Cake Pops! Το απόλυτο και πανεύκολο trend!

Δεν ξέρω πότε ακριβώς έγιναν απόλυτο trend τα cake pops, τους αξίζει όμως, είναι πανεύκολα να τα φτιάξεις και πεντανόστιμα! Ιδανικά για πάρτι, κεράσματα στο σχολείο ακόμα και για βαφτίσεις και γάμους. Όλα και όλα χρειάζεστε 4 υλικά και προαιρετικά κάτι για το στόλισμα! (αν είναι απλά για να αξιοποιήσεις ένα μπαγιάτικο κέικ που περίσσεψε, δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω από την επικάλυψη της κουβερτούρας.)

Υλικά: (για περίπου 40 τμχ σε μέγεθος ενός μεγάλου καρυδιού)

-2 κεικ έτοιμα (είτε βανίλια, είτε σοκολάτα, είτε αναμεικτό) ή μισό περίπου σπιτικό κέικ που περίσσεψε. 

-2 φακελάκια έτοιμο γλάσο σοκολάτας. 

-60 γρ. βούτυρο (μπορεί να πάρει και λίγο παραπάνω)

-κουβερτούρα (της επιλογής σας)

-τρούφα, sprinkles, ή οτιδήποτε για στόλισμα (προαιρετικά) 

Εκτέλεση:

Τρίβω το κέικ σε τρίμματα σε ένα μπολ. Λιώνω το γλάσο σύμφωνα με τις οδηγίες στη συσκευασία και το προσθέτω μαζί με το βούτυρο στο μείγμα με τα τρίμματα και "ζυμώνω" μέχρι αν ομογενοποιηθεί. (Αν σας φανεί πως δεν "δένει" μην ανησυχείτε μόλις τα πλάθετε θα είναι μια χαρά!) Πλάθω μικρά μπαλάκια, τα τοποθετώ σε σκεύος με λαδόκολλα και τα τοποθετώ στο ψυγείο για 30'. Λιώνω τη κουβερτούρα σε Μπεν Μαρί. Αν θέλω τα cake pops μου να είναι σε ξυλάκι, κάνω την εξής διαδικασία. Βουτάω την άκρη από το ξυλάκι στην κουβερτούρα, το περνάω έπειτα στο cake pop, και μετά βουτάω όλο το cake pop μέσα στην κουβερτούρα για να καλυφθεί. Αν θέλω να τα σερβίρω όρθια, τότε τα τοποθετώ σε σουρωτήρι, ή κάποιο βαρύ και σταθερό ποτήρι μέχρι να στεγνώσουν- αφού έχω τοποθετήσει πρώτα από κάτω λαδόκολλα διότι μπορεί να λερώσει. Αν θέλω να τα τοποθετήσω ανάποδα (προσωπικά μου αρέσει περισσότερο) μόλις τα βγάλω τα τοποθετώ στο σκεύος με την λαδόκολλα με λίγη απόσταση μεταξύ τους. Αν θέλω απλά να τα σερβίρω σαν τρουφάκια, τα βουτάω με το χέρι μου στην κουβερτούρα (εμένα τουλάχιστον με βολεύει περισσότερο από κουτάλι) και τα τοποθετώ και πάλι στην λαδόκολλα μέχρι να στεγνώσουν για να μπορέσω να τα βάλω μέσα σε χάρτινες θηκούλες σερβιρίσματος. 

Αν επιθυμείτε να τα στολίσετε με τρούφα ή κάτι άλλο που πρέπει να κολλήσει πάνω, το κάνετε αμέσως μόλις τα βουτάτε στη κουβερτούρα. Εγώ τις περισσότερες φορές τα φτιάχνω σαν τρουφάκια και τα στολίζω πάλι με λιωμένη κουβερτούρα οπότε και περιμένω να στεγνώσουν για να το κάνω. 

Tips: Επειδή είναι μια διαδικασία που μπορεί να πάρει λίγο χρόνο διατηρήστε τη κουβερτούρα ζεστή με πολύ χαμηλή φωτιά (πάντα σε Μπεν Μαρί) διότι όχι μόνο είναι χρονοβόρο αλλά πέφτει και η θερμοκρασία από τα ίδια τα cake pops που ήταν στο ψυγείο. 

Αν επιλέξετε λευκή σοκολάτα είναι λίγο πιο ευαίσθητη στο χειρισμό και στην κάλυψη, οπότε πολύ προσοχή στη φωτιά μην παρακάψει και υπομονή στην κάλυψη διότι καλύπτει λίγο πιο "ατσούμπαλα" από την κλασσική κουβερτούρα. 

Επίσης αν δεν θέλετε έτοιμο γλάσο σοκολάτας μπορείτε να ετοιμάσετε μόνες σας με κρέμα γάλακτος κουβερτούρα. Η αναλογία είναι ίση- π.χ 200 γρ κουβερτούρα, 200 γρ. κρέμα γάλακτος και η διαδικασία απλή. Ζεσταίνεις την κρέμα γάλακτος και μόλις πάει να πάρει βράση, αποσύρεις από τη φωτιά και προσθέτεις την κουβερτούρα ψιλοκομμένη και ανακατεύεις μέχρι να ομογενοποιηθεί και να γίνει λεία στην όψη. Μπορείς να προσθέσεις και ελάχιστο βούτυρο ή μέλι για επιπλέον γυαλάδα που δεν σου χρειάζεται όμως στην συγκεκριμένη συνταγή. Κυκλοφορούν συνταγές και στο διαδίκτυο για γλάσο σοκολάτας από κακάο και βούτυρο- όπως αυτή εδώ αλλά δεν την έχω δοκιμάσει για να σας πω τη γνώμη μου. 

Καλή επιτυχία! Μόλις φτιάξω και cake pops σε ξυλάκι θα ενημερώσω με φωτογραφίες. Προς το παρόν έχω μόνο σερβιρισμένα ως "τρουφάκια".

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Ενημέρωση: Και σε ξυλάκια που τα έβαλα, ανάποδα τα στέγνωσα και βγήκαν υπέροχα και στάθηκαν και πιο καλά στις πιατέλες μου! Όπως και να έχει, είναι πεντανόστιμα, δοκιμάστε τα!

Μια κίνηση αγάπης για τα tosodoulika...

Η Μένια είναι η μαμά της Νεφέλης και του Πάρη. Η Νεφέλη έχει διαγνωσθεί με καρκίνο. Η Μένια λοιπόν δίνει τον δικό της αγώνα στο πλευρό της κόρης της. Αυτό τον αγώνα τον δίνει με αξιοπρέπεια, δύναμη και με σκοπό να βοηθήσει και άλλους γονείς που έρχονται στην- αδιανόητη θέση- να ακούσουν πως το παιδί τους πάσχει από αυτή την ασθένεια. 

'Ετσι γεννήθηκε το karkinaki. Ένας υπέροχος ιστότοπος όπου μπορείτε να ενημερωθείτε για τα πάντα που αφορούν στον παιδικό καρκίνο. Από επιστημονικές μελέτες μέχρι και τις συμβουλές τις Μένιας για το τι θα χρειαστεί να πάρει μια μητέρα μαζί της όταν  νοσηλευτεί το παιδί της. 

Για την Μένια έχω ξαναμιλήσει εδώ, όταν με δική της παρότρυνση και με  βοήθεια από όλες τις υπόλοιπες "μαμαδομπλόγκερς" διοργανώθηκε μια υπέροχη κίνηση αγάπης για τα παιδιά που νοσηλεύονται. Όλα αυτά τον Ιούνιο. Τώρα από τον Οκτώβρη κιόλας, η Μένια "ξαναχτυπά". Αυτή τη φορά σκέφτεται να βοηθήσει όλες αυτές τις μανούλες που ξημεροβραδιάζονται έξω από την ΜΕΝΝ, περιμένοντας αυτά τα λίγα μα τόσο πολύτιμα λεπτά με το πρόωρο μωράκι τους, το τοσοδούλικο τους.

Και εδώ μπαίνει στην ιστορία η Μερσίνη. Η Μερσίνη είναι μαμά του Μάριου και ενός αγγέλου στον ουρανό. Προωρομανούλα και η ίδια ξέρει πολύ καλά την αγωνία, το άγχος, την αίσθηση απελπισίας όταν δεν μπορείς να βοηθήσεις το ίδιο σου το παιδί. Όπως η Μένια έτσι και η Μερσίνη πήρε την εμπειρία της και την αξιοποίησε δημιουργώντας το Tosodoulika, έναν απίθανο ιστότοπο με προσωπικές εμπειρίες, έγκυρες συμβουλές και μελέτες, οτιδήποτε μπορεί να χρειαστεί μια μανούλα που βιώνει τη προωρότητα. 

Κίνηση αγάπης λοιπόν για αυτές τις μανούλες. Τις δυο φορές μανούλες. Τις μανούλες που πονάνε και λαχταρούν να ζήσουν το αυτονόητο. Να κρατήσουν αγκαλιά το μικράκι τους, να το πάρουν σπίτι μαζί τους... Τόσες "μαμαδομπλόγκερς" προθυμοποιήθηκαν και πάλι να βοηθήσουν... Ένα δωράκι, μας πρότεινε η Μερσίνη, συμβολικό- εορταστικό, τίποτα μωρουδιακό μιας και οι καταστάσεις απαιτούν λεπτότητα. 

Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, και κατέληξα σε αυτή την, τοσοδούλικη. πράξη αγάπης από εμένα. Εφόσον πρόκειται για τα τοσοδούλικα μωράκια, τοσοδούλικα θα ήταν και τα δωράκια μου. Μια τοσοδούλικη μαράκα, κούπα και  καρτούλα με ευχές βγαλμένες από τη καρδιά, μπήκαν σε μια τοσοδούλικη τσαντούλα, έκλεισαν με ένα τοσοδούλικο μπισκοτόανθρωπάκι και μπήκαν σε κουτί για να αποσταλούν στην γλυκιά Μερσίνη. Η Μερσίνη είχε προτείνει να μην επιλέξουμε τίποτα εύθραυστο,  μα δεν μπόρεσα να αντισταθώ σε αυτές τις γεμάτες αισιοδοξία κουπίτσες και έτσι φρόντισα να τις αμπαλάρω πολύ πολύ καλά. 

Από μια λοιπόν, δις προωρομανούλα, με άσχημη μάλιστα κατάληξη, προς 5 προωρομανούλες με πολύ πολύ αγάπη και τις καλύτερες και εγκαρδιότερες ευχές /προσευχές για την πιο ευχάριστη και ευλογημένη κατάληξη. Να πάρουν τα μωράκια τους σπίτι, υγιή, γερά, δυνατά. 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Χριστούγεννα για μένα είναι....

Χριστούγεννα για μένα είναι η μυρωδιά της κανέλας και του πορτοκαλιού. Οι κουραμπιέδες της γιαγιάς μου. Ο ήχος από τα ξύλα που καίνε και αυτή η γλυκιά θαλπωρή και γαλήνη που νιώθεις ενώ κουρνιάζεις σε ένα μαξιλάρι δίπλα στη φωτιά, με έναν ζεστό καφέ στο χέρι. 

Χριστούγεννα για μένα είναι αυτός ο ζεστός καφές στο χέρι, με άφθονη κανέλα, μέσα σε μια κόκκινη τεράστια κούπα. Είναι και ο καφές σε πλαστικό που πίνεις καθώς χαζεύεις χριστουγεννιάτικες βιτρίνες με τις ώρες. Είναι η φουφού του καστανά που αχνίζει και σε προκαλεί να πάρεις ένα σακουλάκι έστω και μόνο για τη ζεστασιά του. 

Χριστούγεννα για μένα είναι το κόκκινο, το πράσινο και το λευκό. Τα φωτάκια στο δέντρο, στα μπαλκόνια, στους δρόμους, παντού. Είναι η αιώνια διαμάχη μέσα μου- φωτάκια πολύχρωμα ή λευκά; Είναι η μαγεία του φωτισμένου δέντρου μέσα στο σκοτεινό σαλόνι σου το βράδυ που σηκώνεσαι για νερό. Είναι η αντανάκλαση του στο απέναντι τζάμι. 

Χριστούγεννα για μένα είναι αυτό το πρώτο στολίδι που βγάζεις από το κουτί και το κρεμάς στο δέντρο. Είναι η προσμονή που συνοδεύει αυτό το στολίδι για στιγμές οικογενειακές, ξεχωριστές, μαγικές. Είναι οι άπειρες χιονόμπαλες που όσο και να μεγαλώσω πάντα θα με "ταξιδεύουν". Οι απρόσμενες ευχητήριες κάρτες από μακρινούς φίλους και συγγενείς. 

Χριστούγεννα για μένα είναι να πλημμυρίζει το σπίτι μυρωδιές από καλούδια που ψήνονται αδιάκοπα στο φούρνο. Μέλι, κανέλα, γαρύφαλλο, πορτοκάλι, λιωμένη κουβερτούρα, καβουρδισμένα αμύγδαλα. Είναι η χαρά του να μοιράζεις τις δημιουργίες σου στους αγαπημένους σου. Να βλέπεις τη χαρά στα πρόσωπα τους. 

Χριστούγεννα για μένα είναι τα ατελείωτα γράμματα που έγραφα σαν παιδί στον Άγιο Βασίλη. Τα γράμματα που θα παροτρύνω το παιδί μου να γράψει όταν έρθει η ώρα. Οι στοίβες με τα δώρα κάτω από το δέντρο. Τα πολύχρωμα περιτυλίγματα και οι τεράστιες κορδέλες. Η αναμονή, η αγωνία μέχρι να τα ανοίξω. 

Χριστούγεννα για μένα είναι άπειρα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Από το πρωί ως το βράδυ. Να τραγουδάω το Jingle Bells με αστεία προσφορά στο μαιμουδάκι μέχρι να τον πιάσει λόξιγκας από τα πολλά γέλια. Να σιγοτραγουδώ αδιάκοπα στον εαυτό μου το "All I want for Christmas is my two front teeth" και το " Feed the World" γιατί αυτά ήταν πάντα τα 2 αγαπημένα μου, από παιδί. 

Χριστούγεννα για μένα είναι να έρχονται τα ανίψια σου σπίτι, όλο καμάρι και χαμόγελα να σου πουν τα κάλαντα. Είναι γενικότερα τα κάλαντα από παιδικές φωνές,  όλη αυτή η παραφωνία και η ντροπή. τα χαμηλά βλέμματα και τα λοξοκοιτάγματα για να δουν τι μποναμά έδωσες... 

Χριστούγεννα για μένα είναι το λαχταριστό χοιρινό με δαμάσκηνα της μαμάς μου και η αχνιστή κοτόσουπα της πεθεράς μου. Το "ετήσιο" στολίδι που βρίσκω πάντα έξω από τη πόρτα μου από την αδελφή μου με μια γλυκιά χειρόγραφη καρτούλα. Η "αιώνια" ερώτηση της μητέρας μου- "Τι θέλεις να σου φέρει φέτος ο Άγιος Βασίλης;"  (ναι-ναι ακόμα και τώρα που είμαι 34 χρονών με δικό μου παιδί!)

Χριστούγεννα για μένα είναι ένα μονοήμερο ταξιδάκι στα χιόνια και αυτή η καυτή σοκολάτα που πίνεις δίπλα σε αχνισμένα τζάμια. Είναι ο σκούφος μέχρι τα αυτιά και το κασκόλ μέχρι τη μύτη. Είναι τα γάντια με "κομμένα" δάχτυλα γιατί ποτέ δεν κατάφερα να κουμαντάρω τα "ολόκληρα"! Είναι το χέρι μου μέσα στο πάντα ζεστό χέρι του άντρα μου ενώ κάνουμε τα τελευταία χριστουγεννιάτικα ψώνια. 

Χριστούγεννα για μένα είναι η ακόμα πιο συχνή επαφή με την Παναγία μας και τον Χριστό μας, οι συχνοί εκκλησιασμοί και οι εορταστικές ψαλμωδίες. Η αίσθηση ανθρωπιάς που κυριαρχεί και όλη η διάθεση για βοήθεια και στήριξη σε όσους το έχουν ανάγκη. Είναι να βλέπω το μικράκι μου να χαϊδεύει τον Χριστούλη στη Φάτνη και να τον κάνει "μααα"...

 Χριστούγεννα για μένα είναι το παιδί μου. Η χαρά του, τα λαμπερά του ματάκια  όταν βιώνει και αυτός για πρώτη φορά όλα όσα περιγράφω. Είναι το πρωινό μας ξύπνημα  ανήμερα Χριστούγεννα με τα δώρα, το παιχνίδι, το special πρωινό και όλα αυτά με τις πυτζάμες μας. Είναι η λαχτάρα να μιλήσω στον Δημήτρη για τον Χριστό και να του δημιουργήσω το πιο μαγικό και ανιδιοτελές περιβάλλον- για να μάθει να ονειρεύεται χωρίς περιορισμούς, να αγαπά και να δίνει χωρίς όρια και ανταλλάγματα. 

Χριστούγεννα για μένα είναι η οικογένεια μου και όλη μου η ζωή γύρω από αυτήν. Είναι όλος ο κόσμος που πιστεύει ακόμα στη μαγεία και στα θαύματα. Είστε όλοι εσείς, που φτάσατε να διαβάζετε αυτό το κείμενο μέχρι αυτές τις γραμμές. Γιατί ο Άγιος Βασίλης υπάρχει... Μπορεί να μην είναι πάντα ένας παχουλός γεράκος με μακριά άσπρα γένια και ταράνδους που πετάνε... όμως υπάρχει. Για τον καθέναν μας χωριστά. 

Το μόνο που χρειάζεται  είναι να πιστέψουμε... 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Η "σοκαριστική" καινούργια πραγματικότητα της ζωής μιας αγορομάνας....

• Να μπαίνεις σε κατάστημα με παιδικά ρούχα και να προσπερνάς εντελώς κάθε τι ροζ, περλέ ή με στρας και να πηγαίνεις κατευθείαν στις κουκούλες, τους δεινόσαυρους με απειλητικά ανοιχτό στόμα και το μπλε, πράσινο, μπλε, γκρι, μπλε, άντε και κάνα κόκκινο ή πορτοκαλί! (το μπλε το είπα;;) 
• Ακόμα χειρότερα. Να μπαίνεις μέσα σε κατάστημα με παιδικά παιχνίδια και να προσπερνάς τις κούκλες, τα λούτρινα αρκουδάκια και τα φανταχτερά στέμματα και να πηγαίνεις ντουγρού για τις μπάλες, τα 4χ4 οχήματα, τα μεγάλα οχήματα, τα μικρά οχήματα, γενικώς όλων των ειδών τα οχήματα. 
• Να κάνεις όλο τσαμπουκά τον Hulk Hogan μουγκρίζοντας μέχρι να βραχνιάσεις μόνο και μόνο επειδή στο ζητάει ο κανακάρης σου, επειδή του το έμαθε ο μπαμπάς του μα τώρα λείπει, και επειδή ξεκαρδίζεται τόσο πολύ στα γέλια που τελικά το καταδιασκεδάζεις και εσύ!
• Να μαθαίνεις ορολογίες όπως φίμωση και να πρέπει να φροντίσεις το πέος του μωρού σου με τρόπους που ποτέ δεν φανταζόσουν! 
• Να κάνεις απεγνωσμένες προσπάθειες να μάθεις να ρίχνεις καμιά μπάλα ίσια μόνο και μόνο για να μπορείς να παίζεις μαζί του. 
• Να κάνεις άλλες τόσες απεγνωσμένες προσπάθειες να μάθεις να χειρίζεσαι τηλεκατευθυνόμενο αυτοκίνητο χωρίς να στουκάρεις κάθε δέκατο του δευτερολέπτου σε τοίχο!
• Να βλέπεις εντελώς διαφορετικά πλέον τους άντρες. 
• Να βλέπεις εντελώς διαφορετικά πλέον τη πεθερά σου και την αγάπη της προς τον γιο της. 
• Να ενδιαφέρεσαι ξαφνικά να δεις ποδόσφαιρο, μπάσκετ, φόρμουλα Ένα. (αν είναι ποτέ δυνατόν!)
• Να παραδέχεσαι πως για έναν τουλάχιστον άντρα θα ρίξεις τα μούτρα και θα τρέξεις από πίσω του... και αυτός δεν είναι άλλος από τον γιο σου...

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Το τρελό βελονάκι της Σοφίας!

Ήταν υπέροχη συγκυρία να λάβουμε σήμερα το "πακετάκι" μας από την γλυκιά και ταλαντούχα Σοφία και το Τρελό Βελονάκι της, μιας και μας δημιούργησε δυο ευχάριστες προσμονές... 

Μια της ανιψούλας που περιμένω με αγωνία να σφίξω στην αγκαλιά μου και μια των Χριστουγέννων που απέχουν μόλις 56 μέρες... 

Τόσο το σκουφάκι κουκουβάγια- το οποίο δεν μπορώ δυστυχώς να ανοίξω μιας και προορίζεται για δωράκι, όσο και το ΑγιοΒασιλιάτικο σκουφάκι μας, είναι υπέροχα! Είναι μαλακά, χουχουλιάρικα και εξαιρετικά καλοφτιαγμένα. 

Λεπτομέρεια που με κέρδισε, τα ματάκια που είχε βάλει η Σοφία στη συσκευασία δώρου. Σε ευχαριστούμε Σοφάκι, ανυπομονούμε να τα φορέσουμε κανονικά και τα δυο! 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Το κείμενο, δεν αποτελεί διαφήμιση, είναι απλώς μια προσωπική εκτίμηση για μια όμορφη γνωριμία και συνεργασία <3 Αν δεν στηρίξουμε η μια την άλλη, τότε τι; 

Η Ελεάννα, η πρό(σ)κληση και οι...20 παραξενιές μου...

Αυτοσαρκάζομαι πολύ, οπότε όταν η Ελεάννα από το Εleanna's Diary Blog μας προ(σ)κάλεσε να γράψουμε για τις παραξενιές μας... δεν δίστασα. 

Έτσι για να έχω και αποδείξεις στο μέλλον για το μαιμουδάκι πως έχω το γνώθι  σ' εαυτόν και τις αναγνωρίζω... (γιατί μάλλον ακόμα θα τις έχω- γκουχ- γκουχ!)

• Έχω σοβαρή ψύχωση με το liposan. Δεν πάω πουθενά χωρίς αυτό και μόλις αρχίζει να τελειώνει σημαίνει συναγερμός για να αναπληρωθεί ενώ πάντα μα πάντα έχω μια μισοτελειωμένη "ρεζέρβα" σπίτι μου και στη δουλειά μου για παν ενδεχόμενο...
• Δεν μοιράζομαι με ευκολία το φαγητό μου ενώ μπορεί να γίνω έξαλλη αν επιχειρήσεις να πιεις από το καφέ μου...
• Οι πετσέτες και τα σεντόνια πρέπει, (απλά πρέπει) να είναι πάντα τοποθετημένα στα ντουλάπια με την "ενιαία" τους πλευρά αλλά και ανάλογα με το χρώμα τους- όχι μόνο για αισθητικούς λόγους μα και για πρακτικούς. 
• Με το ίδιο σκεπτικό τα μανταλάκια σε κάθε ρούχο πρέπει να είναι του ιδίου χρώματος. Δεν ξέρω γιατί, μιας και αν τα κοιτάξεις από μακρυά, πάλι ένα χάος επικρατεί- όμως δεν μπορώ να το ελέγξω...
• Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να φορέσω κάτι πέρα από μπεζ, λευκό, σκούρο μπλε και καφέ. 
• Οι πυτζάμες μου όμως είναι σχεδόν όλες ροζ!
• Απεχθάνομαι το μαύρο, όταν το φοράω, πέφτει η ψυχολογία μου. (παρόλο που θα έπρεπε να φοράω διαρκώς μπας και "κόψει" κάτι...!)
• Δεν μπορώ να κοιμηθώ χωρίς κάλτσες, (ναι ακόμα και Αύγουστο μήνα) και ποτέ μα ποτέ ξεσκέπαστη. (ναι ακόμα και Αύγουστο μήνα) 
• Μπορώ να γίνω έξαλλη με τη φράση "Εμένα δεν μου πέφτει λόγος αλλά..." 
• Δεν μπορώ να με πλησιάζουν πολύ (και πολλοί)- ιδίως άγνωστοι- τρομάζω και αμέσως οπισθοχωρώ....
• Για το νεροχύτη μου έχω τέσσερα σφουγγάρια. Ένα για τα πιάτα μας, ένα για τα ταψιά και τις κατσαρόλες, ένα για το μαιμουδάκι και ένα για να καθαρίζω το νεροχύτη. (εγώ δεν το θεωρώ παραξενιά, μα μου έχουν πει ότι είναι οπότε ποια είμαι εγώ να το αμφισβητήσω;;) 
• Πάντα μα πάντα πρέπει να κλείνω το καπάκι της τουαλέτας πριν τραβήξω καζανάκι και ζητάω και από τους καλεσμένους μου να το κάνουν. (αν ξέρατε γιατί θα το κάνατε και εσείς) 
• Έχω ψύχωση με τα σουβέρ. Έχω ατελείωτα σουβέρ διότι απλά ποτέ δεν είναι αρκετά. Αν κάποιος καλεσμένος δεν ακουμπήσει πάλι το ποτήρι του στο σουβερ, θα σηκωθώ διακριτικά και θα το κάνω εγώ. Βέβαια με έχουν πάρει πια χαμπάρι και με κοροϊδεύουν ενώ η κουμπαρίτσα μου για να με ξεκουράσει όποτε είναι παρούσα αναλαμβάνει αυτή τη "χωροφυλαξία" των ποτηριών...!
• Δυσκολεύομαι πολύ, μα πάρα πολύ, να ζητήσω βοήθεια. (για οτιδήποτε) 
• Λατρεύω να κάνω λίστες και να "τικάρω" αυτά που έκανα. Είμαι ικανή να γράψω κάτι που έχω ήδη κάνει μόνο και μόνο για τη χαρά του "check"!! 
• Αν οτιδήποτε στο σπίτι μου "μετακινηθεί", έστω και στο ελάχιστο, θα το παρατηρήσω και θα το ξαναβάλω στην θέση του ακόμα και αν χρειαστεί να σηκωθώ από ξάπλα. (Κάποτε ο ξάδελφος μου μετακίνησε  το σφουγγαράκι ενυδρείου που υπήρχε με μαγνήτη στην πρόσοψη του. Όταν γύρισα σπίτι ήταν το πρώτο που είδα και το ξαναέβαλα στη θέση του. Το διαπίστωσε και για λίγες μέρες το μετακινούσε κάθε μέρα και λιγότερο. Και πάλι το παρατηρούσα και το έβρισκε ξανά στη θέση του. Τελικά επιβεβαιώθηκε ότι είμαι τρελή και σταμάτησε και ασχολείται.)
• Μόλις διαπίστωσα ότι έχω ήδη γράψει 17 παραξενιές και παρόλο που ξέρω ότι είναι πολλές πρέπει να τις κάνω 20. Απλά πρέπει να στρογγυλοποίησω τον αριθμό... (και δυστυχώς δεν είναι δύσκολο!)
• Δεν υπάρχει περίπτωση να δεις στραβή κορνίζα σπίτι μου- έστω και στο ελάχιστο. Με τρελαίνει!
• Με τρελαίνει οι κουρτίνες να μην είναι μέχρι τέλους τραβηγμένες. Έστω και αν πρόκειται για ένα μόνο εκατοστό. 

Ορίστε. Εύκολα και ανησυχητικά απλά, 20 από τις παραξενιές μου... Αν "σκάψω"και άλλο θα έχω μπόλικο υλικό αλλά νομίζω αρκετά εκτέθηκα! 

(Μαιμουδάκι μου, αν έχω ξεπεράσει έστω και μια από όλες αυτές τις παραξενιές να είσαι περήφανος για την μανούλα. Αν πάλι όχι, δείξε λίγη κατανόηση, ναι;; )

Το ημερολόγιο μιας μαμάς

Πως αντιμετώπισα την απώλεια....

Σαν άνθρωπος δείχνω σκληρή και δυνατή. Είμαι όντως ή δεν είμαι, θα το δείξει η νεκροψία. Απλώς πιστεύω πως αυτός είναι πιθανότατα ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσω τις δύσκολες καταστάσεις- με σκληρότητα και δύναμη- ώστε να βγω νικήτρια και να μην της αφήσω να με βάλουν κάτω. 

Ένα είναι σίγουρο. Τη μιζέρια και τη μεμψιμοιρία τις σιχαίνομαι. 

Για να σηκωθώ όρθια όποτε η ζωή με έχει ρίξει κάτω, το ψυχικό κόστος ήταν μεγάλο. Παλεύω με νύχια και με δόντια με όλους αυτούς τους δαίμονες που με κυριεύουν, δίνω μεγάλη μάχη με τον εαυτό μου...

Οπότε ναι- σε όσους αναρωτιούνται πως άντεξα τον χαμό 2 μωρών αφότου τα γέννησα και πως παραμένω τόσο αισιόδοξη και θετική θα απαντήσω τα εξής: 

Δεν ήταν πάντα έτσι. 

Την πρώτη μου απώλεια δεν την "βίωσα". Δεν πένθησα όπως έπρεπε- δεν έκλαψα. Είχα κλάψει τοοοόσο πολύ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης- μιας εξαιρετικά δύσκολης εγκυμοσύνης- που είχα στερέψει από δάκρυα. Δεν προσευχήθηκα για το μωρό μου. Απομακρύνθηκα από τον Θεό. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Έχασα το χαμόγελο μου και το χιούμορ μου. Και επεχείρησα να ξαναμείνω έγκυος μόλις 6 μήνες μετά, ακριβώς για να καλύψω αυτό το τεράστιο κενό που είχα στην καρδιά μου, στην ψυχή μου, στο σώμα μου και στο μυαλό μου. 

Όταν έμεινα έγκυος- ένα μικρό φως φώτισε μέσα μου... Ελπίδα... Ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά. Πείσμα... Θα κάνω ότι μπορώ για να πάνε καλά. Και μαζί με αυτό το φως, δίπλα σκοτάδι... Ενοχές για το κοριτσάκι μου... Τύψεις ότι δεν πάλεψα αρκετά... Ότι δεν έπρεπε να τους αφήσω να μου την πάρουν κατ' αυτόν τον τρόπο... Φόβο... Ότι τίποτα δεν θα πάει καλά. 

Αυτά μέσα μου. Για τους άλλους ήμουν ψύχραιμη, ενημερωμένη, δυνατή, σκληρή... 

Είμαι λίγο "άντρας" στη συμπεριφορά μου. Όταν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα θέλω να το λύσω- όχι να το συζητήσω. 

Όταν λοιπόν ο γιατρός μου, μου είπε πως έχω υψηλή ρήξη υμένων,  χάνω αμνιακό υγρό και αν συνεχίσει έτσι θα αναγκαστεί να μου πάρει το παιδί, η πρώτη μου ερώτηση ήταν "Τι μπορώ να κάνω εγώ για να βοηθήσω;" Όταν το μόνο που ήθελα ήταν να ουρλιάξω. Μέσα στη κλινική κλινήρης μέχρι να γεννήσω μου είπε; Στρατιώτης εγώ. 

Μέσα. Κλινήρης. Να χαμογελάω μόνο στον άντρα μου και στις νοσοκόμες. Ζούσα για αυτές τις δυο φορές τη μέρα που άκουγα τη καρδούλα του στο τακογράφο. Για τον καθημερινό υπέρηχο με τον γιατρό μου. Για να ακούσω αυτό το "είμαστε στο 4 από 3 του αμνιακού υγρού" Το μωράκι μου το άκουσα να κλωτσάει μέσα στη κλινική. Γύρω μου φίλοι και οικογένεια να έρχονται να με δουν και να συζητάνε και εγώ να μην ακούω λέξη. Χαμένη στο κόσμο μου. Σε αυτή τη παραφροσύνη να παλεύεις να κρατήσεις μια ζωή μέσα σου ζωντανή...

Όταν μου τηλεφώνησε ο άντρας μου εκείνη την αποφράδα μέρα για να μου πει πως χάσαμε το μωρό... τι να πω; Μαύρισε το μυαλό μου, η καρδιά μου, μαύρισαν τα πάντα. Άρχισα να δίνω εντολές για το τι θέλω να γίνει με το μωρό, πήρα τηλέφωνο φίλες στο ληξιαρχείο να μας βοηθήσουν με τα χαρτιά. Πιστοποιητικό γέννησης και θανάτου την ίδια μέρα γίνεται; Όταν το μόνο που ήθελα ήταν να ουρλιάξω....

Μέχρι που μπήκε μέσα μια μαία να μου πάρει πίεση, να μου δώσει ηρεμιστικό και να με ενημερώσει ότι ο γιατρός είναι καθ' οδόν. Τότε έσπασα. Ούρλιαξα, επιτέλους, ούρλιαξα πως είναι το δεύτερο παιδί που χάνω, τι χρωστάω; Ούρλιαξα πως δεν αντέχω, θα τρελαθώ. Πως θέλω να δω το παιδί μου να το κρατήσω- βγάλτε μου τον καθετήρα εγώ θα πάω στο νοσοκομείο. Ήρθε ψυχολόγος, την έστειλα στα τσακίδια. Ήρθε ο γιατρός μου, συγνώμη ούρλιαζα δεν τα κατάφερα. Θέλω να δω το παιδί μου. "Δεν υπάρχει περίπτωση" μου είπε ο γιατρός "ξέχνα το- έχεις χάσει πολύ αίμα, η πίεση σου είναι στα υπόγεια, προτεραιότητα μου είσαι εσύ και δεν στο επιτρέπω" Τότε παρατήστε με, ψιθυρίζω, φέρτε μου μόνο τον άντρα μου. 

Μετά... μετά την καταιγίδα, το απόλυτο κενό. Κενή καρδιά, κενή ψυχή, κενό βλέμμα. Πόσα ηρεμιστικά να αντέξω; Δεν μιλούσα. Με τάιζε ο άντρας μου στο στόμα. Δεν σηκωνόμουν για να αναρρώσω από τη καισαρική. Ερχόταν η αγαπημένη μου Άννα, η λατρεμένη μου μαία, αυτή που μου είχε βάλει να ακούσω τη καρδιά του μωρού μου για πρώτη φορά, για να με σηκώσει και εγώ αφηνόμουν στα χέρια της. Ένα άψυχο σώμα πως να σηκωθεί; Φέρτε μου τη πάπια έλεγα- δεν θα ξανασηκωθώ. Εγώ. Που παρά τις δυσκολίες 21/2 μήνες κλινήρης- δεν χρησιμοποίησα πάπια μια φορά. 

Για να σηκωθώ έπρεπε να μπει μια μέρα μέσα ο γιατρός μου και ουσιαστικά να με διατάξει να το κάνω. "Δεν με ενδιαφέρει αν ζαλίζεσαι. Αν πέσεις θα σε σηκώσω εγώ. Σήκω ΤΩΡΑ" Και το βλέμμα του δεν σήκωνε αντίρρηση. 

Πολλά που έγιναν εκείνες τις 5 μέρες στη κλινική δεν τα θυμάμαι. Μου τα λένε και δεν έχω καμία απολύτως ανάμνηση. 

Όταν επιστρέψαμε σπίτι με τον άντρα μου και μπήκαμε μέσα θυμάμαι που δεν προχωρήσαμε 2 βήματα- δεν κλείσαμε καν τη πόρτα. Ξεσπάσαμε σε κλάματα ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Θυμάμαι να μην αναγνωρίζω το ίδιο μας το σπίτι. Θυμάμαι να φοράω 2 φούτερ του άντρα μου πάνω από τα ρούχα μου και να ξαπλώνουμε αγκαλιά στο κρεβάτι. Θυμάμαι να τρέμω από το κρύο. Θυμάμαι να κοιμάμαι ατελείωτα. Θυμάμαι να πρέπει να πάω να αγοράσω τα απαραίτητα για τη ταφή του μωρού μας. Θυμάμαι να δίνω το βαφτιστικό μου βραχιόλι στον άντρα μου, να το φορέσει το αγγελούδι μας. Θυμάμαι το κενό, το απόλυτο κενό. 

Μέχρι που μια μέρα αποφάσισα να δω τις φωτογραφίες του μωρού που είχε τραβήξει ο άντρας μου. Και εκείνη την ημέρα, θυμάμαι πως ζέστανε η καρδιά μου. Έκλαψα πολύ, μα ζεστάθηκε η καρδιά μου. Ήταν εκεί, όμορφος έστω και ταλαιπωρημένος, μελαχρινούρι και είχε τη μύτη μου και το στόμα του μπαμπά του. Είχε τεράστια πέλματα και χέρια. Ήταν το μωρό μας, το παιδάκι μας, το αγγελούδι μας. 

Και τότε θέλησα να γίνω καλά. Θέλησα να ανοιχτώ και να μιλήσω, Να κλάψω χωρίς όρια. Μόλις είχα ζήσει μια τεράστια απώλεια και έπρεπε, όφειλα να το διαχειριστώ. Το αγγελούδι μου, μου έστειλε τον εξομολόγο που έψαχνα απεγνωσμένα τόσα χρόνια και δεν έβρισκα. Τον Ιερέα που έκανε τη ταφή. Αυτόν που ήταν στην ενορία μας χρόνια τώρα και δεν είχα γνωρίσει. Τον άνθρωπο που με τράβηξε από τα σκοτάδια και με καθοδήγησε προς το φως. 

Και πάλι δεν ήταν εύκολο. Υπήρχαν εύκολες και δύσκολες μέρες. Ακόμα και τώρα 4 χρόνια μετά και ένα μωρό στην αγκαλιά μου, υπάρχουν στιγμές που θα κλάψω για τα μικρά μου αγγελούδια. Ακόμα πηγαίνω μια φορά την εβδομάδα στο μνήμα. Τιμώ πάντα την επέτειο των ουράνιων γενεθλίων τους...Ακόμα και τώρα που σας γράφω κλαίω...

Όμως... Η ζωή προχωρά. Και οφείλουμε να σεβαστούμε αυτό το εξαίσιο δώρο. Γιατί είναι ένα δώρο. Που δεν πρέπει να χαραμίζουμε. Ιδίως όταν έχουμε πρεσβευτές αγγέλους στον ουρανό που θέλουμε να τιμήσουμε. Οφείλουμε τη δυσκολία μας να την κοιτάξουμε κατάματα και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να την αξιοποιήσουμε για κάτι καλό. Ακόμα και αν αυτό είναι απλά να γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι. 

Εγώ αυτό σκοπεύω να κάνω, αυτό προσπαθώ να κάνω ήδη. Έφτασα στην άβυσσο για να πιστέψω στα ουράνια και έχασα δυο αγγελούδια για να πιστέψω πως άγγελοι υπάρχουν. Έχασα την αθωότητα μου, φορτώθηκα πρόωρα κάμποσα χρόνια στη πλάτη μου, για να εκτιμήσω τα απλά, τα λίγα και τα πιο ουσιώδη.

Και είμαι εδώ για να φωνάξω πως δεν χρειάζεται να ζήστε και εσείς μια κόλαση για να εκτιμήστε το τώρα, για να σεβαστείτε τη ζωή. Χαμογελάστε πλατιά και συνέχεια χωρίς προφανή λόγο. Κάντε το σταυρό σας το πρωί και ευχαριστήστε τον Κύριο που σας χάρισε μια ακόμη ημέρα. Ρουφήξτε κάθε ξημέρωμα και κάθε ηλιοβασίλεμα. Περάστε άφθονο χρόνο με την οικογένεια σας και τους φίλους σας. Ζήστε. 

Όσο για εσάς γλυκές και αγαπημένες μου μανούλες αγγέλων... Αν σας φαίνεται τώρα δύσκολο μην πτοήστε. Είναι φυσιολογικό. Θέλει χρόνο, υπομονή και θέληση για να το ξεπεράστε. Συνεχίστε να σπάτε τη σιωπή. Μιλήστε για τα μωράκια σας. Νιώστε την ελπίδα, τη πίστη και τη δύναμη που σας στέλνουν. Και ζήστε τη ζωή σας με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι υπερήφανα εκεί ψηλά. Και να λένε όλο καμάρι: " Να βλέπετε; Εμένα αυτή είναι η μανούλα μου". 

Το ημερολόγιο μιας μαμάς