδίατρο σε 3 μήνες να εκπλαγώ... 

'Αλλα δόντια δεν έχουν κάνει την εμφάνιση τους. Είμαστε με τη γνωστή παλιοπαρέα των 12! 

Όσο πας και ξανθαίνεις και ειλικρινά έχω βαρεθεί να ακούω το υπέροχο "Μα από ποιον πήρε το παιδί και είναι τόσο ξανθό;;;",  (εμμμμμ... από τους γονείς του;;;). 

Επιμένεις να επικοινωνείς με την νοηματική και πάσης φύσεως επιφωνήματα και αρνείσαι πεισματικά να μιλήσεις! Έχεις μάθει βέβαια το "Σ' αγαπώ" (Παπό), τι σπουδαιότερο χεχε,  σχεδόν όλα τα ονόματα μας, (Γιάννα- Άννα, Χριστίνα- Νίνα, Χρήστος-Τίτος, Νίκος- Ίκο, Φωφώ, Εύη, Κωστή- Κόκα, Μιμίκα- Μίκα), και ενώ τα πας περίφημα στο συλλαβιστό όταν σε παροτρύνω να πεις όλη την λέξη, ακούγεσαι κάπως έτσι... 

Ξέρω όμως μαιμούδι μου πως όταν μιλήσεις τελικά θα τα πεις απλά τέλεια!! (εννοείται!!!)

Έχουν αρχίσει τα περίφημα ξεσπάσματα των terrible two, με εσένα να πέφτεις πολύ δραματικά στο πάτωμα- είτε μπρούμυτα, είτε ανάσκελα- ουρλιάζοντας και χτυπώντας χέρια και πόδια για λόγους που καλά καλά ούτε εσύ καταλαβαίνεις!! Η αλήθεια είναι πως μου φαίνεσαι πάντα πολύ αστείος μιας και συνήθως είσαι τόσο ήρεμος και πράος που δεν μπορώ να σου θυμώσω... Έτσι πάντα σε αγνοώ, (κρυφογελώντας),  μέχρι να σου περάσει , (συνήθως 2 λεπτά είναι αρκετά), είτε αν το δράμα που ζεις είναι πολύ μεγάλο, (π.χ σου έκοψα την μπανάνα χωρίς να σε ρωτήσω- αν είναι ποτέ δυνατόν!!), θα σε πάρω αγκαλίτσα και αυτό πάντα μα πάντα αρκεί για να κουρνιάσεις και να ηρεμήσεις!

Τον τελευταίο μήνα αρνείσαι πεισματικά να φας κρέας, εξακολουθείς όμως να τρως όλα τα άλλα. Θες όλο και περισσότερο να τρως μόνος σου και έτσι όλα πλέον τα φαγητά- φρούτα κτλ στα κόβω με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορείς να τα φας με το χέρι. (μπορείς και με το πιρούνι και το κουτάλι αλλά κουράζεσαι γρήγορα!) 

Είσαι πάρα πολύ έξυπνος,  ξέρεις και παρατηρείς τα πάντα, απλά δεν μπορείς να το δείξεις τόσο πολύ εφόσον δεν εκφράζεσαι ακόμα λεκτικά. Όμως αναγνωρίζεις όλους τους αριθμούς μέχρι το 10, σχεδόν όλα τα γράμματα της αλφαβήτου, έχεις αρχίσει να αναγνωρίζεις και τα χρώματα και τα σχήματα ενώ ο τρόπος που παρατηρείς όσα κάνουμε είναι τρομακτικός...το ίδιο και το πως ξέρεις που βρίσκονται τα πάντα στο σπίτι... (βρήκα τον προσωπικό μου ευρετή αντικειμένων... ποτέ ξανά χαμένο liposan!!!) 

Παίζεις όλα τα παιχνίδια με την ίδια ευχαρίστηση, το αγαπημένο σου τραγούδι είναι το "Ο μπαμπάς μου με ρωτάει" (non-stop στο αμάξι, αλίμονο αν τολμήσω και το αλλάξω...),  ενώ τα αγαπημένα σου παραμύθια αυτό το καιρό είναι τα, "Ένα κεράκι για το Ρινοκεράκι" του Τριβιζά και "Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ". ( σε παρακαλώ να εκτιμήσεις κάποια στιγμή το γεγονός πως μπορεί να στα διαβάζαμε και 20 φορές συνεχόμενα και να το θυμάσαι αυτό όταν από την άνοια θα σε ρωτάω διαρκώς τι ώρα είναι- ναι;;;) 

Μπορεί να θες λίγο χρόνο στην αρχή, είσαι όμως πολύ κοινωνικός και πάρα πολύ δοτικός για την ηλικία σου. Μοιράζεσαι τα πάντα και δεν θα διεκδικήσεις κάτι μόνο και μόνο επειδή στο πήραν από μπροστά σου. Χαμογελάς, στέλνεις φιλάκια με ήχο και φυσικά κάνεις τα μαγευτικά "ματάκια" σου... (κλείνουμε ματάκια όλο γλύκα) 

Αποκοιμιέσαι ακόμα αποκλειστικά στην αγκαλιά μας- συνήθεια που δεν θα άλλαζα για τίποτα στο κόσμο όσο και αν παραλύουν τα χέρια μου... "Θα κάνουμε αγκαλίτσες, γαργαλίτσες" σου λέω και ξέρεις πως ήρθε η ώρα για ύπνο.. "Και φιλάκια" προσθέτεις κάνοντας το ανάλογο ηχητικό εφέ για να καταλάβω και φυσικά με πνίγεις πάντα στα φιλιά λίγο πριν κοιμηθείς... 

Και να λιώνω η δόλια η μάνα... 

Αχ πόσα, μα πόσα να περιμένω ακόμα;;; 

Ένα μαιμουδάκι στο Αττικό Πάρκο!!

Γεννήθηκα και μεγάλωσα μέχρι τα 5 μου χρόνια στην Νότιο Αφρική, όπου πολύ συχνά με τους γονείς μου πηγαίναμε για σαββατοκύριακο στο φημισμένο Kruger Park.  Tα άγρια ζώα λοιπόν για μένα ήταν κάτι φυσιολογικό και κοινότυπο, τόσο, που όταν επιστρέψαμε στην Ελλάδα, οι κατσίκες, οι κοτούλες και τα προβατάκια της γιαγιάς μου, μου φαίνονταν τρομερή υπερπαραγωγή! 

Τα αγαπούσα ωστόσο όλα εξίσου και το Αττικό Πάρκο στην Αθήνα υπήρξε πόλος έλξης για μένα και τον Παναγιώτη από όταν άνοιξε! Παρότι δεν μένουμε Αθήνα, το επισκεπτόμασταν με  κάθε ευκαιρία που μας δινόταν. Είχαμε πει πως θα πηγαίναμε το μαιμουδάκι για πρώτη φορά στα δεύτερα γενέθλια του, τελικά βιαστήκαμε 3 μήνες, μα πιστέψτε με και πολύ περιμέναμε! 

Μιας και είμαστε πρωινοί τύποι, ξεκινήσαμε χαράματα και 9:30 η ώρα ήμασταν ήδη ετοιμοπόλεμοι να αρχίσουμε τον ποδαρόδρομο! Ο Δημήτρης είχε εκστασιαστεί προτού καν αρχίσουμε! Με τις χελώνες όμως και τα πτηνά- ιδίως τους παπαγάλους- έπαθε τρελό έρωτα... Ίσως επειδή ήταν τα πρώτα που είδε, ίσως επειδή έχουμε και από τα δυο και τα γνώριζε ήδη... Ίσως επειδή τις χελώνες τις τάισε κιόλας... Ποιος ξέρει; 

Κάναμε μια στάση για... τι άλλο... μπανάνα και χαζέψαμε τις φώκιες μέχρι να αρχίσει το σόου με τα δελφίνια. 

Εμείς μαγευτήκαμε πραγματικά, ο δε Δημήτρης είχε λίγη γκρίνια και νομίζαμε πως δεν κατάλαβε καλά καλά τι έβλεπε, για μια ακόμα φορά όμως διαψευτήκαμε αφού στο σπίτι διαπιστώσαμε πως έβλεπε πλέον τα φουσκωτά του δελφίνια και τις φώκιες στο μπάνιο με άλλο μάτι... Εγώ δε, ακόμα είμαι να σκάσω αφού όταν η κοπέλα ζήτησε κάποιον από το κοινό να συμμετάσχει δεν σήκωσα το χέρι για να δώσω ευκαιρία σε κάποιο παιδάκι, μετά όμως σκέφτηκα πως δεν θα σήκωνε ποτέ παιδάκι για κάτι τέτοιο και πολύ στεναχωρήθηκα που έχασα την ευκαιρία να είμαι η τυχερή... (η μαγεία δεν αποτυπώνεται στις φωτογραφίες..)

Ακολούθησαν όλα τα υπόλοιπα, με μια μαμά χιμπατζή και το μωράκι της να με συγκινούν, με τις σουρικάτες να μας κλέβουν την καρδιά, το ίδιο φυσικά τα αιλουροειδή και η απίστευτη καμηλοπάρδαλη που πλησίαζε για να την χαϊδέψουμε, το απίθανο "Bon Jovi" λιοντάρι που έκλεψε την δική μου καρδιά και το ψωνισμένο, (ναι- ναι ψωνισμένο δεν μου το βγάζετε από το μυαλό!), παγόνι να κλέβει την καρδιά του Δημήτρη!! Γενικότερα ήμασταν τυχεροί αφού "πετύχαμε"πολλά ταίσματα και πολλούς "διαπληκτισμούς" και παιχνίδια ανάμεσα στα ζώα!

Μερικές όμορφες λεπτομέρειες που γέμισαν την καρδιά μου ανοιξιάτικη διάθεση και χαρά.. 

Και κάποιες με χαμόγελο... Η χαλάρωση, της χαλάρωσης, Ω.. χαλάρωση... 

Συνεχίσαμε με παιχνίδι στον χώρο πικ νικ, λίγο ακόμα φαγητό και μετά βουρ για... τα μαιμουδάκια φυσικά!!!! 

Είμαι πολύ περήφανη για το αγοράκι μου γιατί έδειξε ενδιαφέρον για όλα, ακόμα και για πράγματα που δεν αφορούσαν τα ζώα. (όπως μηχανήματα και οχήματα). Τις 4 ώρες που ήμασταν εκεί περπάτησε μόνος του όλο το πάρκο, κυρίως τρέχοντας και προσπαθώντας να απομακρυνθεί από κοντά μας, (χαχα!- γιατί Δημήτρη, γιατίιιιιιι;;;;!!), ενώ μετά είχε αρκετή ενέργεια για να παίξει και στην παιδική χαρά του Εκπτωτικού χωριού! (εμείς πάλι, κομμάτια, έτοιμοι για απόσυρση!) 

Φυσικά με το που τον άλλαξα και τον έδεσα στο καθισματάκι του για το ταξίδι της επιστροφής, το αποτέλεσμα ήταν αυτό... 

...πριν καλά καλά ξεκινήσουμε... 

Ήταν μια υπέροχη ημέρα γεμάτη ξεχωριστές στιγμές και αναμνήσεις... 

Μαιμουδάκι ανυπομονώ για την επόμενη φορά... και να ξέρεις θα έχω πιει βιταμίνες να είσαι έτοιμος να ζήσουμε μεγάλες στιγμές!!  

Ένα μαιμούδι και το δικό του Πάσχα....

Η αλήθεια είναι πως όταν έμαθα ότι φέτος λόγω διαφόρων συνθηκών, δεν θα γιορτάζαμε Πάσχα στο χωριό όπως πέρσι, στεναχωρήθηκα πολύ.... Και παρότι μας κάλεσε η αδελφή μου στο χωριό του άντρα της και ήξερα πως είναι πολύ ωραία, δεν μου καθόταν καλά να μην είμαι με την γιαγιούλα μου, τις τρελοξαδέλφες μου και γενικότερα στο χωριό και στο σπίτι που αγαπώ... 

Ωστόσο περάσαμε απροσδόκητα ωραία! Και συνειδητοποίησα πως στην ουσία δεν μιλάμε πλέον για το δικό μας Πάσχα, μα για το Πάσχα του μαιμουδιού και μόνο! Πού οι φωτογραφίες με τα αρνιά και τα κοκορέτσια, πού οι φωτογραφίες με τα τραπεζώματα και με τους άλλους συγγενείς... Όοοοοχι.... Όλες οι φωτογραφίες αλλά και οι αναμνήσεις έχουν να κάνουν με ένα παλιομαιμουδάκι...

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος πήγαμε για επιτάφιο στο χωριό μου όπου ο Δημήτρης έδωσε ρεσιτάλ με το κέφι να χτυπάει κόκκινο και συμπεριφορά άκρως ανάρμοστη για επιτάφιο, απόλυτα όμως απολαυστική για ένα χωριό όπου όλοι σε γνωρίζουν από τόσο δα μικρούλα και σε καμαρώνουν με το τερατάκι σου αγκαλιά! Είδα και την γιαγιούλα μου και πήρα τη απαραίτητη δόση μου... 

Σε αντίθεση με πέρσι, φέτος η Ανάσταση ήταν μαγευτική αφού ο Δημήτρης έκατσε πολύ ήσυχος και συνεργάσιμος σε όλη τη θεία λειτουργία, ενώ με σόκαρε και το πόσο προσεκτικά κρατούσε την αναμμένη λαμπάδα του και πόσες λίγες φορές μπήκε στον πειρασμό να την σβήσει! Δεν θα φανταζόμουν ποτέ πως θα μπορούσα να κάτσω μέχρι το τέλος με ένα νήπιο 21 μηνών, κι όμως έγινε και αυτό...

Την Κυριακή του Πάσχα φτάνοντας στο χωριό του γαμπρού μου ένιωσα πολύ περήφανη για την αδελφούλα μου που παρότι φρέσκια φρέσκια μανούλα, η οποία δεν αφήνει και πολύ συχνά το ποντίκι, (που έχει μεταμορφωθεί σε τουλούμπα!!), από την αγκαλιά- είχε ετοιμάσει μια υπέροχη υποδοχή με έναν διακριτικά στολισμένο κήπο και πολλά καλούδια στο τραπέζι! (μέχρι και δικό της γιαούρτι και φέτα έφτιαξε!) 

Αρχικά κόψαμε ένα λουλουδάκι για τον καθέναν για να γίνουν οι απαραίτητες συστάσεις και να νιώσει ο Δημήτρης πιο άνετα και οικεία με όλους. 

Και από εκεί και πέρα... άρχισε το ντελίριο!! Με έναν μεγάλο περιφραγμένο κήπο γεμάτο προκλήσεις και περιπέτεια, οι γονείς χαλαρώσαμε και το μαιμουδάκι δεν σταμάτησε να παίζει και να εξερευνά! Αραδιάσαμε ότι οχήματα είχαμε μαζί μας και όσα παλιά βρήκαμε από τον ξάδελφό μας στο υπόγειο και αρχίσαμε να τα σπρώχνουμε, να τα γεμίζουμε χαλίκια, μέχρι και να καθόμαστε πάνω για να μας πάνε βόλτα! 

Μετά θυμήθηκα πως είχα στο αυτοκίνητο όλα τα απαραίτητα και έτσι κουβαδάκια, φτυάρια, τσουγκράνες και ποτιστήρια επιστρατεύτηκαν για ατελείωτο παιχνίδι! 

Όταν κάτσαμε για φαγητό, ο Δημήτρης φυσικά ξεράθηκε- δεν ήθελε να φάει σχεδόν τίποτα... (και να λιώνει η μάνα....)

Μια ωρίτσα ήταν αρκετή για να θέλουμε πάλι παιχνίδι, τρέξιμο, μπάλα και κολπάκια με τον μπαμπά αλλά και αγκαλίτσες- γαργαλίτσες με την νονά...

Και μετά... μετά, ανακαλύψαμε το τρακτέρ του θείου... Και ένας έρωτας γεννήθηκε... 

Η επόμενη μέρα μας βρήκε να γιορτάζουμε με την οικογένεια του Παναγιώτη όπως κάθε χρόνο και να περνάμε και πάλι υπέροχα! Ο μόνος λόγος που δεν μοιράζομαι φωτογραφίες είναι πως περιλαμβάνουν τα άλλα μας παιδάκια και φυσικά είμαι διακριτική. Ο δε Δημήτρης έχει τώρα 3 μέρες που κοιμάται ξερός από τις 6 το απόγευμα...για βράδυ... (όνειρο ζω, μην με ξυπνάτε!!)

Όσο για σένα μαιμουδάκι μου, τι να πω; Ήρθες στην ζωή μας και γέμισες τις καρδιές μας με απέραντη αγάπη και στο πρόσωπο μας χαράχθηκε ένα μόνιμο χαμόγελο... Το Πάσχα πλέον αφορά εσένα και μόνο εσένα αφού εσύ ανέστησες εμάς και γιάτρεψες την πληγωμένη μας ψυχή... 

Και του χρόνου παλιομαιμούδι μου... Και του χρόνου!